2020



Hoofdstuk 9.0

Alles voor de kinderen was ingepakt, hen lievelingsspeelgoed en knuffel in een eigen rugtas. Twintig rug tassen stonden in een lange rij in de gang bij de voordeur klaar. Wendy, Rosá en een nieuw meisje Tirza waren nog druk met hen eigen spullen in te pakken. We mochten alleen het nodige meebrengen, het persoonlijke gedeelte. Voor de rest was alles al geregeld, meubels, boodschappen, overige spullen hadden Rosá en ik enkele jaren geleden nog moeten regelen.
Klaar maken, in elkaar zetten, verslepen, verplaatsen, opknappen en zelfs bepaalde meubels opnieuw moeten bekleden.
Het was een zware lastige klus, zonder elkaar hadden we het niet gered.
Hadden we de moed er allang bij laten zakken, maar geloof, liefde, gemis hield ons bezig. Zodat we wisten dat als we het project af kregen, wij onze kinderen weer in de armen konden sluiten. Vaak waren het dagen die zo lang duurde, die haast niet door te komen waren door de pijn, het verdriet, dat rond je werd toe gebracht.
'Schiet op dames, we hebben niet de hele ochtend de tijd' was de brullende stem van Jaimy, de zoon van Sebastiaan, de pooier van Rosá.
'Ja, ja, Jaimy, haastige spoed is zelden goed' sprak ik knikkend, de jonge man een felle blik schenkend. Brommend vertrok hij uit de ruimte waarin ik mij begaf.
'Zo, jij durft' grinnikte het negroïde meisje genaamd: Tirza.
'Ik wel, sta hoger dan Jaimy op het moment' sprak ik fronsend, 'als jij verder wilt gaan inpakken, ik wil graag dat jij met een kleine twee uur klaar bent met je spullen te pakken voor de verhuis' sprak ik bedenkelijk. Het meisje Tirza begon licht te fronsen, ze trok haar lip op wat mij gelijk mijn hand liet reizen en het meisje gelijk een stap naar achter plaatste. 'Geen tegen woord en of zo'n minachtende blik, ik ben en blijf hier altijd nog de baas' sprak ik luid.
Het meisje knikte, draaide zich naar haar bed en bekeek haar weekendtas die ze had gekregen waar al haar persoonlijke spullen in moesten.
Ze was het er al niet mee eens dat ze maar één weekendtas kreeg.
Net zoals alle andere, hadden we maar één weekendtas te vullen aan persoonlijke spullen.
Het was niet dat zij, Rosá of een ander hier voorgetrokken werd met dat.
Nee er waren regels, strenge regels vooral nu dat de deur niet steeds in hen slot zaten.
Seppe was nu een jaar weer onder ons. Ik had de man echt doen missen, zelfs de kinderen waren reuze blij hen vader, oom terug te zien.
Flynn zou elk moment terug kunnen komen. Dan zouden ook zijn kinderen hem met een groot ontvangst in de armen sluiten.
Het drinken voor de kinderen voorbereidend voor de lange rit, begon ik ze een voor een dicht te schroeven.
Hen naam stond er al ingegraveerd, iets waar ik op had gestaan.
Ze moesten in ieder geval een eigen beker hebben, met naam of initialen erop.
Iets wat ze niet hoefde te delen met hen broer, zus, neef, nicht, of ander soort familie verhouding.

Reacties (1)

  • Luckey

    Mij benieuwen hoe dit gaat aflopen met de verhuizing

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen