Foto bij H.4.

You'll never know, dear...

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ammay huppelt wat rond in de winkel, wat het echtpaar Bidsy helemaal niet erg vind dat ze er vaak is, want als er mensen in de winkel zijn, trekt dat klanten aan.
Alles er een schaap over de dam is, volgen er meer.
Plotseling klinkt het belletje dat aanheeft dat er iemand naar binnen is gelopen en voordat ik kan zien hoe het is, hoor ik Ammay - die naast mij is gaan staan - zachtjes zeggen:' Zeg, Gigi, zit die niet bij jou in de klas?'
Er zijn meer dan genoeg kinderen in mijn klas die het ontzettend leuk vinden om mij te treiteren, dus goed nieuws is dat niet.
Ik kijk met een ruk op.
Het is Evan Maxwell.

Het is Evan.
Wat een opluchting.
Evan is zo ongeveer de enige in de klas die niet mijn leven zowel thuis als op school een hel op aarde maakt.
Ik slaak een zucht van verlichting en hoop dat die niet zo hard is dat hij dat gehoord heeft.
Hij loopt naar de balie toe en leunt ertegenaan terwijl hij naar mij glimlacht, maar niet zozeer flirterig of player-achtig, gewoon een warme, vriendelijke glimlach.
Evan Maxwell is een jongen van zestien en zit inderdaad bij mij in de klas.
Hij heeft middelbruin haar en chocoladebruine ogen.
Hij sport veel, maar schept er niet over op.
Elk meisje uit mijn klas - op mij na - zou een moord doen om zijn vriendinnetje te zijn.
Populair is hij eigenlijk niet, maar dat is zijn eigen keuze, heb ik het idee, al weet ik het niet zeker.
Evan is ontzettend aardig en vriendelijk en eigenlijk is hij de enige in de klas die ik niet meteen wegsnauw, onder andere omdat hij - tja - de enige bent die mij nog nooit uitgescholden of geslagen heeft.
Ook woont hij in de buurt.
Net zoals ik woont hij in een huisje in het bos, redelijk afgezonderd van de buitenwereld.
'Goedemorgen, Gigi.' zegt hij en grinnikt bij dat laatste woord.
Blijkbaar heeft hij Ammay mij zo horen noemen - want zij is de enige die mij zo noemt - en vindt hij dat een reuze grappige bijnaam.
Als hij haar dat heeft horen zeggen, kan het niet anders dat hij mijn angst voor mijn klasgenoten heeft opgemerkt, al wist hij daar eigenlijk al wel van.
Ik rol met mijn ogen, maar niet zozeer gemeen.
'Jij ook goedemorgen, Evan.' zeg ik en kan niet anders dan ook even glimlachen.
Zijn mondhoeken krullen opeens niet meer omhoog.
Ik volg zijn blik en die gaat naar een blauwe plek en kras op mijn arm, waar blijkbaar mijn mouw omhoog is geschoven.
Mijn gezicht en hals heb ik netjes met make-up bedekt zodat het niet te zien is, waar ik heel blij om ben, want als hij zou zien wat zich onder die foundation afspeelt, dan zou hij flippen.
Ammay - die zoals gewoonlijk haarfijn doorheeft wat er aan de hand is - knijpt in de onderkant van mijn shirt.
'Kickboxen.' zeg ik snel, maar niet te snel, daar let ik wel op.
Hij knikt en hij lijkt in eerste instantie overtuigd, maar ik weet dat dat niet zo is, want dat zie ik in zijn ogen.
Toch besluit hij er niets over te zeggen, of in ieder geval nu niet.
'Juist, ja. Dat was ook zo.' zegt hij en ook in zijn stem klinkt niet door dat hij dat hij anders vermoed dan dat ik zeg.
Even schraap ik mijn keel.
'Wat wil je?' vraag ik, maar absoluut niet onbeleefd; het lukt mij zelfs om iets van vriendelijkheid in mijn woorden te duwen.
Hij kijkt even naar de glazen kast voor mij, zowel naar de broodjes als de pijsbordjes.
'Doe maar de Bidsy Special.' zegt hij.
Ik knik.
'Is dat alles? Wil je er nog iets te drinken bij?' vraag ik, maar hij schudt zijn hoofd.
'Hier opeten of meenemen?' vraag ik.
'Ik eet hem wel hier op.' antwoord hij.
Ik knik ter bevestiging en ga aan de slag.
Terwijl ik het broodje maak komt Ammay naast mij staan.
'Hij is cuuuuuuute.' zegt ze op gedempte toon.
Mijn wangen worden rood en ik bevries.
Snel kijk ik achterom om te kijken of hij het gehoord heeft.
Hij reageert niet, maar terwijl hij op de stoel hij het raam gaat zitten, splijt zich gezicht in een brede glimlach.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen