Foto bij 73 Recht(s)

“Ik verwelkom hierbij de eiser Christiana Dymes en de gedaagde Louis William Tomlinson voor een rolzitting in kwestie van een zwangerschap.” Mijn hart gaat abnormaal hard, dit ziet er wel serieus uit, zeker als de rechter zo streng gaat spreken. “Mevrouw Dymes klaagt de heer Louis William Tomlinson, geboren op 24 december 1991 aan, aangezien hij haar niet financieel wil steunen als vader van een ongeboren kind.” Hij richt zijn blik op mij, ik bemerk in die bruine ogen dat hij eigenlijk wel een vriendelijke man is, zo ook aan het geduld dat hij uitoefent. “Dat bent u, correct?” Ik knik en besluit toch maar mijn mond open te doen, onder een blik van mijn stoere advocaat.
“Ja, dat klopt.”
“En u wilt niet bijdragen aan een budget om het kind op te voeden?” Mijn mond valt kort open, ik richt mijn blik kort op Chrissy die zich povertjes gekleed heeft, en zware wallen heeft. Ze heeft een pro-Deoadvocaat langs haar staan. Eentje die niet zo knap is als Harry, ook al is het een vrouw.
“Edelachtbare, ik zou graag even willen benadrukken dat er nooit een vaderschapstest is uitgevoerd en dat dit dus ook niet ten laste van heer Tomlinson gelegd kan worden.”
Aan de andere kant zie ik de advocate van Chrissy haar hand op steken.
“Ga u gang.”
“Mijn cliënt beweert dat ze nooit met een andere man naar bed is gegaan en nooit mogelijk verkracht is geweest. Het kan dus enkel van de heer Tomlinson zijn, wat een vaderschapstest onnodig maakt.” Ik schud verdwaasd mijn hoofd en geef Harry een blik, hij weet wat hij daar op moet zeggen en is nog steeds verrassend kalm, zoals altijd eigenlijk. Hij staat opnieuw recht.
“Mijn cliënt beweert alsook dat er altijd een condoom gedragen is. Deze was steeds binnen de vervaldatum en in perfecte staat. Natuurlijk kunnen ongelukjes gebeuren in de productie, maar daarom is die test net nodig. Die kan ook bewijzen of de heer Tomlinson wel degelijk de enige was, want ze hadden immers geen vaste relatie.” Ik zucht opgelucht en bekijk de rechter terug, dat was precies wat hij moest zeggen! Harry zelf gaat terug braaf zitten en geeft me een korte professionele blik. Zijn groene ogen zien er pienter uit. Ik ben zo blij dat hij aan mijn kant staat, dat hij van mij is.
“Juist, ik ga een tussentijdsvonnis doen en vragen om een ouderschapstest bij een van onze dokters deze voormiddag nog. De uitslag zal schriftelijk meegedeeld worden.” Het is even stil, met dit vonnis kan ik me wel vinden. Ik slik kort en merk dat mijn handen zweterig zijn geworden. “Tomlinson? Zou je nog even recht willen staan?” Ongemakkelijk doe ik wat hij zegt, met een plakkende broek aan mijn benen. Ik dacht dat we klaar waren, maar goed. “Indien jij de vader zou zijn, wat zou dan jou beweegreden zijn om haar en jouw zoon niet te financieren?” Moet ik dit allemaal uitleggen? Ik geef Harry een vragende blik, hij knikt kort.
“Als zij de draagster is van mijn zoon, financier ik haar graag en eis ik ook het bezoekrecht op. Ik zou hem of haar zeker willen grootbrengen, maar niet onder haar eisen.”
“En wat was dat precies?” De man fronst en controleert even of de schrijver nog alles aan het noteren is.
“Ze wou de helft van mijn loon.”
“En wat is daar het probleem in? Als voetballer zou je nog zeker genoeg over moeten houden.” Moet ik nu echt weer gaan zeggen dat ik een brave kerel ben die iedereen helpt? Harry staat op en ontvangt de goedkeuring van de rechter om dat te doen.
“Edelachtbare, wat de heer Tomlinson hier eigenlijk niet zeg is dat hij meerdere mensen reeds financieel steunt. Hij steunt zijn moeder en zijn vier zussen; kocht hun huis, betaalt hun elektriciteit, water en schoolonkosten. Verder is hij een vast lid van enkele vredesorganisaties zoals Unicef. U moet beseffen dat hij maar net genoeg overhoudt voor zichzelf en dat de helft van zijn loon, wat absoluut veel te veel is om een kind te onderhouden, te veel gevraagd is.” Ik slik en kijk vanuit mijn ooghoeken naar de rechter die even stil is.
“In wat voor auto rijd je Louis?” Mijn lippen plakken aan elkaar, maar ik kan de man wel met een oprechte blik antwoorden; ik heb nergens schuld aan.
“Een Opel Astra edelachtbare.” Hij knikt en schrijft kort wat neer, is dat goed of slecht?
“Juist, dat is heel bescheiden. Ik zal rekening houden met jouw mogelijkheden. Gelieve je aan de receptie te melden voor het doktersbezoek. Einde van deze zitting.” Hij klopt net zoals op tv met zijn hamertje. Harry gaat hem beleefd een hand geven, ik aarzel maar volg hem dan toch om hetzelfde te doen; al zal de mijne net wat meer zweten. “Je lijkt me een goede kerel Louis.” Ik glimlach en buig mijn hoofd lichtjes.
“Dankjewel.” Zonder nog naar een wanhopige Chrissy te kijken wandelen we de kleine kamer buiten. Mijn hart klopt nog steeds luid, maar ik voel mezelf langzaam ontspannen als ik mijn Harry een blik geef.
“Het ging goed.” Hij glimlacht en wacht zodat ik langs hem kan wandelen.
“Als ik de training nu maar haal. Ik wil dit niet allemaal uitleggen.” En dat meen ik. Harry’s rechtermondhoek kruipt omhoog tot een scheve grijns.
“Je maakt je zorgen om dingen die al allemaal geregeld zijn schatje.” Hij fluistert het laatste en doet me zo glimlachen.
Het is volgens de gps tien minuten rijden naar de dokter; iets waar ik blij mee ben. In de spiegel merk ik zelf mijn witte kleur en rode wangen op en probeer ik mezelf wat op te frissen met een doekje en door mijn haar wat in de plooi te leggen. Harry rijdt rustig verder.
"Er is voorlopig nog altijd geen reden waarom je je zo druk zou moeten maken." Ik geef de man een korte blik en probeer mijn stress niet op hem uit te werken, iets wat me vaak niet lukt.
"Het gaat me niet om het geld Har, wel om het kind dat een vader verdient." Hij zwijgt, zijn ogen staren te ver voor zich uit om zich op de weg te kunnen concentreren. "En wat denk jij daarover?" Hij glimlacht lichtjes en draait ergens af.
"Vroeger was er ook dit dilemma. Jouw ex had een nieuwe man, en was bijna meteen zwanger. Je was er van overtuigd dat het niet jouw kind kon zijn, want jullie hadden nog geen echte seks gehad, zoals de Bijbel het voorschreef." Verbaasd focus ik me meer op hem, dit gebeurt dus allemaal gewoon even opnieuw?
"Was het kind van mij?" Harry glimlacht, ik kan er niet tegen. Zeg het me nu. Op een of andere manier brandt ik van nieuwsgierigheid. "Har?"
"Ja Louis. Zij was helemaal de jouwe en dat kwam zeker tot uiting."
"Heb ik haar ooit ontmoet?" Mijn stem klinkt hoopvol, maar die hoop wordt niet weerkaatst in Harry's groene ogen.
"Je stierf voor haar geboorte lieverd." Ik knik en zucht dan.
"Dus dit gebeurt allemaal opnieuw?" Dan is Chrissy echt zwanger.
"Er zijn wel vaste patronen...ja." Zijn linkerhand neemt mijn rechterhand vast om er kalmerend over te wrijven. "Maar dat betekent niet dat alles hetzelfde is. Alles hangt af van jouw beslissingen in het hier en nu."
"Hoe noemde ze?" Mijn stem is zacht, ik weet dat ik nog altijd graag kinderen wil. Dolgraag, maar eerst moeten mijn zusjes opgroeien en op hun eigen benen leren staan.
"Lausanne." Ik knik en herhaal de naam.
"Klinkt acceptabel, voor toen." Harry grinnikt. "’Harold’ was dat ook normaal toen?"
"Niets aan mij is normaal, Louis." Hij grijnst en draait aan de knop van de radio als we er blijkbaar al zijn.
"Dat lijk ik wel te merken ja." Ik app Maria en Niall nog even met mijn ‘whereabouts’ en stap dan ook uit. Als ik aan de receptie mijn naam meld, komt Chrissy ook naast me staan. Ze lijkt iets te willen zeggen, maar ik weiger dat ronduit en ga naast Harry op een stoeltje zitten. Haar wanhopige blikken ergeren me zo dat ik een tijdschrift neem een er doorheen blader, onoplettend. Alles om maar niet naar haar gezichtje te moeten kijken.
"Zo gaat het wel opvallen dat je samen met een man bent." Harry fluistert het met een typische glimlach op zijn lippen. Ik frons en zoek zijn geamuseerde blik op. Hij ziet er jong uit als hij ergens plezier in heeft.
"Hoe bedoel je?" Ik volg de suggestieve hoofdbeweging en merk dat ik een typisch roddelblad voor vrouwen vast heb. "Alsof iemand zich daarin interesseert." Ik glimlach en sla het blad dan toch maar toe. "Trouwens, er staat niks in over mij, dus dat is goed..." Harry knikt en kijkt al naar de deur van de praktijk voordat ze enkele seconden later open gaat. "Chrissy?" Een beetje onzeker staat ze op, ze weet immers dat de vrouw ook een gynaecologe is en dat zal toepassen. "Volgende keer niet naar de deur kijken. Je gehoor kan dan wel goed zijn, maar zo goed…" Ik glimlach plagerig en antwoord Niall even.
-'11:36 Is de zitting goed verlopen?'
'11:38 Volgens mij wel. Moet nu een ouderschapstest doen.'
Het valt me op hoe ik ook een ander bericht heb ontvangen. Langer geleden. De naam doet me kort doorheen de wachtzaal kijken.
"Je moet het niet lezen. Je hebt nergens schuld aan." Verward draai ik mijn hoofd in Harry's richting.
"Maar ze heeft wel het lef gehad. Dus het moet iets zijn wat ik zou moeten weten." De groene ogen bewegen even doorheen de ruimte, Har haalt zijn grote schouders op en opent zijn roze lippen.
"Het is jouw keuze." Ik bekijk mijn gsm kort en open dan toch het berichtje van Chrissy. Mijn hart klopt zo luid dat ik het twee keer moet lezen voordat ik besef wat er in staat.
-'11:21 Het spijt me. Ik was vergeten hoeveel jij alreeds bijdraagt aan deze maatschappij. Ik wist niet dat jij een kinderwens had?' Ik laat mijn ingehouden adem los en staat even met een rood hoofd doorheen de zaal. Zou ik antwoorden ? Voordat ik het kan, word ook mijn naam geroepen en mag ik naar binnen terwijl Chrissy terug naar haar eigen plaats gaat.
"Een staaltje bloed is eenvoudiger in jouw geval." Ik knik en merk op dat de vrouw me nauwlettend bekijkt. "Dit gebeurt wel eens vaker als bekende voetballer met zo'n uiterlijk, niet?" Ik schud mijn hoofd en probeer niet te knarstanden door haar irritante gebruik van clichés.
"Ik ben niet zoals anderen. Zij was een hele goede vriendin.."
"Je bent je ervan bewust dat je ‘was’ zei?" Ik reageer niet op haar vraag of op de naald die ze in mijn afgebonden arm steekt. Chrissy heeft onze band kapot gemaakt met haar dreigementen en gedachten aan geld. "Je bent klaar om te gaan lieverd. Ben je alleen gekomen?" Ik slik en probeer niet te fronsen door haar vraag.
"Ik ben alleen ja." Wetend waar zij op doelt.
"Wel, hier is mijn kaartje voor als ik nog eens nuttig kan zijn. Misschien kunnen we samen komen dan?" Ze lacht, ik trek volgens mij een enorm gek gezicht. Wat zei ze? Ik neem het kaartje niet aan en neem gewoon mijn jasje. "Toe nou Louis." Ik negeer haar verdere commentaar, glimlach en doe de deur open.
"Nog een fijne dag." Met een gemeende glimlach sluit ik de deur en wandel ik naar buiten met Harry. Zijn ogen blinken onheilspellend. "Waarom zit je zo te blinken, mister Styles?" Harry lacht en opent de auto.
"Als je me nog eens kan gebruiken, Louis. Voor alles wat je wilt, lieverd." Ik zucht en eet driftig mijn banaan op, al kan ik de opkomende grijns niet onderdrukken.
"Eigenlijk had ik haar moeten aannemen in plaats van jou. Zij zeurt niet zo." Harry lacht luidop en start de auto.
"Ik ben niet zomaar door iedereen te krijgen zoals zij."
"Zij was dat ook niet, ze wou gewoon mij omwille van mijn goddelijke lichaam en prachtige persoonlijkheid. Kan je nog iets van leren." We lachen allebei als onze ogen elkaar vinden. Zijn groene ogen gaan jammer genoeg al snel terug richting de autoweg.
"Ik zal je vanavond wel tonen hoe mooi ik jou vind, Louis." Ik verslik me bijna in mijn banaan, niet wetend dat hij opwindend en hees ging fluisteren. God, dat was echt sexy. Met een rood aangelopen hoofd leg ik de banaan weg en veeg ik met een kuch mijn mond af aan een zakdoek.
"Alsjeblieft Harold…" Hij grijnst met pretoogjes, ik glimlach en staar dan uit het raam.
"Ben je zeker dat je naar de voetbaltraining wilt? Ik ben ook een prima conditietrainer." Ik zucht en negeer hoe mijn buik verliefd aanspant.
"Ik had haar echt moeten aannemen…." Ik grijns naar Harry en zet dan de radio op, voordat hij me echt gek maakt.


Is het kindje van hem...of niet?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen