Foto bij H.5.

How much I love you.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Doe maar de Bidsy Special.' zegt hij.
Ik knik.
'Is dat alles? Wil je er nog iets te drinken bij?' vraag ik, maar hij schudt zijn hoofd.
'Hier opeten of meenemen?' vraag ik.
'Ik eet hem wel hier op.' antwoord hij.
Ik knik ter bevestiging en ga aan de slag.
Terwijl ik het broodje maak komt Ammay naast mij staan.
'Hij is cuuuuuuute.' zegt ze op gedempte toon.
Mijn wangen worden rood en ik bevries.
Snel kijk ik achterom om te kijken of hij het gehoord heeft.
Hij reageert niet, maar terwijl hij op de stoel hij het raam gaat zitten, splijt zich gezicht in een brede glimlach.

Ik maak de voordeur open.
Mam is nog niet thuis, gelukkig.
We trekken onze schoenen en jas uit en lopen verder naar binnen.
Bij Bidsy's moest ik alleen 's ochtends werken, dus om twaalf uur was ik daar klaar.
Stiekem heb ik voor mij en Ammay een broodje klaargemaakt voor de lunch.
Helaas mislukte dat "stiekem" en Hannah zag ons.
Direct vreesde ik voor mijn baan en wachtte op die vreselijke drie woorden; je ben ontslagen.
Maar die kwamen niet.
Ze glimlachte naar ons en in haar ogen - of, nou ja, oog, want eentje is geruïneerd door het litteken - zag ik dat ze iets begreep, iets van ons in haar eigen jeugd herkende, namelijk een jeugd van mishandeling.
Toch zag ik iets van twijfel, wat erop wees dat ze het niet zeker wist, dus ze zei er niets van.
Dus zei ze "geen probleem, hoor. Eet smakelijk!" en liep weg.
Lichtelijk verbaasd at ik mijn broodje op en om half twee stond ik klaar bij de supermarkt voor mijn tweede baantje, namelijk kassiére.
Om vijf uur was ik ook daar klaar en gingen we naar huis, maar noet nadat ik met mijn werknemerskorting twee maaltijdsalades kocht, omdat Ammay zei dat ze dat graag wilde, maar ik denk eigenlijk dat ze mij de tijd en het geld van koken wilde besparen, omdat ik - zeker niet voor haar - kon verbergen hoe uitgeput ik was en dat elke beweging die ik maakte zeer deed.
Voordat ze naar huis gingen schoven we de maaltijd naar binnen en gooiden we netjes het plastic weg.
En nu zijn we thuis aangekomen.
Ammay gaat gelijk uitgeput op de bank liggen en trekt haar rode vestje wat strakker om zichzelf heen. Vrijwel direct valt ze in slaap en ik zou willen dat ik zo makkelijk zou kunnen slapen.
Met een zwakke glimlach rond mijn lippen loop ik naar haar toe en leg de donkerpaarse fleece-deken die over de stoelleuning lag over haar heen.
Eventjes sta ik mijzelf toe om naast haar op de bank te gaan zitten, in de inkeping in haar half-opgekrulde houding, reisden haar onder en bovenlichaam.
Mijn hand leg ik op haar wang, mijn vingers gaan helemaal door tot ongeveer haar oor.
Met mijn duim strijk ik een lok donkerbruin, fijn haar uit haar gezicht.
Even kijk ik naar haar, zo lief, zo vredig.
Zo onschuldig.
Ik sta op en loop naar de keuken, waar ik zo stilletjes mogelijk het aanrecht schoon probeer te maken.
Hoe vaak ik het het ook achter mijn oor strijkt, een plukje rode, krullende haren valt steeds voor mijn gezicht.
Na een tijdje probeer ik het niet eens meer weg te stoppen.
Plotseling voel ik aan alles dat er iemand achter mij staat.
In een vlaag van angst denk ik dat het mijn moeder is, maar due is vaak dronken en komt nogal luid binnen.
In de weerspiegeling van het raam herken ik dat het Ammay is, de deken om haar schouders geslagen.
'Ik ga naar bed.' gaapt ze.
Ik knik.
'Doe dat maar.' zeg ik en wanneer ze naar boven loopt, volg ik haar met nog geen halve meter afstand.
Nadat ze haar tanden gepoetst heeft en haar pyjama aangetrokken heeft, gaat ze in bed liggen.
Voorfat ik haar toedek geef ik haar haar knuffel: een beige, oude hond die ze altijd in haar elleboog geklemd heeft, waardoor de kont aanzienlijk dikker is dan haar borstkas, waar al de inhoud uit weggeduwd is.
Ze glimlacht naar mij en net voordat ze haar ogen sluit beantwoord ik die glimlach.
Over een uurtje of twee ga ik wel naar bed, want hoe moe ik ook ben, zou ik niet kunnen slapen.
Als ik nu naar bed zou gaan, zou het eigenlijk gewoon tranen inhouden in het donker zijn.
'Slaap lekker, eendje van me.'



Hoi, lezertjes! We zijn nu al op hoofdstuk vijf en ik vroeg mij af of jullie tips hebben. Jullie zijn natuurlijk degenen die het verhaal leuk moeten vinden, dus als jullie nog een opmerking hebben om bijvoorbeeld mijn schrijfstijl te verbeteren, vertel dat dan gerust in een reactie. Bedankt voor het lezen!

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    ik heb ook geen opmerkingen. Het is gewoon zo mooi en goed geschreven!

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dankjewel! Als je tich nog iets te binnen schiet, zeg het dan. Ik vind het gewoon belangrijk dat jullie het verhaal fijn vinden om te lezen.

      3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Eendje klinkt zo randomxD

    Ik heb eigenlijk geen opmerkingen, en dat is zeldzaam.
    Als ik er eentje weet zeg ik het.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen