Foto bij O16 • Bullied

Autumn Castle

Ik weet dat het ontzettend wanhopig en dom van me is, maar sinds ik het berichtje van Victoria op Facebook heb gekregen, kan ik niks anders doen dan om het half uur kijken in mijn berichten of ik iets heb aangekregen. Ik heb zelfs de app Messenger op mijn smartphone gedownload zodat ik het kan horen wanneer ik een nieuw bericht binnen krijg.
En berichten krijg ik zeker binnen, alleen niet diegenen waar ik op zit te wachten. Mijn mond valt open terwijl ik door sommige reacties scrol. Ik snap niet hoe de situatie zo heeft kunnen escaleren. Ik heb er ook niks van tegen Aiden gezegd, want dan gaat hij zichzelf waarschijnlijk weer opjagen en dat wil ik niet. Ik wil niet dat hij zich meer zorgen om me gaat maken dan hij nu al doet.
Het is tegen zeven uur ’s avonds en ik begin honger te krijgen, maar ik voel er niets voor om naar beneden te gaan. Even twijfel ik of ik Aiden niet zal bellen om te vragen of hij tijd heeft om samen naar een frituur te rijden, maar ik verwerp het idee direct. Niet alleen omdat ik hem niet wil lastigvallen, maar ook omdat Victoria de hele tijd in mijn gedachten rondspookt.
Ik wilde hem daarstraks bellen om te vragen of het echt waar was, wilde hem een bericht sturen om erover te informeren. Maar ik durf niet. Ik weet dat het stom van me is, maar ik wil niet dat die bubbel van veiligheid doorprikt wordt. Ik wil het geweldige gevoel die hij me geeft nog even vasthouden en koesteren.
“Autumn!” hoor ik mijn vader opeens roepen.
Mijn hoofd schiet omhoog en ik kijk over mijn schouder naar mijn kamerdeur. Mijn vader klinkt namelijk redelijk nuchter voor zo veel alcohol te hebben gedronken. Ik loop twijfelend naar mijn kamerdeur, open deze en steek mijn hoofd om het hoekje heen.
“Zullen we wat gaan halen bij de frituur?”
Ik weet niet of ik het me verbeeld, maar hij kijkt me redelijk verontschuldigend aan. Alsof hij weet dat hij niet goed bezig geweest is de afgelopen dagen en wil aantonen dat het hem spijt. Ik voel een gevoel van hoop in me opkomen, geef hem een knikje en ren dan snel naar beneden na mijn tasje te hebben gepakt.
We rijden samen richting de frituur en hoewel we beiden niet veel zeggen, voelt het veel beter aan dan die constante spanning tussen ons. Ik merk dat mijn vader redelijk gespannen achter het stuur zit en constant in zijn achteruitkijkspiegel kijkt. Ik besef me dat hij natuurlijk veel te veel gedronken heeft vandaag om te rijden en dat hij de angst heeft ontdekt te worden door de politie.
Ondanks dat hij veel heeft gedronken, rijdt hij gewoon goed en zit ik ontspannen naast hem. Het duurt niet lang eer dat we de friet gehaald hebben en weer terug thuis zijn en mijn vader ontspant zichtbaar als hij de auto voor onze oprit parkeert. Ik vind het stom dat hij zo veel gedronken heeft, maar besluit om niks te zeggen. Ik wil de sfeer niet verpesten.
We lopen naar ons huis toe en nadat pap de sleutel tevoorschijn heeft gehaald, kunnen we naar binnen. Ik dek de tafel vlug voor ons tweeën en we pakken beiden ons bakje friet bij ons en een snack.
Plotseling heb ik weer die ongelooflijke drang om te huilen en verschijnt er een brok in mijn keel waardoor ik moeilijk verder kan eten. Pap lijkt het op te merken, want plotseling ligt zijn hand op mijn arm en voel ik dat zijn duim langs mijn arm streelt.
“Wat is er, meisje?” vraagt hij met de meest bezorgde toon die ik tot nu toe van hem gehoord heb.
“Er is iets vreselijks gebeurd,” zeg ik huilend, opgelucht zijnde dat ik mijn verhaal bij hem kan doen.
Pap zegt niets, maar geeft me een kort bemoedigend knikje ten teken dat ik verder kan praten. Ik weet niet wat hem aangezet heeft om nu zo op me te reageren, maar ik hoop dat dit zo blijft en dat we samen door deze moeilijke periode heen kunnen gaan.
“Iemand had een foto op Facebook gedeeld om me te steunen met de dood van mam en nu zijn ze allemaal haatberichten naar me aan het sturen,” snik ik.
“Iemand heeft wát?”
Pap haalt zijn hand van mijn arm af en kijkt me met een verafschuwde blik aan.
“Iemand heeft een foto gedeeld over je moeder op Facebook? Om je te steunen? Heb je het echt aan iedereen verteld?”
Hij klinkt opeens woedend en slaat met zijn vuist op tafel waardoor ik schrik.
“Hoe dúrf je ook maar met zoiets aandacht te zoeken? En dan ook nog eens op Facebook zodat iederéén het weet? Kun je nu eens niet voor één keer rekening houden met míjn gevoelens?”
Ik kijk hem stomverbaasd zijnde aan. Heb ik net niet duidelijk aangegeven dat ik niet diegene ben geweest die die foto gedeeld heeft? En is het niet meer dan logisch dat ik met mijn vrienden praat over wat er thuis met me gebeurt?
“Ik heb de foto zelf niet eens gedeeld,” zeg ik boos zijnde. “Ik heb het gewoon aan een vriend verteld en hij wilde me steunen op Facebook.”
“Hoe dom kun je zijn, Autumn? Je vertelt maar gewoon aan ‘een vriend’ dat je moeder gestorven is? Dat zijn persoonlijke details, hoor. Ik heb niet graag dat je dat soort dingen met je vrienden deelt. Als je het moeilijk hebt, waarom kom je dan niet gewoon naar me toe zodat we het samen kunnen bespreken? Hier hoeft niemand anders in betrokken te worden, hoor je me!”
“Omdat je verdomme de hele dag door zuipt en niet eens let op hoe ik me voel!” schreeuw ik nu naar hem.
En hoewel het de tweede keer is dat het gebeurt, ben ik nogmaals verbaasd als ik opeens een stekende pijn in mijn wang voel. Hij heeft me geslagen. Hij heeft me echt voor een tweede keer geslagen.
“Let op je woorden, jongedame! Dit had ik niet van je verwacht, Autumn. Niet alleen zoek je aandacht via je vrienden met iets wat verschrikkelijk moeilijk voor me is, maar ook zet je nog eens een grote mond tegen me op als ik er iets van zeg. Ik heb genoeg van je gedrag!”
Maar ik wil niet meer eens naar hem luisteren. Ik wil niet naar zijn onredelijke gedrag luisteren. Ik wil niet bij een vader zitten die denkt dat ik aandacht zoek bij mijn vrienden door over mijn moeder te vertellen. Dat is een ontzettend domme gedachte van hem, maar hij ziet het niet eens in. Nee, hij drinkt alleen maar en roept tegen me als het niet bevalt wat ik tegen hem zeg.
“Weet je wat jij kunt?” sis ik. “Oprotten! Als je echt denkt dat ik aandacht zoek bij mijn vrienden door te praten over mams dood wanneer ik het moeilijk heb, ben je gewoon gestoord!”
Paps stoel schuift naar achteren en zijn handen graaien me. Ik trap mijn stoel in zijn richting, draai me om en ren dan snel naar boven. Ik hoor dat hij me achtervolgt en eenmaal boven aangekomen zijnde, gooi ik mijn deur dicht en draai de sleutel om zodat hij niet binnen kan.
Nadat hij een paar keer gebonkt heeft op mijn deur begint hij opeens te smeken dat ik open moet doen en dat het hem spijt. Dat hij het niet zo bedoelde en dat hij op een domme manier reageerde. Tranen druipen langs mijn wangen terwijl ik hem zo goed mogelijk probeer te negeren. En dan zie ik het liggen.
Het glimt omdat mijn licht in mijn kamer erop schijnt en nodigt me uit om gebruikt te worden. Als in een trance loop ik er naar toe, paps smeekbeden naar de achtergrond gedrongen. Ik pak het voorwerp op, schuif met mijn duim over het voorwerp heen zodat het scherpe mesje tevoorschijn komt en zet het dan op mijn huid.
Een traan glijdt langs mijn wang terwijl ik mijn ogen sluit en druk zet op het mesje. Ik beweeg mijn hand naar beneden terwijl er een stekende pijn ontstaat in mijn arm. Ik laat het mesje vallen zodat het met een doffe klap op mijn bureau terechtkomt en kijk met een emotieloze blik naar het bloed dat langzaam opwelt in de kersverse snijwonde en naar beneden begint te glijden.
Dan pak ik het mesje weer op en zet het op een ander deel van mijn huid. En ik merk dat hoe meer ik het mesje contact laat maken met mijn huid, hoe meer van mijn zorgen naar de achtergrond worden gedrongen en hoe beter ik me voel. Het enige waar ik me nog op kan concentreren, is de pijn in mijn lichaam en in mijn hart.
Nadat ik nog een paar krasjes heb gemaakt, laat ik het bebloede mesje vallen en loop naar mijn bed. Ik ga op mijn bed zitten terwijl ik mijn arm bestudeer en het gevoel heb alsof dit niet echt is, alsof wat er nu gebeurt niet echt gebeurt. En zo blijf ik minstens een uur voor me uit staren voordat ik mijn mouw naar beneden doe en traag achter mijn computer ga zitten om aan mijn schoolwerk te beginnen.

Reacties (1)

  • Luckey

    heb echt zo medelijdne met der
    die vader is ook niet redelijk!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen