Alweer 8.14 wat gaat het hard!!!!
Voor de lezers van mij wilde ik toch melden.
Heb op het moment enkele andere story's op pauze gezet.
Heb ook een nieuw verhaal: Babyboom ||Wolfpack|| 16+|| Embry Call Love Story..
Ben je geïnteresseerd, neem er dan gerust een kijkje..
Maar voor nu: Enjoy this chapter!!!!!!

2018



Hoofdstuk 8.14

Een koude natte lap voelde ik op mijn hoofd gedept woorden, langzaam aan probeerde ik mijn ogen open te knipperen. Wazig zag ik het silhouet van Rosá, ze glimlachte waterig en depte langzaam verder. 'Je bent wakker' fluisterde ze, de natte koude lap op een andere wond drukkend. 'Ja' kwam er schor over mijn lippen, tranen schoten gelijk weer in mijn ooghoeken. De pijn in mijn onderlichaam, het branderige gevoel van geschaafde armen, benen en overige lichaamsdelen irriteerde mij. 'Sebastiaan heb je voor de tweede keer gered' fluisterde ze.
'Ik weet het' kwam er krakend, rillerig over mijn lippen.
'Zeg me dat het gedaan is' stamelde ik met een hese stem een stem dat elk moment kon breken.
Dat de man mij verkrachte kon mij niets meer doen, maar buiten op het grint, zonder iets dat mijn lichaam zou beschermen, dat vergaf ik de man niet. Het kon lelijk gaan ontsteken, vooral wij hadden de middelen niet om dat te verhelpen. We zouden dat niet zomaar krijgen, de heren waren nog wel een poos weg. We moesten het doen met Sebastiaan.
'Rust maar goed uit. Jij ook Rosá. Vanaf morgen krijgen we hulp van Jaimy mijn zoon' was de raspende, brommende stem van Sebastiaan.
Hij had duidelijk naar ons gesprek zitten luisteren, ergens maakte dat mij niet uit.
Ik kon de man vertrouwen, tot een zekere hoogte.
'Uw zoon' was Rosá haar verbaasde uitroep, 'ja mijn zoon' bromde de man kortaf. 'Zorg nu maar dat je goed bent uitgerust als we daar aankomen' bromde de man, het onderwerp wisselend. Een zucht rolde over mijn lippen. Kort gleed mijn blik naar Rosá die mij een onbetaalde blik gaf, die ook ik trok naar haar. Dit was vreemd, waarom zou ineens een familielid, gaan helpen. Er zat iets achter.
De man, of de jongeman wilde iets.
Iets dat mij nu al niet zinde, nu al niet deed vertrouwen.
'Rustig maar, Rosá, Tirza, en Emma misschien later Wendy nog zitten in de deal' sprak Sebastiaan, bruusk.
Nu rezen nog meer mijn wenkbrauwen, 'Wat' stamelde Rosá verschrikt.
'Rustig maar Rosá, hij wordt eerst ingewerkt' lachte Sebastiaan met een vreemde grimas.
Ik schudde naar Rosá mijn hoofd, dat ze niet meer vragen moest gaan stellen, we zouden er wel achter komen.
Is het niet op een leuke manier, dan was dat maar zo. We moesten de conclusie nog open houden, konden nu nog niet gaan beoordelen, een oordeel trekken. Dat zou oneerlijk wezen tegen over de persoon in kwestie. Ze begreep mijn blik, mijn hersenspinsel, nog voordat ik hem hoefde te gaan verwoorden. Ze liet zich slap tegen de leuning van de achterbank zakken en keek beteuterd naar buiten.
Ergens snapte ik het wel.
Ik wilde ook wel weten waarom ik wel in de deal zat en mijn vriendin niet.
Waarom ik van een deal uit zou maken en wat er van mij te wachten stond.
Het was tenslotte nog altijd mijn lichaam, en ik moest een voorbeeld geven voor mijn kinderen.
Zij stonden plaats een, ik moest eerst zorgen dat zij het goed hadden, voordat ik het pas goed kon hebben.

Reacties (1)

  • Luckey

    omg!!!
    wat gaat er nog meer gebeuren!!!
    snel verder!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen