Foto bij Demons inside me

Ik lig in bed, na een hele dag huilen in de armen van mijn vriend. En dit is wat ik zie, maar niet precies zie.

Een zwarte kamer, geen licht en geen ziel te bekennen. Eenzaamheid en verdriet. Geen idee waarom je verdrietig bent, maar het gevoel neemt je helemaal over.


Je kan niet meer normaal eten, denken, slapen, praten, lachen of voelen. Alles wat je denkt of doet is doordrenkt met verdriet.

Je wil niet zo zijn, en zegt tegen jezelf: "Hou hier mee op, verman jezelf en raap jezelf bij elkaar." Maar iedere keer als je denkt dat het je lukt wordt alles slap. Elke spier in je lichaam wordt zwakker dan ooit, en de demoon, die jou in zijn macht probeert te nemen slaat weer toe.

Hij springt op je schouders en geeft je het gevoel van zwakheid. Je probeert er tegen te vechten, tevergeefs. Hij wint, je geeft je weer over en je hoort hem bulderend lachen.

Je kruipt in je hoekje en huilt. Elke keer als je probeert te vechten lijkt het alsof je zwakker en zwakker wordt. Hij vreet je op.

Reacties (2)

  • Wobbel

    Ik kan mij heel erg relaten aan deze text. Erg heftig maar mooi geschreven! Je hebt een Kudo van mij gekregen.

    3 jaar geleden
  • Ravenmeisje

    Mooie, maar heftige tekst. Zelf heb ik gelukkig niet lang last gehad van die demonen, maar een vriend van mij helaas wel.
    Herkenbaar

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen