2018



Hoofdstuk 8.15

Het vertrouwde geklik, gekraak en het al te vertrouwde piepgeluid dat ik o zo gemist had vulde mijn gehoor. Met grote twinkelende ogen stond ik samen met mijn vriendin, hand in hand voor de ijzeren deur. Het zou nu niet zo heel erg lang meer duren of we zouden onze kinderen weer in de armen kunnen sluiten. De deur ging tergend langzaam als je het mij vroeg open. Op een kier gluurde ik de lange verlichtte gang in, maar nergens was er een kinder hoofdje te zien. Verbaasd rees dan ook mijn wenkbrauw. Waar waren mijn kinderen?
Nog voordat ik de vraag hardop kon stellen, hoorde ik het gegil, gekrijs, en gelach van vele kinderen.
Stapte ik met Rosá ons oude vertrouwde omgeving in en hoorde de deur achter ons weer heel wat kabaal maken. Met een opgeheven hoofd stapte ik dan ook af naar de woonkamer, waar het meeste geluid vandaan kwam. Ik liep de kamer binnen, maar nog voor ik hallo kon zeggen. Werd ik al besprongen door meerdere kinderen, verschillende mollige armpjes wikkelde zich rond mijn nek.
Door de zwaarte wat het ineens gaf, zakte ik door mijn benen en liet ik gewillig de vele kinderen op mij kruipen.
Lachend door hen blijdschap, probeerde ik ze een voor een kort aan te kijken.
'MAMA' gilde ze in koor.
'Ja, ze hebben jullie duidelijk gemist' lachte Wendy knikkend.
'Wij hen ook, iedere dag' kwam er fluisterend over mijn lippen.
Ik had mij ondertussen uit de stapel kinderen geworsteld.
'Goed, wie lief gaat spelen krijgt straks een lekker stukje taart' lachte ik, gelijk stoven er een aantal kinderen in een lange rij richting de speelkamer.
'Zo, heb ze nog geen dag zo vlot gezien' was Wendy haar verbaasde opmerking.
Ik begon te lachen, 'soms is het wel eens nodig een moeder een tijd weg. Blijkt nu wel' knikte ik fronsend.
'Hoelang blijven jullie nu' Wendy stelde de vraag bot, maar ik begreep wel waarom.
'We blijven, mijn plan was niet eerder weg te gaan, tot de verhuizing in 2020' knikte ik fronsend.
'Mooi, want we hebben nogal lastig af en toe' fluisterde Wendy.
'Komt goed, we moeten echt nog even volhouden. Na een paar jaar, een kleine anderhalf, zijn we verhuist. Je zal versteld staan, wat je gaat zien en aantreffen waar je komt te wonen. Een soort paradijs' lachte ik mysterieus. 'Mooi, heb ik iets om naar uit te kijken' lachte Wendy.
Ze drukte zich recht en stapte vervolgens de woonkamer uit.
Rosá had onze tassen naar de slaapkamer gebracht, en had in de keuken al een grote pot thee gezet. De fruittaart dat we zouden maken had ze al klaar gezet op het aanrecht, zodat we na de thee gelijk aan de slag konden. Er moesten heel wat taartjes versierd worden. Daarnaast nog eens een avondmaal gemaakt woorden, vele kinderen gebadderd worden en op tijd in hen bed gestopt zijn.
We gingen een krappe tijd te gemoed.
Maar ik wist 100% zeker dat we dat met de mankracht dat we op het moment hadden, zouden redden.
Tirza, Rosá, Wendy en ik, vier meiden met ongeveer 15 kinderen. Dat zou makkelijk moeten wezen.
Ieder had gemiddeld vier kinderen onder zich, sommige wat meer.

Reacties (1)

  • Luckey

    De reactie van de kinderen zo lief <3
    Snel verder!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen