Btw, het hele gebeurte over 'Tintelvinger' wat je straks gaat lezen is gebaseerd op mij en mijn vriendinnen. Ik maakte een keer een grapje met dat ik dat een keer had toen ik naar een plaatje keek van Yuri en Viktor van Yuri on ice die aan het zoenen waren, en sinds dien doen we dat heel vaak naar elkaar. Maar het vreemde is is dat ik het de laatste tijd vaker heb, dus misschien heb ik echt wel superkrachtenxD

Ik was nu een week op het kamp. Het kamphuis was weer opgeknapt en ik vond het eigenlijk wel jammer dat we weg gingen uit Hotaki. Het was zo'n mooie stad en ik had het erg naar mijn zin gehad. Ik had op een paar blauwe plekken na geen last meer van Yamada's rotstreek, alleen mijn enkel deed nog pijn. Ik moest nog steeds op krukken lopen, alleen in het zand waar het niet mogelijk was om met krukken te lopen probeerde ik het zonder te doen, en dat ging best aardig. Vanavond was er een barbecue waarop de ouders ook uitgenodigd waren om te kijken hoe het met hun kind ging, en als het echt niet ging die op te halen. Ik wist dat mijn ouders niet zouden komen, maar ik was nieuwsgierig naar Yusaku's vader, en hij zei dat zijn zus misschien ook kon komen.

'Ben je zenuwachtig?', vroeg Yusaku. 'Wat? Waarvoor? Om je pa te ontmoeten?' Yusaku knikte en trilde met zijn handen om een bang persoon na te doen. Ik grinnikte en begon met mijn vingers in zijn gezicht te wiebelen. Hij schoot in de lache en leek niet meer bij te komen. 'Wat?', grinnikte ik. 'Zo grappig is het toch niet?' Hikkend schudde hij zijn hoofd. 'Nee daar gaat het niet om.', lachte hij. 'Wat dan?' Toen hij uitgelachen was legde hij uit: 'Ik had op mijn vorige school een beste vriendin, en zij zei altijd dat ze een superkracht had.' Hij grinnikte opnieuw. 'Ze zei dat ze kon voelen als iemand homo is.' 'Wat!?', lachte ik. 'Ze zei dat ze een tinteling kreeg door haar vingers als iemand gay was en dan ging ze altijd met haar vingers in mijn gezicht wiebelen. Het was vooral een grapje, ondanks dat het wel echt een paar keer is gebeurd. Het was altijd een privé grapje, dat we dan met onze vingers gingen wiebelen en "tintelvinger" fluisterden, echt hilarisch.' Ik schoot in de lach. 'Titelvinger.', grinnikte ik. 'Klinkt echt als iets seksueels.' Yusaku lachte ook. 'Keyon denkt weer aan seks.' 'Wat?', lachte ik verontwaardigd. 'Nu klink je echt alsof ik altijd aan seks denk, sjees.' 'Misschien doe je dat wel.', zei Yu met een wenkbrauwwiebel. 'Yu!', lachte ik. 'Jij bent degene die laatst nog riep dat ik moest strippen hoor!', kaatste ik terug. 'Ja maar ik heb nooit gezegd dat ik mijn lul ook maar in de búúrd van jou zou doen.' Nu schoot ik helemaal in de lach. 'Yu, ik ben onschuldig!', lachte ik. 'Tintelvinger.', fluisterde Yu grinnikend. 'En,', vroeg ik lachend. 'Tintelen je vingers al?' 'Wat? Moet je uit de kast komen?' 'Nee, omdat je bij jezelf in de buurt bent.' 'Oh, dus nu draai je er omheen?', vroeg Yusaku plagend. 'Jongens!' Ik keek om. Iemand van de leiding riep ons en ik voelde me opgelucht. 'De barbecue gaat beginnen, jullie moeten komen.' Ik pakte mijn krukken van het koele gras waar we zaten. Yusaku stak zijn hand naar me uit en trok me omhoog. 'Dank je.', zuchtte ik. Hinkend liep ik achter hem aan naar de voorkant van het kamphuis waar de geur van barbecue al mijn neus in kwam. 'Pa!', riep Yusaku blij, en hij rende op een blonde man af die net met een plastic bordje in zijn handen bij de grill stond. De man keek om en legde zijn bordje neer om zijn zoon te omhelzen. 'Hee Yu.', zei hij blij. Een beetje aarzelend en verlegen kwam ik aan hobbelen. Yusaku pakte me bij mijn arm en sleurde me mee naar zijn vader. 'Pa, dit is Keyon, Keyon, dit is mijn vader.' Ik liet één van mijn krukken los om de man een hand te geven. 'Simon, Yusaku's vader.' 'Keyon.', zei ik verlegen. Simon wendde zich tot zijn zoon en vroeg: 'Al vrienden gemaakt?' Yusaku knikte blij. 'Waarom loop je op krukken Keyon?', vroeg Yusaku's vader. 'Ehm, ik ben laatst door mijn enkel gegaan.', zei ik. Ik besloot het hele gebeurte over dat Yamada alles erger had genaakt er maar uit gelaten. 'Ah, vervelend. Moeten jullie ook niet wat eten?' Toen we wat eten gepakt hadden gingen we aan een plastic tafel zitten met Yusaku's vader en de drieling. 'Kon Robin niet komen?', vroeg Yusaku een klein beetje teleurgesteld. 'Nee, ze heeft een belangrijke toets morgen en moest ook nog nablijven.' 'Wat heeft ze nou weer gedaan?', vroeg Yusaku lachend. Zijn vader begon te lachen en probeerde met een serieus gezicht te zeggen: 'Ehm, ze heeft op elke tafel in het computerlokaal een regenboog-piemel getekend.' Yusaku schoot in de lach en ik sloeg mijn hand voor mijn mond om niet al het eten op de tafel te sproeien. 'Ik vind dat zo'n briljante actie dat ze haar eigenlijk niet hadden mogen laten nablijven.' 'Nou ja, anders denkt iedereen nog dat het normaal is om lullen op tafels te tekenen.' 'Ja maar dat is het toch ook?', vroeg Yusaku doodserieus. Er was één hilarische seconde waarin Yusaku en ik elkaar in de ogen keken toen ik heel onschuldig op de tafel mijn vingers bewoog. Typisch geval van Tintelvinger, was wat ik wou zeggen.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen