Foto bij 76 Zwijg!

Na een volledige training, ligt de zak ijs weer op mijn linkerenkel te rusten, terwijl ik naar huis rijd. Lang leve automatische auto’s. Later in de douche, ben ik een mentale zombie. Ik negeer het koude water en laat het even over me heen stromen, hopend dat het mijn teleurstelling mee neemt naar het gootje. Drupje per drupje. Als ik me afdroog en een nieuwe zak ijs op mijn voet leg, merk ik op dat ik me nog steeds rot voel. Ik leg mezelf dan ook op de bank. Tien minuten aan een of ander beroemd programma dat me niet interesseert gaan voorbij. De bel gaat, ik sta op en hoop dat het iedereen behalve die ene persoon is. Die ene persoon die dit mede veroorzaakt heeft. Ik kijk op het schermpje en merk dat Harry al voor mijn deur staat, in plaats van voor de lift. Hoe hij telkens door de beveiliging heen geraakt, geen idee? Ik zucht en draai me terug om richting tv.
"Louis," de stem is zacht en hees. Even blijf ik staan. "Laat me binnen, alsjeblieft." Ik zucht en blijf gewoon staan, waarschijnlijk geraakt hij er toch wel in als hij dat wil.
"Voor mij ben je ontslagen."
"Dan moet ik je nog de laatste vorderingen meedelen." Ik snuif en trek een mondhoek omhoog.
"Dat kan ook vanaf daar." Met een klik gaat de deur open, vraag me niet hoe. "Heb je nu ook al speciale krachten?" Harry snuift waarbij zijn linker mondhoek mee omlaag beweegt.
"Laat me even uitleggen wat er gebeurd is…en wat er nog moet gebeuren." Hij klinkt verschrikkelijk wanhopig, iets wat me niet aanstaat. Hier heb ik echt absoluut geen behoefte aan. Hij is niet de zielige man, dat ben ik. Hij heeft mij schade berokken.
"Ik ga daar zitten." Ik strompel tot aan de eenpersoonsbank en ga daar zitten met mijn pijnlijke voet steunend op mijn andere been. Alsof ik hem duidelijk wil maken hoe erg ik gekwetst ben, letterlijk en figuurlijk.
"Ik was het totaal vergeten te zeggen omdat ik ergens anders was." Ik knipper kort maar staar neutraal voor me uit. Not saying a word. "Ik was voor jou iets aan het regelen. En mijn telefoon heb ik afgeduwd en afgezet omdat het te gevaarlijk was voor jou om die-" Hij stopt als ik opkijk met tranen in mijn ogen.
"Ga alsjeblieft weg, dit is de grootste onzin die ik ooit gehoord heb. Zo wazig. Je kan me niet eens de waarheid vertellen." Ik zucht en draai me deels weg van hem, starend naar mijn eigen living.
"Louis, nee, luister..." Hij komt dichterbij, zijn vingertoppen wijzen in mijn richting terwijl ik mijn hoofd zacht blijf schudden.
"Buiten Harry. Als je nog een greintje respect voor me hebt. Nu." Hij schudt duidelijk van streek zijn hoofd en beweegt naar me toe.
"Nee, Louis, luister naar me-" Ik schud op mijn beurt ook mijn hoofd en probeer de afstand tussen onze gespierde lichamen te behouden; we verlangen nog steeds ergens naar elkaar.
"Harry-" Hij laat me niet eens uitpraten.
"Ik was iets aan het doen voor jou! Je kan me-"
"Dat was wel MIJN diploma-uitreiking. Ik heb er keihard voor gewerkt en jij laat niet eens een week ervoor iets weten. Misschien was ik er zelfs niet geweest… En dan gewoon je telefoon afzetten..." Ik draai afkeurend mijn hoofd weg en slik, slik pijnlijk. Mijn zoute tranen zijn nu onderweg naar mijn maag. Als ik terug naar voren kijk, staat hij veel dichterbij dan de bedoeling was. Het traanvocht blijft maar net weg als ik zijn intense blik opvang.
"Louis-" Op een of andere manier heb ik de reflex om zijn hand weg te duwen en wandel ik weg van hem.
"Buiten." Ik gun hem geen blik meer en ga op mijn terras zitten, nippend van een smoothie uit de ijskast die ik van de salontafel mee gegrist heb. Ik proef echter alleen zoute tranen. Het is teleurstellend, net als Harry. Hij lijkt weg te zijn als ik de deur hoor toegaan, waardoor ik op mezelf verdrietig kan zijn.
"Louis, jij moet even naar boven." Ik frons om Jan zijn woorden.
"Echt?" Hij knikt, ik doe maar wat me gezegd is en ga naar het bureau van Mauricio.
"Hoe gaat het met die adviseur van je? Ik zag je vanmorgen en je ziet er niet veel beter uit, Louis." Ik slik en probeer vooral niet te knikken. Ben ik een verrader? Neen... "Eerlijk jongen, ik kan ook iemand anders aannemen of niemand als het niet werkt.." Ik geef hem een eerlijke blik en ga tegenover hem zitten.
"Er is gewoon een communicatieve fout gebeurd recent, buiten dat ben ik heel tevreden over hem. " Mauricio knikt, maar zijn indringende blik verdwijnt niet. Waarom? Dat was de waarheid, volgens mij kan hij dat ook wel zien aan me.
"Eentje zwaar genoeg om hem te ontslaan?" Ik kijk even langs de man door, maar besluit geen lafaard te zijn, ook al heb ik het hier zelf nog moeilijk mee.
"Eigenlijk wel, maar goed. Het is gebeurd. Ik wil nog eventjes afwachten en kijken hoe hij de sponsordeal behandeld heeft." Ik probeer mezelf te ontspannen door mijn schouders te laten zakken. Het lijkt te werken aangezien de man toegeeft aan mijn voorstel.
"Goed, je komt het me melden als je iemand anders wilt? Die meneer Styles had nogal een indrukwekkende CV hoor." Ik grijns kort en knik dan waarna ik op sta als teken dat dit gesprek afgelopen is.
"Dat zal wel, ja." Ik glimlach en geef hem nog een hand waarna ik lekker het trainingsveld op kan; morgen spelen we immers de terugwedstrijd van de League.
Als ik mijn mailbox vluchtig check, merk ik dat Harry me een afspraak met UnderArmour heeft doorgemaild. Ik printscreen het uur en loop verder naar mijn appartement. Mijn broekzak trilt, het is niet Niall.
-'19:23 Het spijt me. Ik wil eerlijk met je zijn als je dat verlangt van me; maar ik denk niet dat het goed voor je is.' Ik zucht, mijn hart doet pijn als ik aan de lieve passionele man achter die groene ogen en donkerbruine lokken denk. Ik verlang naar hem, of ik dat wil of niet. Het is onweerlegbaar, zelfs niet met ratio.
'19:29 Wat stel je voor als goedmaker?' Ik wou bijna 'ik mis je' typen, maar besluit dat dit duidelijk een stap in zijn richting toe is om terug dichter bij elkaar te komen. Een grote stap met een gekwetste enkel.
-'19:31 Veel tijd heb je niet. Ik beloof dat het op het einde, dit allemaal waard geweest zal zijn. Wat kan ik nu voor je doen?'
'19:31 Een massage?' - '19:32 Ik wil gewoon dat je er voor me bent, ook nu.' Ik glimlach en stap uit de lift, als ik de deur open doe, valt mijn oog onmiddellijk op een cadeautje dat op tafel staat. Ik wandel eerst rond de witte tafel, misschien heeft Har zich wel verstopt? Mijn hart klopt sneller door de nieuwe spanning, ik sms hem.
'19:34 Mag ik het al open maken?'
-'19:35 Ik ben er al.' Die minuut wachten duurde zo lang dat ik zelfs mijn veters heb los gemaakt toen ik mijn schoenen uitdeed. De deur trilt kort als er met stevige knokkels voorzichtig op geklopt wordt, hij is beleefder dan drie dagen eerder.
"Ja?" Ik open de deur en probeer niet spontaan te glimlachen als ik zijn charmante gezicht terug zie. Meteen voel ik me weer verliefd, vrolijk, opgeladen... Zo in een keer. Ik probeer dat opzij te schuiven en laat hem binnen. Zijn lichaam loopt dicht langs het mijne af, een mondhoek bij Har blijft omhoog. "Heb je nog iets te zeggen?" Ik trek grote ogen als hij een cadeaucheque boven haalt en ik de naam gelezen heb. "Nandos?"
"Niet voor jou." Maar goed ook, als hij me een beetje kent, zou hij weten dat dat niet mijn favoriete tent is, in tegenstelling tot sommige Ieren. "Voor Niall." Ik knik en leg het bedachtzaam op tafel, waar wil hij naar toe? "Je kan niet mee vanavond zeker?" Zijn ogen zoeken onrustig de mijne op, misschien is het ook wel onwennig.
"Ik moet morgen spelen." Iets in mij wil hem vragen of hij komt kijken, maar daar ben ik eigenlijk te fier voor. Harry knikt en haalt kort zijn hand door zijn haar, een zenuwtic. "Ontspan. Ik ben niet de oude gekke tovertruc man hier." Harry lacht en schudt zijn hoofd kort.
"Ik kan meer dan tovertrucs." Hij glimlacht mysterieus, iets in mij hoopt dat hij nu dichterbij komt, maar dat gebeurt niet.
"Ik ben niet vergeten wat er gebeurd is, en ik wil er nu ook niet over praten." Harry knikt en lijkt kort na te denken.
"Dus je wil gewoon zo normaal mogelijk doen nu?" Ik haal mijn schouders op en begin te lachen als ik de blik in zijn ogen zie als hij opvallend dichterbij komt. Ik voel zijn hete adem kriebelen terwijl de groenheid van zijn ogen als slangen mijn lichaam gevangen nemen. Kronkel per kronkel tot ik in zijn liefdevolle omhelzing zit.
"Ik ben nog steeds boos."
"Op je werkgever, nu ben ik je vriend." Ik rol met mijn ogen en probeer de opkomende begeerte te onderdrukken.
"Jij bent zo verwarrend." Het is veeleer gespeeld dan echt als ik zijn vragende handen ontvang bij mijn middel en hem zelf stevig vast neem, met mijn hoofd tegen die sterke borstkas. Volgens mij was het niet in hem opgekomen dat ik een knuffel verlangde, zijn spieren ontspannen zich echter snel. Har voelt onwennig aan waardoor ik glimlach en hem los laat.
"Ik heb me buiten Niall enorm alleen gevoeld." Mijn ogen vinden snel de grond waarna ik tegen het keukenblad aan ga leunen om plaats tussen ons te creëren. Die open ruimte benut Harry graag om opnieuw intimiderend dichterbij te komen en zo een bezorgde aanwezigheidsdruk op te leggen.
"Je ziet er ook zo uit."
"Je voelde ongemakkelijk aan." Ik lach en draai mijn hoofd weg als hij me een fronsende blik geeft. Mijn vingers knellen zich rond het keukenblad en doen me mezelf afvragen waarom ik hem niet wil aankijken. Eigenlijk heb ik zelfs het gevoel dat ik mijn emoties voor hem wil verbergen, ondanks dat ik ze net uitgesproken heb.
"Zullen we het opnieuw proberen dan?" Ik glimlach en kijk vanuit een ooghoek naar Harry die nog een halve armlengte van me afstaat. Zijn hees gefluister is een absolute geile streling voor het oor en doet me mijn lichaam meer naar hem toedraaien.
"Je bent geen knuffelpersoon." Ik fluister het lichtjes glimlachend en kijk hem weer aan. Zijn lichaamshouding is enorm uitnodigend. Hij is dan ook degene die me vastneemt en het gecreëerde verdriet verzacht.
"Nonsens." Hij kust me sussend bij mijn slaap en trekt me stevig tegen zich aan. Ik voel warmte en liefde en ontspan me in zijn armen terwijl ik zachtjes over zijn schouder wrijf en hij hetzelfde doet bij mijn bovenarm. "Ik doe het gewoon niet vaak." Zijn stem trilt waardoor ik hem onder zijn oor een kusje geef.
"Bij mij heb je die kans." Harry knikt en wrijft met zijn ruwe grote hand heel teder door mijn haar. Ik zucht en verleg mijn hoofd tot op zijn schouder. "Kunnen we zo in bed gaan liggen alsjeblieft? Ik ben moe en dit is echt precies-" Ik zeg niets meer als onze blikken elkaar ontmoeten. Ergens vindt er een korte kleurverandering plaats, het schuldgevoel is wel degelijk aanwezig als hij me stilzwijgend naar de slaapkamer begeleidt. Hij weet dat hij hiervoor gezorgd heeft. Ik zucht tevreden als mijn benen het bed vinden en kruip tegen mijn sterke man aan. Op een of andere manier voelt het even raar aan dat het geen sussende en lieve vrouw is, maar een bezorgde en stevige man die ook zijn gevoelens niet al te graag toont. Zijn koude handen worden warm onder het dekbed waarna hij me streelt over mijn zij en rug. Ik voel gewoon hoe schuldig hij zich voelt, het zorgt voor stilte.
"Het spijt me nog steeds Lou, ik kan duidelijk geen prioriteiten stellen. " Ik verplaats me een beetje en tuur naar niets door de spleetjes van mijn oogleden.
"Ik wil je vergeven Har, heel graag, maar het zit nog te vers. Zwijg er nu maar over."
"Je zit terug zo diep als toen ik kwam." Zijn vingers strelen doelbewust over mijn ribben aan de zijkant, doelend op mijn magerheid. Het is het monster verdriet dat mijn kleine eetlustmannetjes wegjaagt.
"Omdat ik mijn adviseur nodig heb." Ik glimlach en zoek zijn ogen kort op. Harry's volle lippen en slanke kaaklijn vallen op in het spleetje licht door de gordijnen, net als zijn springerige haar. Ik kus kort zijn hals en sluit dan mijn ogen weer, rustend tegen hem aan, samen met hem.
"En jij mijn bloed." Ik maak een afkeurend geluid en verstrengel onze benen en hopelijk ook zijn ideeën steviger op deze manier.
"Nee, ik ben mens Louis. Normaal, geen gekke vampierdingen. "
"Een mens met een verleden en nog steeds de kracht om met het spirituele te werken." Ik slik en negeer die opmerking volledig, die was niet nodig. "Als-" Hij ademt diep in, zijn borstkas duwt tegen de mijne aan, ik wacht af of hij nog iets gaat zeggen. "Als jij van mij drinkt, neem ik het jouwe tot me." Zijn oude woorden en accent bewijzen dat Harry het moeilijk heeft en uit het verleden komt.
"En waar leidt dat toe? Daar heb ik nu echt geen behoefte aan Har." Ik sluit koppig mijn ogen terug en snuif zijn mannelijke geur op. Hij mag al blij zijn dat ik hem dit toesta.

Afstand en toch niet... Wanneer zijn ze wel terug echte minnaars?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen