Btw, Chastrifol is een exra planeet in dit zonnestelsel met een eigen maan die precies het zelfde werkt als die van de aarde. De dagen, weken, jaren en maanden zijn ook wel gewoon het zelfde als hier, maar elke maand bestaat maar uit 25 dagen. Ik heb in mijn vorige verhaal een keertje uitleg gegeven over de hele wereld Chastrifol, dus voor meer informatie kun je daar kijken.

'Kan je ook niet slapen?', vroeg Yusaku toen ik om twaalf uur s'nachts naast hem op het balkon ging staan. Ik was net weer wakker geworden zonder reden en had Yusaku daar zien staan. Ik schudde mijn hoofd en leunde met mijn op de reling. Er ging een koude windvlaag door mijn haar en en rilde. Het was een koude nacht, de stenen waren ijskoud onder mijn blote voeten en de wind was ijzige en gaf me kippenvel. 'Gaat het al wat beter met je enkel?' 'Een beetje.', gaf ik toe. Ik was al in staat om een beetje te lopen, maar als ik mijn enkel bewoog deed het zeer. 'De maan is mooi vanacht hé?' Ik keek op naar de sterrenhemel. De halve maan scheen bijzonder fel en de lucht was helder. Het was een prachtige nacht. 'Weet je?', vrieg Yusaku met een lachje. 'Nou?' 'Soms, als ik zo naar de sterren staar, krijg ik altijd van die vreemde vragen in me op. Wat als er helemaal geen universum is? Als alle sterren die we nu zien gewoon lichtjes zijn die om deze wereld heen zitten? Als de lucht die we zien helemaal geen oneindig grote lucht is, maar een koepel rond deze planeet? Als alle onderzoeken met telescopen nep zijn? Een illusie, of een afgesproken leugen? Er is geen bewijs dat het echt is, niemand is ooit in de ruimte geweest, dus we kunnen het niet weten. Mensen zeggen wel dat er een planeet is, Aarde, waar er mensen zoals wij leven, maar is wat wel zo?' 'Tsjonge.', zuchtte ik. 'Dan zijn helaas allemaal van die vragen die je wakker houden en waarop je nooit antwoord krijgt. Net als deze: Wat nou als zuurstof je aan het vermoorden is, maar het duurt gewoon ongeveer 85 jaar om te werken? Of als zuurstof je stem laag maakt, en helium het juist normaal maakt?' Yusaku zuchtte. 'Tsjonge ja, allemaal van die vragen.' Ik liep de kamer weer in. 'Ik ga even sokken aan trekken hoor.' 'Sokken? Slaap jij ook met die dingen aan dan?', vroeg hij vol afgrijzen. Ik haalde mijn schouders op en pakte een bolletje sokken uit mijn rugzak. 'Soms, als het koud is.' Yusaku rilde. 'Getver, als ik met iets níét kan slapen zijn het wel sokken, het zit niet lekker en het isnaltijd veel te warm.' Ik grinnikte. 'Nou, bij mij is het juist altijd te koud.' 'Ik moet wek toegeven dat het geen warme nacht is nu. Zou je me mijn trui willen aangeven? Ja daar, op mijn bed.' Ik hinkte weer naar het balkon en gaf Yusaku zijn trui aan. Ik keek gauw met rode wangen naar de bosjes beneden toen Yusaku zonder waarschuwing, zonder pardon zijn shirt uit trok en zijn tui aan deed. Ik slikte en schaamde me. Deze keer voelde ik niet alleen een stoot van jaloezie, maar ook... Nou ja, wat was het eigenlijk? Het was een ongemakkelijk gevoel. Een gevoel dat het iets met me deed wat ik zag. Dat ik het mooi vond. Ik schaamde me dood. Yusaku is je vriend!, zei ik boos tegen mezelf. Je moet niet naar hem kijken alsof hij je vriendje is, of alsof hij dat ooit zou worden! 'Het meest onbegrijpelijke van alles vind ik nog,', zei Yusaku, en ik schrok wakker uit mijn boze gedachten. 'Is dat het niet te begrijpen valt. Waar moet je ooit beginnnen met de wereld begrijpen, als je jezelf nog niet eens begrijpt? Als je nog niet eens snapt waarom je dingen denkt en voelt, hoe kun je dan ooit dingen over de wereld om je heen begrijpen? Ik zit altijd wel zo te bedenken dat ik graag zou willen weten wat jij denkt, dat ik jou maar volledig kon begrijpen, maar waar moest ik beginnen als ik niet eens snap waarom ik zelf over dingen zo denk?' Ik zei niks, ik wist niet wat ik moest zeggen. Yusaku wou graag weten hoe ik dacht? 'Waar denk je nu aan?', vroeg hij. 'Nergens.' 'Ik geloof je niet.' 'Ik dacht aan wat je zei.' 'Hoe dacht je daar over?' 'Weet ik veel.', lachte ik. 'Ik denk dat je gelijk hebt, niks in de wereld valt te begrijpen, dat is het enige wat je kunt begrijpen.' Het was stil, het enige wat de stilte verbrak waten auto's die voorbij reden en de gedempte muziek uit de bar tegenover het hotel. Onze schouders raakten elkaar zachtjes aan. Mijn enkel begon een beetje pijn te doen, maar ik wou niet terug naar de kamer aan slapen. Ik wist niet waarom, maar dit voelde als een belangrijk moment dat ik niet mocht verstoren. 'Mag ik leunen?', vroeg ik. Yusaku knikte. 'Natuurlijk.' Ik legde mijn armen op zijn schouder en leunde er op. Hij sloeg een arm om mijn middel. 'Beter zo?' Ik knikte, en legde mijn hoofd op mijn handen op zijn schouder en sloot mijn ogen. Yusaku gaapte en legde zijn hoofd op dat van mij op mijn handen op zijn schouder. Ik had het nog steeds koud, maar Yusaku's lichaamswarmte maakte de kou dragelijk en bijna verfrissend. De prettige warmte van Yusaku's lijf en het prachtige uitzicht op zee maakten alles voor heel even perfect.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen