Laatste stuk van hoofdstuk 55:

Ik loop er tevreden heen en zie dan aan de wortels van de boom dode vogeltjes liggen. Met ernaast aangevreten appels.
'Dankjulliewel vogeltjes.' ik draai me om en loop weer naar mijn boom. Die appels waren dus gift

Die avond heb ik ook geen last van niemand.
Aan de ene kant vind ik het wel fijn, maar aan de andere kant beangstigend. Het is zo stil, al lang geen kanonschot meer.
Er waren toch ziektes? Of doen ze dit expres en zitten er in hoekjes mensen de schokken en sidderen van hun waterpokken of ontstekingen door de pilletjes.
Ik schud mijn hoofd, niet aan denken. Ik heb een kracht.... maar ik ben niet de enige.
Wat zouden de andere krachten zijn? Ik weet dat Bruce Grint super kan horen en zien. Dat zou een kracht kunnen zijn, maar ook aangeboren. Ik bedoel... sommige mensen kunnen beter horen en zien dan anderen....
Opeens voel ik een steek in mijn rechterzij. Kermend kijk ik opzij en zie ik hoe een hand het mes uit me trekt.
Ik kan nog niet zien bij wie de hand en mes horen, maar in een opwelling speing ik overeind en duik in het water. Opgelucht voel ik hoe de pijn uit mijn zij verdwijnt en de wond zich heelt. Ik ben het capitool opeens ontzettend dankbaar. Door hun pilletjes ben ik hier nog, door hun kracht.
Ik kan mijn adem lang ophouden. Dus ik kan naar de bodem zwemmen en hier blijven. Maar dat heeft geen zin aangezien diegene die op mijn dood uit is waarschijnlijk rustig aan de kant staat te wachten tot ik weer boven kom.
Ik haal diep adem en dan gaat alles vanzelf. Ik begin razend snel onder water rond te draaien, allemaal bubbeltjes die gelijk bevriezen vliegen omhoog op mijn belager af.
Ik verander mijn straal in ijspegels. Wie het ook is, diegene moet nu wel dood zijn. Doorboord. Alles voor het leven.
Ik stop met draaien en voel dat mijn lichaam weer naar een hap zuurstof hunkerd.
Ik laat mijn handen langs mijn zij en ik vlieg omhoog, door het water heen. Ik blijf 5 meter boven het meer hangen, ondersteund door waterstralen.
Ik adem diep in en open mijn ogen. Hollie shit, omg. Dit is - onmogelijk.
Daar staat aan de kant, Roy Carpenter, omringd door vuur. Vlammen die als pieken om zich heen graaien, maar Roy niet verwonden. Hen omringen.

Ik heb te maken met een nieuwe kracht.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen