Foto bij H.2.

You make me happy...

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Terwijl ik begin met het bereiden van een maaltijd komt Ammay naast mij staan.
Ze lijkt absoluut niet op mij, maar op mijn moeder.
De donkerbruine ogen en haren, de ini-mini moedervlek bij haar linkeroog, al zit die mij mijn moeder op een iets andere plek.
Ook wordt zij - net als mijn moeder - sneller bruin van de zon.
We lijken wel tegenpolen.
En toch is zij de enige die mij begrijpt.

Mijn moeder gilt en er valt een vaas, ik zie vanachter het hoekje van de muur net een scherf tollend over de vloer razen om in tweeën te breken tegen de stoelpoot.
Mijn vader schreeuwt en scheldt terwijl ik een snik van mijn moeder hoor.
Ik ren het hoekje om.
'Laat mijn mammie met rust.' huil ik.
Binnen twee passen is mijn woedende vader bij mij.
Zijn ogen zijn ijsblauw, zijn haren vuurrood en hij heeft sproeten: kenmerken die ons precies op elkaar doen lijken.
Maar hij kijkt nu boos en ik bang.
'Callaway!' gilt mama met overslaande stem. 'Laat Gioa rust! Ze is vier! Doe haar geen pijn!'
Hij snuift en duwt mij achteloos omver.
Tijdens mijn val raakt mijn achterhoofd de muur, waardoor ik schreeuw en even sterretjes zie.
Wanneer mijn blik weer scherp is zie ik hoe mijn vader mama aan haar haren overeind sleurt.
Er klinkt een ijselijke kreet.
Hij duwt haar tegen de muur aan en begint te frummelen aan de knoopjes van haar blouse.
'Nee!' Roept ze. 'Niet doen! Niet waar mijn baby bij is!'
Hij maakt zich nog kwader en scheurt het kledingstuk van haar lijf.
Knopen vliegen door de lucht.
'Mama!' huil ik en kom overeind.
Ik hobbel naar mijn vader toe en sla hem tegen zijn been.
Ik schreeuw dat hij op moet houden, maar dat doet hij niet.
Wat hij wel doet is mij van zich afschoppen.
Ik raas even door de lucht en raak dan de muur.
Direct wordt alles zwart.

Ik schiet overeind in mijn bed, waardoor Ammay ook met een gil wakker wordt.
'Gioa?' piept ze doodsbang. 'Wat is er?'
Ik schud mijn hoofd.
'Nee', zeg ik zachtjes,' Er is niks, hoor. Gewoon een... nachtmerrie.'
Niet alleen een nachtmerrie, ook een herinnering.
Ik ga weer op mijn rug liggen, sla een arm om Ammay heen terwijl ik met mijn duim over haar schouder wrijf en staar naar het plafond.
Mijn moeder heeft ooit van mij gehouden.
Wilde mij beschermen.
Tegen mijn vader.
Mijn vader, die ik mij nooit heb herinnerd.
Hij sloeg haar en wílde mij slaan, maar dat liet ze niet toe.
Ze beschermde mij van hetzelfde soort gevaar dat zij nu zelf voor mij vormt.
Ik weet dat mijn vader mijn moeder heeft verlaten toen ik 9 was, toen ze in verwachting was van Ammay.
Ik heb mij niks herinnerd van daarvoor, alsof ik het buitengesloten heb.
Alsof ik het niet wíl herinneren.
Ik zie weer die beelden voor mij.
Mijn vader, die mijn moeder omhoog trekt aan haar haren.
De vaas.
Alles.
'Is mam al thuis?' vraag ik dan zonder dat ik het doorheb.
Ik voel Ammay van nee schudden.
'Ze is nog niet thuis.' prevelt ze.
Ik knik langzaam, gedachteloos.
Op de wekkerklok zie ik dat het al half vijf 's ochtends is.
Later dan gemiddeld, maar een keer is ze wel twee dagen weggeweest.
Ik dacht bijna dat ze niet meer terug zou komen.
En erg vond ik dat vooruitzicht niet.
Weer dwaalt mijn gedachte af naar de droom.
Mijn moeder hield ooit van mij.
Ze híéld van mij.
Maar waarom is dat veranderd...?

Neem A.U.B een kijkje bij het profiel van mijn derde abonnee Diago:
https://www.quizlet.nl/users/Diago/
Dankjewel voor het volgen van mijn verhaal!

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • TropiaXL

    wow

    3 jaar geleden
  • Diago

    Heel mooi!

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Deze spanning though.
    Snel verder jij.

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    Je zou er een boek van moeten maken

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen