Foto bij Twintig weken challenge • Week 6 • Super

‘Sas!’ Mijn vriendinnen komen op me af rennen, allemaal gekleed in dezelfde witte short met een bloemenhemdje. We dachten origineel te zijn, maar overal waar ik kijk, zie ik bloemenprintjes. ‘Over een half uur mag je spelen.’
Ik verstijf, als een lichamelijke reactie op hun woorden, terwijl ik het idee heb dat ik nog helemaal niet begrijp wat ze zeggen. ‘Spelen?’ Mijn mond wordt droog. Ik wist dat ik gestoorde vriendinnen had, maar dit slaat werkelijk alles. Ik haal mijn hand door mijn blonde haar en krimp ineen als ik een knoop raak. Ik haal mijn halflange haar uit de war, met trillende vingers.
Jessica knikt opgewonden. ‘We zijn naar die man gegaan die de artiesten steeds aankondigt en hebben een demo van je laten horen. Op het podium daarachter bij de vijver is een pauze van een kwartier. Je moet even een nummer voor hem zingen en als het goed is, mag je vier nummers doen op dat podium. Daar hebben ze een gitaar.’
Optreden op een festival had nooit op mijn wensenlijstje gestaan. Liever zou ik in een kerk of kleine kroeg zingen, intiem en akoestisch. Toch hadden verschillende muzikale helden bewezen dat ook die dromerige nummers een groot podium verdienden.
‘Ik wil niet,’ mompelde ik, mijn blik op mijn voeten gericht.
‘Je wilt wel, je durft niet.’ Mirthe pakt me vastberaden bij mijn arm en sleept me mee, tussen de mensen door, steeds dichter naar het podium. ‘Alsjeblieft Sas, dit is je kans. Hij was enorm enthousiast.’
‘Ik kan helemaal niet zingen,’ protesteer ik.
‘Hou op met die onzin, Saskia Winter.’ Lisette kijkt me streng aan en we schieten allemaal in de lach, bij de imitatie van onze studiecoach.
Ondanks dat ik mijn studie, Verpleegkunde, te gek vind en dankbaar ben dat ik deze leuke meiden heb leren kennen, is het altijd een plan B voor me geweest. Ik spreek wel uit dat ik niet kan zingen en niet wil optreden, maar ondertussen zou ik niets liever doen dan muziek maken en daarvan kunnen leven.
‘Jij bent het zangtalent?’ Een grote man kijkt me onderzoekend aan en ik probeer door zijn ogen mezelf te bekijken: een tenger, verlegen meisje. Totaal geen festivalartiest.
‘Ja, dat is ze. Het veel te bescheiden zangtalent.’ Jessica geeft me een por in mijn zij.
De man draait zich om en haalt een gitaar tevoorschijn. ‘Je hebt drie minuten om me te overtuigen.’ Hij gaat op een trapje zitten, waardoor hij al minder intimiderend wordt.
Mijn hart bonkt in mijn keel en het lukt me nauwelijks om de gitaar te stemmen. Ik schraap mijn keel en sluit mijn ogen voor een korte tijd om me te kunnen concentreren.
‘Welke ga je spelen?’
‘Happier, Ed Sheeran.’ Ik haal diep adem en start met spelen. Het eerste couplet gaat volledig de mist in, maar daarna focus ik mezelf en verdwijnt alles om me heen. Ik weet dat het redelijk gaat, maar de zenuwen zijn bijna ondraaglijk als ik het laatste akkoord aan sla.
De man geeft me een zacht, kort applaus. Het kan zowel als hartelijk als kortaf omschreven worden. ‘Hoe vond je het gaan?’
Ik sla mijn ogen neer. ‘Op de valse start na ging het redelijk. In ieder geval bedankt voor uw tijd.’ Ik dwing mezelf op te kijken.
De man schudt zijn hoofd en wendt zich tot mijn vriendinnen. ‘Jullie hadden gelijk meiden.’ Hij draait zich naar mij terug. ‘Ik vond het zeker goed genoeg om je een kwartier speeltijd te geven. Dat zijn drie à vier liedjes.’
Ik kijk de man met grote ogen aan.

‘Dames en heren, we hebben een verrassing voor jullie. Op het programma stond hier een pauze geroosterd, maar een prachtige jongedame met een even mooie stem zal hier een aantal nummers voor jullie spelen. Klein en ingetogen, ze zal jullie harten veroveren. Haar naam is Saskia Winter, maar ze zal de zomer brengen met haar liedjes. Geef haar een groot applaus!’
Er klinkt een mager applaus.
Zekerder dan ik me voel, stap ik het grote podium op en ik plug mijn gitaar in. ‘Bedankt dat ik hier mag staan.’ Mijn stem trilt en ik probeer te negeren dat enkele tientallen mensen het veld verlaten. ‘Ik begin met een cover van Happier, van Ed Sheeran.’ Hopelijk zal het me de zekerheid en het vertrouwen geven dat ik nodig heb. Mijn zang is ietwat gepolijst en mijn gitaarspel is prima. Ik weet zeker dat de mensen niet overtuigd zijn, maar het geeft me het duwtje in mijn rug dat ik nodig heb.
Bij het laatste nummer, de vierde, staan er nog bijna evenveel mensen als in het begin en als ik afrond, neem ik blozend het applaus in ontvangst. Trillend ga ik af, na nog één keer om te kijken.
Ik val mijn vriendinnen in hun armen en toon hen mijn trillende handen.
‘Je was zo goed!’
‘Ik ben trots op je.’
‘Echt, je was enorm dapper!’
Ik glimlach en zucht eens diep. ‘Wat was dit eng. Maar ook zo gaaf.’ Ik grijns nu breed.
De grote man, voor wie ik Happier buiten het podium speelde, komt naar me toe. ‘Super gedaan, jij kan nog wel eens heel groot gaan worden.’
‘Dank u. Zowel voor het compliment als voor de kans dat ik hier mocht spelen.’
‘Dat heb je geheel aan jezelf te danken. Het is te hopen dat er meer mensen je talent ontdekken, want jij verdient een platform. Schrijf je zelf ook nummers?’
Ik knik. ‘Alleen die durfde ik nog niet te spelen.’
‘Wil je er één voor me spelen straks? Ik moet eerst de volgende aankondigen, dan heb ik tijd voor je.’ De man springt het trapje op, zonder op mijn antwoord te wachten.
Mijn vriendinnen stuiteren om me heen en overladen me met nog meer complimenten en knuffels. Ik kan het niet eens binnen laten komen, omdat ik me al veel te druk maak om welk nummer ik zou durven laten horen.
‘Hé, jij speelde net toch?’ Een man legt zijn hand op mijn schouder.
Ik draai me geschrokken om en knik. ‘Dat klopt, dat was ik.’
‘Super gedaan. Heel dapper dat je zo klein durfde te spelen voor zo’n publiek.’ Hij tast in de binnenzak van zijn jasje.
Plotseling dringt het tot me door dat dit misschien niet zomaar iemand was die in het publiek stond.
‘Ik ben altijd bereid om veelbelovend talent een kans te geven.’ Hij reikt me een visitekaartje aan. ‘Ik ben geen grote producer, maar ik heb een geweldig team om me heen om te kijken hoe we jou kunnen promoten. Er zitten goede schrijvers tussen, al weet ik niet of je zelf al materiaal hebt liggen?’
Wat gebeurt er met me? Ik druk mijn handen tegen mijn warme wangen, voordat ik het kaartje aanneem. Ik recht mijn rug en schraap mijn keel. ‘Ik heb net toegezegd om een eigen nummer te spelen, misschien wilt u dat horen?’ Ik heb geen idee waar ik het lef vandaan haal, maar feit is dat ik het voorstel doe.
Hij knikt. ‘Graag.’
Degene die het programma aankondigt, komt van het podium af en glimlacht. ‘Hé Mark, goed dat je er bent.’
Ik frons.
‘Niet zo zorgelijk kijken, meisje. Ik had hem gevraagd hierheen te komen, omdat ik je goed vond.’
‘Dank u.’ Ik pak de gitaar stevig vast en ik ga op het trapje naar het podium zitten. ‘Mag ik met mijn ogen dicht zingen? Ik weet dat het niet hoort voor publiek, maar…’ Ik voel mijn wangen nog roder worden dan ze al waren.
‘Ga je gang.’ De producer, blijkbaar Mark genaamd, knikt kalm.
Ik sluit mijn ogen en start mijn nummer. Het is het liedje dat ik een half jaar geleden schreef, tijdens mijn stage in een verpleegtehuis. Het gaat over hoe het nooit te laat is om je dromen na te jagen, zoals een oudere dame me daar vertelde. Ze was 84 en wilde graag nog eens parachutespringen, wat ze uiteindelijk ook heeft kunnen doen. Het voelt alsof ik het op mijn slaapkamer zing, dus als ik mijn ogen open, gaat er kort een schok door me heen.
‘Fantastisch. Beter nog dan de covers. Saskia, ik zou het je graag bevelen, maar ik zal het je netjes voorstellen: je geniet vandaag met je vriendinnen van dit mooie festival en morgen bel je me. Dan gaan we het verder hebben over jouw supertalent.’ Hij schudt zijn hoofd.
‘Dat klinkt geweldig. Ik zal het kaartje goed bewaren en snel bellen,’ beloof ik.
Een uur later sta ik te genieten van artiesten die ik zelf bewonder en ik kan nog steeds niet bevatten wat er is gebeurd.
‘Meiden, jullie zijn echt superlief.’ Ik sla mijn armen om ze heen.
Wat zal morgen brengen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen