'Mam, dat is vals spelen.' Fluister ik en zak op de kruk aan de andere kant van de tafel. Mijn hoofd valt ik mijn handen en mijn ellenbogen steunen op de tafel. 'Lieverd, denk je nou echt dat dit hele programma bestaat uit eerlijk spel?' Ze zet haar water terug op tafel en het lijkt alsof ze zichzelf op de schouder klopt. 'Misschien dat de helft op een eerlijke manier van het lot mee doet, maar de andere helft speelt zeker weten vals. Je wilt niet weten wat mensen allemaal doen om iets te krijgen wat ze willen.'
Ik schud mijn hoofd. 'Dat betekend nog niet dat wij dat ook moeten doen!'
'Hoe wil je anders mee doen? Je foto blijven opsturen tot je achtentwintigste en uiteindelijk alleen achterblijven? Lieverd, stap alsjeblieft uit de sprookjeswereld van je en open je ogen voor de echte wereld. Op je achtentwintigste wil niemand je meer hebben hoor.' Mijn moeder schut lachend haar hoofd. 'Je zou me moeten bedanken. Je treft het maar met een moeder die zo goed voor je zorgt.'
Vol ongeloof kijk ik haar aan, niet wetend wat ik moet zeggen. Misschien kan ik ook beter maar niets zeggen. Je weet nooit wanneer mijn moeders humeur omslaat. 'Waar is pap?' Fluister ik zachtjes. 'Hij ligt zijn roes uit te slapen.' Mijn moeder staat op, pakt de make-up tas en verdwijnt naar boven. 'Trek je schoenen aan, dan gaan we zo!' Roept ze vanaf de trap. Ik duw mezelf overeind. Mijn benen voelen slap en het lijkt alsof mijn knieën knikken. Waarom heb ik een moeder die zo gestoord gek is?

Het gemeentehuis word al druk bezocht door meisjes. Buiten begint een lange rij en ik wil niet weten hoeveel er binnen nog staan. Ik wrijf even over mijn blote bovenarm en zucht diep. Ohja, dit wachten heb ik totaal niet gemist.
'Schat, ga maar in de rij staan. Ik ga wat te drinken halen.' Mijn moeder verdwijnt de andere kant op en ik sluit achteraan aan. Als mijn moeder dan toch vals wil spelen, kan ze dan ook niet regelen dat we niet hoeven te wachten?
'Goedemorgen Isra.'
Mijn blik glijd geërgerd omhoog. Het gezicht van Jolee Parker verschijnt in mijn blikveld. Het kleine meisje lacht haar witte tanden bloot en haar sproeten lijken op haar wangen te dansen. 'Goedemorgen Jolee.' Begroet ik haar.
Jolee werkt ook in de naaifabriek. Haar tafel is schuin voor me en soms maakt ze een praatje aan het einde van de dag. Het kind kijkt altijd vrolijk en is de vreugde zelf, maar als ik het me goed herinner, nog geen achttien.
'Ben je hier met je zus?'
Jolee lacht en slaat haar hand beschaamd voor haar mond. Haar oogjes schieten even heen en weer, voordat ze zich naar mij toe buigt. 'Nee, ik heb helemaal geen zus. Niet verder vertellen hoor, maar we hebben een jaartje erbij opgeteld.' Ze graait in haar broekzak en haalt haar ID-kaart eruit. Volgens de geboortedatum is ze achttien. Snel stopt ze hem terug en giechelt zenuwachtig. Als ze zo debiel blijft doen, valt ze zo door de mand.
'Tja, ik zou niet met dat kaartje rondzwaaien, maar ik hoop dat het werkt.'
'Ik ook.' Zucht ze verliefd. We staan een tijdje zwijgend naast elkaar, terwijl we amper vooruit komen. Jolee kijkt steeds met een schuine blik naar me. Waarom is dat kind mijn gezicht zo aan het bestuderen?
Ik recht mijn rug en zucht luidruchtig. Jolee's blik schiet meteen de andere kant op. Ik hoor haar ook zuchten voordat haar blik weer op mij word gericht. 'Het zal vandaag wel rustig zijn in de fabriek.'
Ik kijk haar met een geforceerde glimlach aan en knik. 'Ja, dat denk ik ook. Naja, hebben de oudere vrouwen eindelijk is rust.'
Jolee grinnikt om mijn grap en veegt een losgesprongen haarpluk achter haar oor. Ze draait een klein beetje rond op haar hakken en kijkt me nog eens aan. 'Je ziet er prachtig uit, Isra.'
Een beetje verrast kijk ik haar aan. Waar komt al deze vriendelijkheid vandaan? Ik voel hoe een oprechte glimlach over mijn gezicht kruipt. 'Dankje, Jolee.'
Mijn blik bestudeert het meisje. Ze ziet er eigenlijk niet zo goed uit. Haar sproeten steken vel af tegen haar bleke, fabriekshuid en haar haar zit in twee slordige vlechtjes. De jurk die ze aanheeft, straalt pure armoede uit.
Jolee merkt mijn bestuderende blik op en slaat haar groene ogen beschaamd neer. Ik haal even adem, denk er nog eens over na en schud dan mijn hoofd. Waarom doe ik dit?
'Kom eens hier. Ik zal je haar mooi opsteken.'
Jolee's ogen worden groot. 'Waarom? Dank je wel. Dat zou geweldig zijn!' Haar witte tanden komen weer tevoorschijn en razendsnel trekt ze de lint uit haar vlecht. 'Dat is zo aardig van je Isra.' Een kuiltje in haar wang, laat mijn hart smelten. Jolee veranderd helemaal in een enthousiast kind. Ik pak haar schouders vast en draai haar om, zodat ik achter haar sta. Met voorzichtige vingers maak ik haar andere vlecht los.
Het oranje haar golft sierlijk over haar rug. Het is best lang en ik kam er zachtjes doorheen. Als de meeste knoopjes eruit zijn, terk ik twee plukjes los, die ik langs haar gezicht laat vallen. De rest neem ik bij elkaar en zet het vast bovenop haar hoofd. Ik draai haar weer om, pluk een beetje aan haar haar en knoop de linten er weer in.
Het lijkt alsof Jolee door de tijd is gereisd. Met het haar zo op haar hoofd lijkt ze meteen een paar jaar ouder. 'Het staat je prachtig.'
'Echt?' Jolee bijt lachend op haar lip en zucht tevreden. Ik buig me naar haar toe en fluister: 'Zo zullen ze er in ieder geval niet aan twijfelen of je achttien bent.'
'Isra.'
Ik draai me om en zie mijn moeder aan komen lopen. Ze gooit een flesje water naar me, die ik behendig opvang. Ik voel nu pas dat mijn mond aardig droog is geworden. Gulzig neem ik een paar slokken. Mijn moeder doet hetzelfde en stopt de fles in haar tas. 'Het schiet nog niet erg op hé.'
We staan de rest van de tijd zwijgend naast elkaar, terwijl we beetje bij beetje verder naar voren schuiven.

Reacties (4)

  • Madelaine

    Omg, Isra is zo lief tho.

    3 jaar geleden
  • Emmert

    snel weer verder gaan!

    3 jaar geleden
  • GusWaters

    Wat lief dat ze jolee helpt

    3 jaar geleden
  • Helgenberger

    Zo leuk. (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen