Sunset

"Luke. LUKE!" Het laatste komt haast gillend mijn mond uit. Nadat ik uit was heb ik Luke geappt of ik langs kon komen. Ik kreeg geen reactie, terwijl ik normaal altijd vrij snel bericht terug heb. Dus ik ging naar zijn huis, en de deur stond nog op een kier. Ik ben naar binnen gegaan en nu sta ik in Luke's kamer. Maar de jongen is flauwgevallen. En als ik ergens niet tegen kan is het dat.
"Luke alsjeblieft..." En ja hoor, als in een sprookje. Hij wordt wakker, duwt zich overeind en kijkt verdwaasd om zich heen.
"Wat - waar - wat doe jij hier?" vraagt hij. Ik zucht opgelucht.
"Je deur stond open. Ik had je geappt maar je reageerde niet. Ik maakte me zorgen."
Luke kijkt me wat schuldig aan. "Sorry, ik ben flauwgevallen denk ik..." stamelt hij. Ik knik. Hij staat op en loopt naar beneden. Ik volg hem als hij drinken inschenkt.
"Ben je eerder flauwgevallen?" vraag ik voorzichtig. Luke schudt zijn hoofd. "Enig idee waarvan het kan komen?" Opnieuw schudt Luke zijn hoofd.
Ik zucht en ga op de bank zitten. Luke komt ook zitten en kijkt me aan.
"Er is vast niets aan de hand. Misschien gewoon wat slaaptekort." zegt hij.
"En dan val je flauw?" vraag ik op verbaasde toon.
"Sunset genoeg." Ik kijk Luke verbaast aan. Wat?
"Nee, ik maak me zorgen om je!" zeg ik dus. Hij kan me niet even zeggen om maar op te rotten of iets. Echt niet. Luke kijkt me met een neutrale blik aan.
"Ik zei genoeg. Er is niets aan de hand." Zijn stem klinkt bot.
"Je kan me niet zo aan de kant zetten! Ik ben geen hond!" Ik wordt echt boos nu. Hij staat op en hij zet een stap in mijn richting. Ik krimp in elkaar en voor ik door heb wat er gebeurd voel ik een brandend gevoel op mijn wang. Ik breng mijn hand er naar toe als ik tot de conclusie kom dat hij me geslagen heeft. Wat?
Ik kijk Luke met grote ogen aan en hij kijkt net zo verbaast.
"Sunset..."
Ik sta op. "Nee, ik ga. Ik - sorry." en ik loop weg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen