Foto bij 059

I love you
with a strength
I myself
have never known.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Gespannen staarde ik door de voorruit van Jims wagen naar buiten. Dit was het dan...
Ik was vrij.
En nu?
Knarsetandend greep ik de zitting van Jims autozetel stevig vast.
Fuck, ik zou dit nooit kunnen. Ik kon niet teruggaan naar mijn oude leven; ik wilde het niet. Meer dan dat: ik wist heel goed dat ik te laf was om mezelf te confronteren met de buitenwereld, die me veroordeelde alsof iedereen me kende.
"En? Opgelucht?" grijnsde mijn trainer naast me. Ik haalde slechts mijn schouders op. Opgelucht? Waarom zou ik opgelucht zijn? Zelfverdediging of niet, het waste Finns bloed niet van mijn handen. Ik had hem nog steeds vermoord.
"Harry..." zuchtte Jim. Met een geërgerde frons keek ik naast me, recht in zijn bruine ogen.
"Ik wil er niet over praten." snauwde ik. Verslagen richtte hij zijn blik weer op de weg. Het was een hele tijd stil, maar toen zuchtte ik diep, verslagen plukkend aan een versleten naad aan mijn jeans. Het was vreemd opnieuw gewone kleren te dragen...
"Ik kan nog steeds bij jou blijven, toch?" vroeg ik, al was het maar om de pijnlijk drukkende stilte te doorbreken. Het was een onverdiende verlossing mezelf even te focussen op iets anders dan de zichzelf voortdurend herhalende herinnering aan Finns dood.
"Eén week." mompelde hij kortaf.
"Dus je bent nog steeds van plan haar te dumpen?" sneerde hij toen kil. Ik rolde met mijn ogen en liet mijn hoofd tegen het hoofdsteun rusten. Hij begreep er geen fuck van.
"We zijn niet eens samen. Hoe kan ik haar dan dumpen?" gromde ik.
"Je bent een fucking klootzak. Alles wat je met haar had zomaar wegsmijten? Je beseft niet eens hoe hard het haar zal breken." blafte hij. Ik had hier geen zin in.
"Wel, nog niet half zo hard als wanneer ik bij haar zou blijven. Ik kan haar niet meesleuren in wat het ook is dat me te wachten staat!" reageerde ik fel.
"Je hebt haar nodig!" gooide hij in mijn gezicht.
Fuck nee. Niet op deze manier. Ik wilde de komende weken geen fucking bullshit van alle zakken die dachten dat ze begrepen wat ik had doorgemaakt, maar geen idee hadden van het gevoel een leven afgenomen te hebben. Ik hoefde het niet te pikken. Zeker niet van hem, en ik maakte het maar beter duidelijk voor ik de komende dagen bij hem introk.
"Ik heb iemand vermoord, Jim! Snap je dat? Er hangt voor de rest van mijn fucking leven fucking bloed aan mijn handen! Ik heb Finn doodgeschoten! Hoe kan Lily mogelijk een moordenaar nodig hebben, hmm? Weet je wat ze nodig heeft? Fucking stabiliteit na alles wat ze door mij heeft meegemaakt!" riep ik woest. Ik keek hem met vlammende ogen aan.
"Denk je dat ik haar wil verlaten? Lily is mijn fucking leven! Het enige mooie dat ik nog heb! Maar ik kan niet langer egoïstisch zijn en haar bij me houden! Misschien hadden we een kans gemaakt als alles anders was gelopen, maar dit is hoe het is, Jim! Ik kan niet bij haar blijven!" Ik was razend. Razend dat hij leek te denken dat ik Lily uit mijn leven schrapte omdat ik het als de makkelijke oplossing zag voor mijn problemen. Het zou het fucking moeilijkste zijn dat ik ooit had moeten doen.
Jims neusgaten verwijdden, terwijl hij woedend in- en uitademde.
"Je bent geen moordenaar! Rose ziet je niet als een crimineel! Je geeft haar niet eens de kans je beter te maken of in je te geloven!" Ik begon al te protesteren, maar hij snoerde me de mond met een vurige blik.
"En voor je me nog meer bullshit verkoopt: jij hebt haar ook nodig!" Woest keek ik weg, abrupt zwijgend. Natuurlijk had ik haar nodig.
Voor de eerste keer in mijn hele fucking leven was ik afhankelijk van een andere persoon. Ik kon niet leven zonder haar. Maar dat betekende niet dat ik het egoïstische recht had om haar bij me te houden. Ik kon haar niet nog meer ruïneren dan ik nu al had gedaan. Ik had altijd geweten dat ik niet goed voor haar was, en ik had het eindelijk bewezen.
Niet meer.
Genoeg.
De rest van de rit zei niemand van ons een woord. Pas toen Jim even later afremde voor de loft, draaide hij zich naar me om.
"Dus dan zie ik je straks?" snauwde hij. Ik knikte langzaam en opende de deur al, maar keek hem toen twijfelend aan over mijn schouder.
"Ik weet dat ik het weer verneukt heb, Jim. Lily verdient beter." Hij schudde zijn hoofd en draaide zijn hoofd van me weg. Hij ging niet akkoord met me. Schouderophalend stapte ik uit.
"Bedankt om zo goed voor haar te zorgen de voorbije twee weken." mompelde ik nog. Nu keek hij me wel weer aan.
"Ja, wel... Nadat je haar hebt verteld dat je haar niet meer in je leven wilt, zou het goed kunnen dat ik nog wat langer voor haar zal moeten zorgen. Dus hou je dank voorlopig maar voor jezelf." snauwde hij. Ik knarste met mijn tanden, wierp hem nog een woeste blik toe en sloeg het portier toen ruw dicht.
Klootzak.
Ik grimaste geërgerd toen ik enkele fotografen en interviewers voor mijn deur zag staan. Woest stormde ik voorbij hen, met mijn versleten sportzak met weinige bezittingen uit de gevangenis bij me. Als fucking aasgieren bombardeerden ze me met hun vragen, maar ik gaf één van hen slechts een harde duw en beende naar binnen, de deur hard achter me dichtslaand.
En toen viel alle spanning van die dag van me af. Met licht scherpe ademhaling stond ik als aan de grond genageld.
Ik was thuis.
Ik was vrij.
En belangrijker: ik zou Lily weer zien. Als versteend bleef ik een tel voor me uit staren, onrustig over mijn lippen likkend. Na twee weken zou ik mijn mooie meisje eindelijk weer bij me hebben... Fucking hell, het idee alleen al bezorgde me meer stress dan ik in mijn hele leven samen had gehad; meer dan ik daarnet had ervaren terwijl ik angstvallig had gewacht op het vonnis van de de rechter.
Het was moeilijk te benoemen wat ik nu precies voelde: opluchting, geluk... Natuurlijk wilde ik weer bij haar zijn, maar hoe lang kon mijn vreugde duren wanneer ik wist dat ik haar hart onmiddellijk na ons weerzien zou moeten breken?
Het moest echter gebeuren.
Met een krop in mijn keel dwong ik mijn voeten vooruit. Hier terug zijn was fucking hard. De laatste keer dat ik in de loft was geweest, leefde Finn nog... De laatste keer had ik net afscheid genomen van Lily, klaar om haar paper op school te gaan indienen en me achteraf weer terug naar huis te haasten, zodat ik de hele dag met haar onder de lakens kon liggen en mijn engel kon bewonderen.
Het was anders gelopen...
Ik slikte moeilijk en haalde een bevende hand door mijn krullen. Ik nam de trap, zodat ik mijn eigen tempo kon bepalen. Zo langzaam mogelijk wandelde ik naar boven, goed beseffend dat ik enkel tijd aan het rekken was.
Toen ik de trappenhal verliet, haalde ik mijn sleutels duizelig uit. Ik wankelde uit pure zenuwen. Nog een tel bleef ik naar de voordeur staren, maar toen slikte ik moeizaam en dwong mezelf naar binnen te gaan.
Ik had nog nooit tegelijk zo hard verlangd naar iets en zo ontzettend tegen hetzelfde opgezien. Het was onwerkelijk... Ik had het gevoel dat ik slechts een bijstander was, verdwaasd kijkend naar de onverzorgde man die met trillende handen de sleutel in het sleutelgat stak en omdraaide.
Een golf misselijkheid spoelde over me heen terwijl ik de deur opende. Mijn ademhaling haperde.
Iedereen was er.
Ze hadden het fucking lef niet eens gehad naar mijn rechtszaak te komen. Wat deed hen denken dat ik hen nu wilde zien? In de fucking loft? Ik wilde maar één persoon zien. Eén iemand...
De hele woonkamer viel stil toen mijn huisgenoten me opmerkten. Ontzet draaide iedereen het hoofd, zodat ze me allemaal van slag konden aanstaren. Ik stond slechts verstijfd in de deuropening en speurde de ruimte onrustig af.
Waar was ze?
Abrupt vermoedend dat ze iets doms en roekeloos aan het doen was, wilde ik al in paniek vragen waar Lily was; ik lette amper op de blikken van mijn huisgenoten. Net op dat moment werd de deur van mijn kamer echter geopend. Mijn ogen vlogen onmiddellijk in de richting van het geluid.
Daar was ze...
Fucking hell.
"Lily..." prevelde ik.
In een fractie van een seconde flitsten oneindig veel gedachten door me heen, terwijl ze ademloos en met een onthutste blik in de deuropening bleef staan, de klink nog in haar hand.
Het eerste wat ik dacht was dat er confronterend, haast pijnlijk jong uitzag; zo fucking kwetsbaar. En shit, ik had het al geweten. Hoe vaak had ik mijn ogen de voorbije drie maanden niet bewonderend over haar heen laten glijden, beseffend hoe onschuldig en naïef ze nog was - nog maar een kind? Haar terugzien na twee weken vol intens gemis liet het me enkel nog meer realiseren. Maar god, ze was zo fucking mooi...
Ze zag eruit als een engel in haar schattige witte jurkje, witte kniekousen eronder. Haar wilde blonde golven dansten rond haar mooie gezichtje, haar ogen waren groot en fel; en damn it, haar schoonheid was fucking buitengewoon. Wat echter nog duizend keer angstaanjagender was, was de staat waarin ze leek te verkeren. Na mijn eerste vluchtige, hongerige blik op haar volledige zijn, bekeek ik haar wat beter.
Ze zag er kwellend moe uit; compleet en volledig op en gebroken, als een stervende adembenemende ster, die radeloos flikkerend in leven probeerde te blijven. Ze wankelde lichtjes op haar slanke benen, met de deur als haar enige steun.
God, zo kwetsbaar, zo wanhopig smekend om bescherming en geborgenheid; iemand om voor haar te zorgen... Waar was ik verdomme geweest? En waar zou ik heen gaan? Weg van haar, altijd maar weg van haar... Ik maakte haar kapot.
Wie zou in godsnaam voor haar zorgen? Ze was te lief en te jong om het zelf te kunnen doen... Iemand moest er voor haar zijn.
Onmiddellijk flitsten de beelden van haar traumatiserende avond weer voor mijn ogen. Het filmpje dat Finn me had laten zien jaagde me nog steeds op in mijn nachtmerries. Voor de eerste keer sinds de confrontatie met het kwellende bewijs van haar vreselijke ervaring stond ik oog in oog met haar. Shit, ik voelde me zo schuldig. Nu pas realiseerde ik me de pijn die ze had moeten doorstaan. Nu pas besefte ik het volledig. Waarom, in godsnaam, had ze dit moeten meemaken? En hoe had ze zich zo alleen en gebroken door de voorbije twee weken gesparteld? Was het allemaal even hels voor haar geweest als voor mij? Allebei zo gebroken door wat we hadden meegemaakt... Zo toxisch waren we dus wanneer we samen waren; zo fout. Hoe kon het leven ons zo tegenwerken, terwijl het toch zo juist voelde bij haar te zijn? Wat een belachelijke fucking fout van het universum...
En fuck, wat deed ze op mijn kamer? Wat deed ze in die hel? Haarzelf dwingen haar pijn te herbeleven? Het was te vroeg voor haar, dat wist ik zo al. Veel te fucking vroeg. Ze zou er niet mogen zijn; op die plek vol angst en verdriet en onwelkome indringers. Ik moest haar daar weghalen.
Nu.
"Haz?" fluisterde ze terug, met reusachtige ogen. Langzaam liet ze de klink los.
Dit was misschien de meest dominante gedachte: hoe had ik de voorbije weken zonder haar ooit kunnen overleven? Hoe was ik niet volledig gek geworden? We hadden onze nachtmerries nooit zonder elkaar mogen doormaken. En toch... Ik zou weer vertrekken... Was het wel juist?
God, ik had haar gemist. En nu in haar ogen kijken, haar fijne trekken in me opnemen, liet me meer dan ooit beseffen dat dit meisje in de korte periode van drie maanden mijn volledige wereld was geworden. Waar ik ook ging, wat ik ook deed, Lily leek altijd het centrum van alles te zijn. Het focuspunt: mijn absolute, niet te negeren prioriteit. Ze zou altijd op de eerste plek komen; zo was het al sinds ik de controle over mijn emoties was verloren... Ik wilde enkel het beste voor haar. En ik zou haar beter maken. Ik zou mijn perfecte prinsesje fiksen.
Wat was dit zelfs? Wat betekende het allemaal?
Ik had geen tijd om erover na te denken, want abrupt sprongen tranen in Lily's mooie ogen toen het tot haar doordrong dat ik er werkelijk was. Ze schudde haar hoofd en begon met een snik in mijn richting te rennen.
Fuck, ik moest haar kunnen vasthouden. Met een verlangende zucht liet ik mijn sporttas naast me op de grond vallen en zette al een stap in haar richting, terwijl ik lichtjes door mijn knieën boog.
Onmiddellijk greep ik haar slanke middel in mijn grote handen toen ze me had bereikt, en ving haar kleine perfecte lichaam moeiteloos op.
"Shit, baby." gromde ik, haar optillend en stevig tegen me aan drukkend. Huilend krulde ze haar benen rond mijn middel en verstopte haar gezicht in mijn nek.
Onmiddellijk raasden oneindig veel gevoelens door me heen, nu ik haar eindelijk weer bij me had en kon aanraken. Mijn knieën knikten door het teveel aan vlinders in mijn onderbuik. Fuck, ik was zo verliefd op haar. Zo fucking smoorverliefd.
"Ik heb je zo gemist. Zo fucking hard." mompelde ik, terwijl ik haar wat beter in mijn armen nam en mijn gezicht in haar zachte blonde haar verborg. Haast radeloos inhaleerde ik haar geur, terwijl we ons wanhopig aan elkaar vastklampten.
"Ik jou ook." snikte ze met haar zachte heldere stem. Geëmotioneerd knuffelde ik haar. Ik had me voorgenomen haar geen hoop te geven, maar hoe kon ik haar niet vasthouden? Ze was alles wat ik had.
"Hoe gaat het met je?" vroeg ze ademloos en ongerust, duidelijk nog met een krop in haar keel. Ik klemde mijn armen nog wat steviger rond haar kleine lichaam.
"Goed. Goed, Lily." loog ik. Ik wist dat ze me niet geloofde toen ik haar voelde fronsen tegen mijn nek.
Ik keek door haar warrige golven heen naar de starende blikken van onze huisgenoten. Fucking moeiallen.
"Kunnen we ergens alleen zijn?" fluisterde ik in haar oor, voor ik een vluchtige, smachtende kus op haar blonde haar gaf. Ze drukte zich zo mogelijk nog dichter tegen me aan en verstopte haar neus in mijn ongewassen krullen.
"Jouw kamer." antwoordde ze stilletjes. Onzeker draaide ik mijn hoofd, zodat ik nog een kus op haar jukbeen kon drukken.
"Mijn kamer? Maar je..." prevelde ik tegen haar zachte blozende huid.
"Het is oké." onderbrak ze me. Ik haalde wat dieper adem, maar toen zette ik haar met tegenzin neer en keek langs haar naar mijn deur.
"Weet je zeker...?" Ze greep mijn hand en trok me knikkend mee. Aarzelend volgde ik haar, mijn sportzak nog van de grond grissend en een vluchtige blik op mijn huisgenoten werpend. Snel keken ze allemaal weg. Ze durfden geen woord te zeggen, de lafaards.
Binnen sloot ze de deur achter ons. Als verstijfd staarde ik in het rond.
Fuck, dit was te echt.
Onrustig keek ik naar mijn bed. Daar was het gebeurd. Daar hadden ze haar gebroken...
"...voor je maken." Verstoord keek ik achter me, recht in haar mooie, nog steeds lichtjes betraande ogen.
"Wat?" Ze zweeg even en bestudeerde me enkele seconden lang, maar toen wuifde ze onzeker terug naar de woonkamer.
"Ik vroeg of je al iets gegeten hebt vandaag. Ik kan iets voor je maken." zei ze onzeker, terwijl ze haar kleine handen in en uit elkaar vouwde. Ze lachte ademloos.
"Ik bedoel, ik ben niet zo goed in de keuken, maar..."
Hoe graag ik ook naar haar stem luisterde, ik werd opnieuw afgeleid door de ruimte rond me. Zoveel herinneringen... Ik haatte dat de mooie momenten overstemd leken te worden door de verschrikkelijke. Met een gepijnigde frons staarde ik naar de muur. Daar had Finn zijn hand rond haar keel gehad.
Hoe kon ze hier in godsnaam zijn zonder in elkaar te storten?
Mijn ogen dansten weer naar mijn bed. Ik verstijfde toen ik de gekreukte zwarte lakens zag.
"Heb je hier geslapen?" vroeg ik scherp, haar geratel onderbrekend. Ik draaide me om en keek met een felle blik naar haar knappe gezicht. Onzeker staarde ze terug.
"Oh, ik... Eh, ja... Is dat... Is dat een probleem? Als je niet wil dat ik in je bed..."
"Je hebt hier geslapen na alles wat die klootzakken met je gedaan hebben? Ben je fucking gek geworden? Je bent hier niet klaar voor, Lily!" onderbrak ik haar opnieuw met een snauw; ik kon er niet aan doen dat ik kwaad op haar was dat ze zichzelf mentaal zo had gepusht. Ik liet mijn zak op de grond vallen. Ze schuifelde zenuwachtig met haar voeten op de grond.
"Ik wilde gewoon dichter bij jou zijn. Dat lukte enkel hier." fluisterde ze zacht.
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Met een ontzette blik staarde ik naar mijn prachtige prinsesje.
"Dichter bij mij?" herhaalde ik uiteindelijk. Ze antwoordde niet en bleef met rode wangen naar de grond kijken. Vermoeid woelde ik door mijn krullen, voor ik in mijn neusbrug kneep en mijn ogen kort sloot. Mijn hoofd bonkte pijnlijk.
"Sorry, ik... Fuck, natuurlijk is het oké dat je hier slaapt, Lil. Ik wil gewoon niet dat..." Ik viel stil en keek haar weer gekweld aan.
Na een diepe zucht verklaarde ik voorzichtig: "Finn heeft het me laten bekijken. Wat hij met je gedaan heeft." Haar ogen werden reusachtig.
"Wat? Oh, Harry... God, ik wilde niet dat je... Je mocht dat niet zien, dat was..." begon ze ontzet, haar kleine handen ter hoogte van haar hart. Ik schudde mijn hoofd.
"En wat dan, Lily? Hoe kon je zoiets alleen dragen? Fucking hell, ernaar kijken was al zo fucking pijnlijk, laat staan dat jij..." Ik slikte mijn woorden in en wuifde in een wanhopig gebaar naar mijn bed.
"We kunnen ergens anders naartoe gaan, als je... Als je wilt, ik..." stotterde ze onhandig. Snel schudde ik mijn hoofd.
"Nee, het is oké. Het is gewoon fucked up, baby." Ze antwoordde niet. Ik wandelde naar haar toe en greep haar gezicht tussen mijn handen; mijn palmen wreven teder over haar jukbeenderen, mijn vingers vervlocht ik in haar onrealistisch zachte haar. Ze sloeg haar ogen verlegen neer.
"Hey... Kijk naar me, Lily." Blozend deed ze wat ik vroeg. Ik liet mijn handen langzaam zakken en zocht die van haar blindelings. Gekweld bestudeerde ik haar bleke teint en vermoeide ogen, terwijl ik zachte cirkels op haar beangstigend magere polsen tekende met mijn duimen. Haar huid straalde niet zoals anders.
"Je ziet er moe uit." fluisterde ik, voor ik haar heupen vastnam en haar met een teder aansporende grip dichterbij trok. Ik wilde haar tegen me voelen.
"Jij ook." antwoordde ze zachtjes. Ze hief haar hand op en streelde een bruine krul uit mijn gezicht. Ongeïnteresseerd haalde ik mijn schouders op.
"Hoe was het daar?" vroeg ze voorzichtig. Ik staarde als betoverd naar de schoonheid voor me. Nog één moment met haar, dat beloofde ik mezelf. Daarna zou ik het beëindigen.
"Ging wel." antwoordde ik vaagjes. Fronsend greep ze de kraag van mijn jas vast.
"Harry..."
"Het maakt niet uit, Lil. Het is voorbij nu." Wat een fucking leugen. Het was nog maar net begonnen... De pijn, de acceptatie; ik had nog zo'n weg te gaan. Zo'n fucking lange weg... Kon ik hem maar met haar bewandelen...
Bezorgd keek ze in mijn ogen, maar ik aaide met mijn duim over haar zachte wang en dwong mijn mondhoeken omhoog.
"Hoe voel jij je?" fluisterde ik. Ze glimlachte liefjes terug.
"Perfect nu jij er bent." zei ze met schattige blosjes. Ik voelde een steek in mijn hart. Ze wist nog niet dat ik niet van plan was te blijven... Met een frons boog ik voorover, zodat ik met het puntje van mijn neus over dat van haar kon strelen.
"Lily..." drong ik aan. Ze zuchtte en stak een blonde lok achter haar oor. Onmiddellijk erna greep ze de rand van mijn jas weer vast.
"Beter. De blauwe plekken zijn weg. Het helpt ook dat ze me nu geen pijn meer kunnen doen." fluisterde ze. Ik fronste lichtjes, verward door haar woorden.
"Ik weet wat je gedaan hebt, Harry. Bij Big John. Zac heeft me alles verteld over je deal met hem." legde ze twijfelend uit. Ontzet boog ik achteruit.
"Zac was hier? What the fuck." snauwde ik. Ze schudde snel haar hoofd en keek met grote ogen naar me op, snel trekkend aan mijn jas in een poging me weer dichterbij te dwingen.
"Nee, nee! Hij had Jim opgewacht aan zijn appartement. Toevallig was ik erbij. Hij heeft niets gedaan; hij wilde enkel zeggen dat ik geen schrik van hem hoef te hebben." Ik ontspande wat.
"Hij heeft dat gezegd?" vroeg ik argwanend. Ze knikte langzaam, maar keek toen kort naar de grond.
"Hoe dan ook, bedankt voor wat je gedaan hebt. Ik bedoel, ik had liever gehad dat er niets was gebeurd en dat je veilig was gebleven, maar het is lief dat je... Dat je hen wilde straffen voor wat ze me hebben aangedaan." fluisterde ze onzeker. Ik haalde slechts mijn schouders op.
"Ze hadden met hun vuile poten van je moeten blijven." gromde ik, al dacht ik toch met een krop in mijn keel terug aan Finns lijk. Ik had een fucking hoge prijs moeten betalen voor mijn wraak... Lily slikte en keek vanonder haar wimpers naar me op. Verwoed knipperde ze haar tranen weer weg.
"Het spijt me zo, Haz. Dat je... Dat je dat hebt moeten meemaken. Ik kan me niet voorstellen..." begon ze toen op fluistertoon.
"Het is oké." loog ik snel. Ze fronste en trok haar neus vertederend op.
"Niet doen. Niet deze keer, Harry. Sluit je alsjeblieft niet af. Je hoeft er niet over te praten als het te pijnlijk is, maar probeer het niet alleen op te lossen en te verwerken." Ze legde haar kleine hand op mijn wang en keek in mijn ogen.
"Je hebt mij, oké? Je zal me altijd hebben." mompelde ze nog. Geëmotioneerd keek ik naar de engel voor me.
Ze was zo fucking perfect. Ik wenste dat ze gelijk had. Dat ik op anderen kon terugvallen om mezelf hierdoor te sleuren. Maar ze had het mis. Ik wilde enkel haar, en ik kon het niet maken haar mee te trekken in het vernietigende verwerkingsproces dat ik door zou moeten maken.
Ik liet mijn handen tot rond haar smalle middel glijden en keek diep in haar prachtige ogen. Langzaam glipten mijn vingers verder, tot ik mijn armen rond haar kleine lichaam had gekruld en haar dicht tegen me aan had getrokken. Verwachtingsvol staarde ze met haar grote, dromerige ogen naar me.
"Mag ik je kussen, baby?" vroeg ik zacht, niet reagerend op haar opmerking. Want ik kon niet langer wachten. Ik moest haar volledig kunnen voelen; ik had te lang zonder haar moeten leven.
Ik vroeg hoe dan ook haar toestemming. Was er iets veranderd tussen ons? Was ze teleurgesteld in me na wat ik had gedaan, en stelde ze zich bijgevolg gereserveerder op? Ik wilde zeker kunnen weten dat ik haar grenzen niet overschreed.
Verwonderd keek ze me aan, maar toen knikte ze verlegen en ging op haar tippen staan, tot mijn grote opluchting. Haar kleine vingers krulden in de stof van mijn jas en trokken me dichterbij. Met een tevreden hum duwde ik mijn neus tegen die van haar, voor ik de afstand tussen onze lippen overbrugde en mijn mond verlangend doch teder op die van haar drukte. Shit, het was veel te lang geleden.
Ik moest even met een ontzette hum scherp inademen door mijn neus toen ik plotse, te overweldigende gevoelens als een explosie aan sensaties in mijn volledige lichaam ervoer. Ik had me nog nooit zo gevoeld. Niet zoals dit... Het was te veel, te intens, te mooi en prachtig en perfect. Mijn complete lijf tintelde, van de tippen van mijn tenen tot aan mijn kruin, alsof ze met een simpele kus al mijn zenuwuiteinden had ontvlamd. God, ik stond in lichterlaaie voor de engel, de sirene, het wonder in mijn armen. Mijn schoonheid...
Ik trok me abrupt weer los, onrustig ademhalend. Met grote onzekere ogen keek ze naar me op, en liet haar handen zakken tot rond mijn middel.
"Harry? Wat scheelt er? Heb ik iets misdaan?" vroeg ze niet-begrijpend, terwijl ik ongelovig naar haar staarde, alsof ik niet kon vatten wat ze net met me had gedaan. Het was een tijdje ongemakkelijk stil tussen ons, maar toen, alsof ik met een schok tot de realisatie kwam dat mijn werkelijk geworden droom in mijn omhelzing stond, vouwde ik mijn hand met een ongeduldig, humorloos lachje rond haar kaakbeen. Smachtend naar dezelfde onwerkelijke, bovenmenselijke ervaring boog ik me weer voorover, haar nu vol passie en vuur kussend. Mijn knieën beefden door mijn teveel aan gevoelens voor het meisje in mijn armen. Ze snakte verrast naar adem, kneep kort in mijn heup, maar humde toen en kuste me met evenveel overgave verlangend terug.
Ik durfde niet eens na te denken over de betekenis van mijn abrupte emoties, bang dat ik mezelf zou moeten confronteren met haar uit de hand gelopen impact op me.
"Harry?" vroeg ze met haar lieve onschuldige stem tussen kusjes door, terwijl ik mijn arm rond haar heup krulde en haar zo dicht tegen me aan trok dat ik haar de adem een tel ontnam. Ze leek al stukken minder aangedaan te zijn door mijn aanrakingen dan twee weken geleden.
"Mmmm?" Ik legde mijn andere hand in haar nek en verstrengelde mijn vingers in zachte golven.
"Ik heb je echt heel hard gemist." humde ze gesmoord. Onmiddellijk vulde mijn hart zich met een warmte die ik twee weken lang niet had gevoeld. Fuck, god wist dat ik het niet verdiende, maar ik was te egoïstisch en gulzig om op te houden haar te liefkozen. Mijn mondhoeken krulden lichtjes omhoog, voor ik haar lippen open dwong en mijn tong haast gejaagd in haar mond liet glijden, wanhopig naar haar bekende smaak. Ik kreunde direct radeloos; ik schaamde me er niet eens voor.
Onverwachts nam ik haar stevig vast onder haar armen, ging wat door mijn knieën en tilde haar toen met een grom en - griezelig genoeg - zonder enige moeite op. Ze stootte een zachte, aantrekkelijke 'mhmm' uit en snakte met verwijdde lippen en halfopen ogen naar adem tegen mijn mond, knijpend in mijn schouders. Het was niet moeilijk op te merken dat ze nog minder leek te wegen dan vroeger. Bezorgd omarmde ik haar middel stevig vanaf ze haar smalle benen reflexmatig rond mijn middel had gekruld, me realiserend dat ze verontrustend veel lichter geworden was. En ze was hiervoor al zo kwetsbaar geweest...
Ze kuste me opnieuw liefjes vanaf ik haar comfortabel in mijn armen had, en liet haar kleine vingers in mijn haar glijden. Onhandig struikelde ik naar mijn vensterbank, uit puur bedwelmend verlangen naar haar. Ik liep onderweg haast tegen mijn bokszak aan het plafond.
Ze stootte een verleidelijk verlangende zucht uit toen ik haar even later op het koude oppervlak neerzette; haar slanke kuiten bungelden over de rand. Ik liet haar mijn gezicht in haar kleine handen nemen, zodat ze me nog gepassioneerder kon kussen. Smachtend krulde ik mijn tong rond die van haar, en mijn handen rond haar slanke heupen.
Ik trok me hijgend los en drukte mijn voorhoofd tegen het hare, gekweld fronsend nu ik haar perfecte mond niet meer op die van mij voelde.
"Shit, ik werd gek zonder je, schatje. Ik kon niet ophouden aan je te denken." biechtte ik ongegeneerd op. Maar fuck, ik wilde dat ze besefte hoe fucking veel ze voor me betekende. Misschien werd het afscheid straks dan minder pijnlijk...
Ze kreunde wanhopig en kuste me opnieuw. Met haar slanke middel in mijn handen trok ik haar meer naar de rand, zodat ik mijn kruis tegen haar hitte kon drukken. Onmiddellijk sloeg ik mezelf mentaal voor het hoofd toen ik me herinnerde dat ik het nog steeds langzaamaan met haar moest doen, maar ze leek niet langer last te ondervinden van de seksuele spanningen tussen ons, en snakte slechts eens geschrokken naar adem met een hoge 'huh'.
Ik was blij dat ze niet leek te geven om mijn nood aan tandpasta en een douche, en zich gewillig liet betasten en kussen door me. Mijn hongerige handen gleden over elke centimeter Lily, het perfecte meisje voor me haast als een bezetene toe eigenend. Mijn prinsesje; mijn Lily.
Ook al zou ik haar straks moeten verlaten, geen enkele andere fucking man zou ooit het recht hebben haar op deze manier aan te raken. Enkel ik.
Ze kreunde zacht en verleidelijk toen ik de kus verbrak en vurige kusjes op haar kaaklijn gaf.
Trillend en onrustig wriemelde ze heen en weer in mijn armen. Shit, ze stond op ontploffen. Zelfgenoegzaam grijnzend besefte ik dat ze even onstilbaar naar mij was als ik naar haar. We waren allebei uitgehongerd na twee weken zonder aanrakingen en kussen. Nog geen enkel meisje had ooit zo'n effect op me gehad... En het feit dat ik dezelfde reactie bij haar kon uitlokken, was meer dan opwindend.
Ik duwde haar blonde haar met trillende vingers uit de weg en kuste het plekje onder haar oor, haar overal markerend met mijn natte mond. Met een haast dierlijke grom verstopte ik mijn hoofd in haar nek; ik sloeg mijn armen terwijl stevig rond haar goddelijke lichaam.
Ze giechelde schattig toen ze mijn al enkele dagen oude stoppelbaard tegen haar zachte gevoelige huid voelde. Het mooiste geluid ter wereld... God, ik had het gemist haar te horen lachen.
Ik keek grijnzend op nadat ze haar vingers door mijn haar had gehaald. Onmiddellijk duwde ik mijn neus plagerig tegen die van haar. Een tweede vertederende lach rolde over haar roze lippen toen ze de rand van mijn jas nam en hem over mijn schouders naar beneden duwde. Ik hielp gejaagd haar mijn versleten bomberjack uit te trekken en liet het achteloos achter me op de grond vallen, zodat ik mijn ene hand achter haar tegen de koude ruit kon plaatsen, de andere tegen het houten raamkozijn. Ze zat gevangen tussen mijn armen.
Verlegen glimlachte ze naar me en stak een plukje haar achter haar oor, voor ze haar mond opnieuw op die van mij drukte.
Fuck, Lily... Ze leek niet meer te stoppen zijn nu we eindelijk weer een kus hadden gedeeld. Ik voelde echter hetzelfde gekmakende verlangen door mijn lichaam gieren. Ik was dit veel te fucking moeilijk aan het maken... Eén aanraking en ik was game over; ik was de controle over mezelf compleet kwijt.
Met een zachte hum nam ze mijn gezicht tussen haar kleine handen.
In haar omhelzing leek ik alles te vergeten: de wanhoop, de trauma's, de pijn - zowel die van haar als van mij, het verdriet, de angst... Het koste haar niet eens moeite me te laten ontspannen. Me voor de eerste keer in twee weken de kans te geven afstand te nemen van alles wat gebeurd was. Shit, het was zo gemakkelijk mezelf te verliezen in haar; ze was als een fucking pijnstiller.
Ik had echter maar dat besef nodig om me onmiddellijk te herinneren waar ik was, en in welke woelige chaos we verkeerden - ik en de engel in mijn armen. We konden nooit winnen, hoe perfect en juist en onbreekbaar we samen ook leken. Het was niets meer dan een illusie; blijkbaar hoorden we niet samen. Al onze tegenslagen leken een voldoende aanwijzing te zijn van de onnatuurlijkheid van onze connectie. Eén of andere grotere, fucking zieke kracht leek ons altijd weer uit elkaar te willen trekken.
En ik wenste met mijn hele fucking hart dat ik sterk en onverslaanbaar genoeg was, maar ik kon haar tot mijn angst en spijt nooit volledig beschermen tegen het gevaar rond ons en binnenin me.
Ik was niet sterk genoeg. Fuck, ik was nog niet half zo sterk als Lily... Ze was zo'n vechter, dapper en intens en perfect op elke mogelijke fucking manier. Ik verdiende haar niet.
Abrupt realiseerde ik me weer waarom ik hier was. Mijn mondhoeken krulden omlaag tegen die van haar, en met een steek in mijn borstkas kermde ik haast gepijnigd. Dit was mijn allerlaatste moment met haar. Ooit.
Ons afscheid.
Als om mezelf eraan te herinneren dat ik haar nog even - nog heel even - kon hebben, trok ik haar zo dicht mogelijk tegen me aan, mijn lichaam en armen als een warm deken rond haar kleine slanke figuur.
Met een trillerige zucht en een nat smakje verbrak ik onze kus en nestelde mijn gezicht in haar nek. Wanhopig knuffelde ik haar.
Ze leek mijn gemoedsverandering op te merken, want met een bezorgde hum haalde ze haar vingers door mijn vernestelde krullen.
"Zou je niet beter wat rusten? Je bent waarschijnlijk moe na alles wat je de voorbije tijd hebt meegemaakt." fluisterde ze in mijn oor. Direct schudde ik mijn hoofd, vastbesloten haar nu nog niet los te laten. Ik wilde nog even het privilege hebben haar vast te houden, liegen en denken dat ze veilig bij me was.
"Haz..." zuchtte ze, duidelijk ongerust.
Toen ik niet antwoordde, ging ze op haast radeloze toon verder: "Ik weet dat je er niet over wilt praten. En ik begrijp dat je het achter je wilt laten, maar ik maak me zorgen om je, baby. Ik kan me niet eens iets voorstellen bij wat ze je allemaal hebben aangedaan."
Mijn volledige lichaam tintelde zalig toen ik het lieve koosnaampje over haar lippen hoorde rollen. Ik klemde mijn armen nog steviger rond haar heen, tot ik er vrij zeker van was dat ze amper nog kon ademhalen en wel moest geloven dat ik volledig fucking krankzinnig geworden was. Haast geobsedeerd klampte ik me aan haar vast, en gromde goedkeurend toen ze haar slanke benen rond mijn heupen krulde. We waren volledig verstrengeld, wanhopig en hongerig naar elkaar. Hoe zou ik zonder haar kunnen leven na vandaag?
Ze drukte een zachte kus op mijn haar en liet haar vingertoppen teder over de naakte huid van mijn nek strelen, duidelijk in een poging me te kalmeren. Tevergeefs.
"Jim zei me dat je problemen had met een cipier. En ik weet dat je met Mack hebt gevochten." drong ze voorzichtig aan. Ik verstijfde toen ik me Burrow herinnerde. Zowel zijn als Macks ongewenste opmerkingen over Lily maakten me kotsmisselijk. Maar ik wilde haar er niet mee lastigvallen. Niet na alles wat ze had doorgemaakt, en zeker niet net voor ik haar hart zou breken.
"Je hoeft je geen zorgen te maken om me, Lil. De cipiers hebben me amper lastiggevallen." loog ik, vervolgend: "En ik had niet verwacht Mack daar te zien, dat is alles. Ik had het kunnen denken na mijn deal met John, maar ik had gehoopt de klootzak nooit meer te moeten zien. Er was een gevecht, niets meer. Erna heb ik hem niet meer gezien." Ze ontspande lichtjes, al merkte ik aan haar oppervlakkige ademhaling dat ze me niet echt geloofde.
"Kom alsjeblieft met me praten wanneer het niet gaat, Harry. Sluit je niet voor me af." smeekte ze me. Ik hief mijn hoofd op en drukte mijn lippen tegen haar jukbeen.
"Beloofd." Ik bleef maar liegen tegen mijn droommeisje, alsof ik geen fucking schaamte kende. Ik was een rotzak.
Ik sloot mijn ogen gekweld en gleed met het puntje van mijn neus over haar kaaklijn.
"Je bent zo lief, baby. Zo fucking goed." fluisterde ik. Ze streelde op en neer mijn rug onder mijn shirt, haar kleine handen verslavend zijdezacht tegen mijn huid, die na twintig jaar vechten en knokken om te overleven onmiskenbaar getekend was door littekens en onregelmatigheden.
"Harry..." begon ze al verlegen, maar ik schudde mijn hoofd en drukte mijn voorhoofd tegen haar slaap.
"Niet doen. Probeer het niet te minimaliseren, prinses. Fuck, denk je dat Jim me niet verteld heeft dat je de enige was die in me geloofde toen iedereen hoorde wat ik gedaan had?" Ze zweeg even.
"Ik wil niet geprezen worden omdat ik vertrouwen in je had, Harry. Je weet wat ik voor je voel. Hoe kon ik het mogelijk niet doen?" zei ze uiteindelijk zachtjes. De vlinders in mijn buik fladderden hevig rond.
"Je bent een fucking engel, Lily, en god weet dat ik je niet verdien. Je was sterk genoeg om voor me te blijven vechten. Ik weiger hier te zitten en te luisteren naar hoe je het wegwuift alsof het niets betekende, ja? Het idee dat je me bleef steunen heeft me licht gebracht in die kloteplek, prinses. Je was mijn fucking redding. En de hele fucking uitkomst was nog veel te onzeker, maar je gaf me hoop verder te gaan, ook al wist ik dat ik..."
Ik slikte mijn laatste woorden echter abrupt in. Het was nog te vroeg om haar te vertellen dat ik al twee weken wist dat ik niet bij haar zou blijven.
Te vroeg...
Ik wilde nog heel even in haar armen kunnen staan. Nog heel even maar.
"Ook al wist je dat wat?" fluisterde ze op verwonderde toon.
"Het maakt niet uit. Het belangrijkste is dat het me zonder jou nooit gelukt zou zijn." Ik aarzelde even, met mijn lippen tegen haar blozende wang.
"En niet enkel de voorbije tijd, Lily. Alles. De laatste maanden..." begon ik gesmoord tegen haar huid, voor ik mijn hoofd ophief en met kwetsbare ogen in die van haar keek.
Kon ik haar dit wel zeggen? Zou het alles niet extra pijnlijk maken?
Maar fuck, ze verdiende het met te horen zeggen wat ze met me kon doen. Dat was ik haar verschuldigd, op zijn minst.
"De laatste maanden heb je me een doel gegeven, baby. Ik had eindelijk het gevoel dat ik leefde." biechtte ik aarzelend op, terwijl ik haar zachte blonde haar met trillende vingertoppen uit haar gezicht streelde. Haar lippen verwijdden.
Uiteindelijk glimlachte ze ontroerd. Haar ogen leken te stralen, haar wangen kleurden vertederend roze. Ze was onmogelijk prachtig.
"Ik ook. Door jou, Harry. Je maakt me zo gelukkig." antwoordde ze met haar jonge onschuldige stem. Ik kromp wat in elkaar toen ik haar antwoord hoorde, hoe mooi het ook was. Ze had het mis...
Maar egoïstisch als ik was, kuste ik haar toch opnieuw teder en verlangend, het prachtige meisje in mijn armen enkel meer hoop gevend. Het was zo fout, maar ik kon me er niet van weerhouden.
Ze greep mijn slordige krullen in haar kleine handen en opende haar lippen gewillig voor me toen ik haar kin tussen duim en wijsvinger nam en een zacht, liefkozend kneepje gaf. Terwijl ik mijn hoofd kantelde en mijn tong in haar verslavende mond duwde, streelde ik heel zachtjes over haar kaaklijn, op en neer, op en neer, op en neer, tot ik mijn hand liet zakken en heel lichtjes, amper voelbaar rond haar hals krulde. Ik voelde haar hartslag onder mijn vingertoppen, snel en onregelmatig. Allemaal door mij, fucking hell. Waaraan had ik het verdiend zo'n impact op een schoonheid als Lily te hebben?
Ik liet haar keel los en liet mijn arm zakken, zodat ik over haar onderbeen kon strelen. De stof van haar ongetwijfeld klotedure witte kniekous was zacht tegen mijn ruwe vingertoppen. Ik kreunde zachtjes in haar mond toen ik haar blote bovenbeen in mijn grote hand nam.
Shit, ik had alles aan haar gemist, maar - samen met het geluid van haar lachje en het gevoel van haar hemelse lichaam in mijn omhelzing - haar martelend zachte, pure huid misschien nog het meest van alles. Eén kleine aanraking en ik sidderde al uit genot.
Het voelde zo verboden, een meisje zo prachtig en kostbaar en lief en onschuldig en fucking perfect aan te raken met mijn handen die al zoveel schade berokkend hadden. Ik had het gevoel meer te nemen dan ik verdiende wanneer ik haar nog maagdelijke lichaam - zo fucking fragiel en onbezoedeld - tegen dat van mij - bedorven door al het zondige genot, seks en drugs, en geweld - hield en haar schaamteloos besmeurde met mijn lust. Alsof ik het recht niet had zo'n perfectie tussen mijn lakens te hebben...
Maar het was net dat verbodene, het verleiden van mijn nog zo jonge engel als de fucking hongerige, gulzige duivel die ik was, dat me zo kon opwinden. Er was niets op de hele fucking wereld dat me zo gek van verlangen kon maken als mezelf het onverdiende recht toe te eigenen haar naakt en verstrengeld tussen mijn lakens te hebben. Het liet me zo machtig, zo sterk en superieur voelen.
Ze snakte verleidelijk naar adem toen ik mijn hand onder haar jurkje liet verdwijnen en mijn vingers behoedzaam over haar zachte dij liet strelen.
Ik verplichtte mezelf echter mijn fantasieën te verdringen en me te focussen op wat belangrijker was: haar grenzen. Na wat Finn en die andere drie rotzakken haar hadden aangedaan, had ze amper een onverwachtse, of zelfs licht seksuele benadering van me kunnen verdragen. Nu, meer dan twee weken later, leek ze amper last te ondervinden van mijn ongeduldige handen en schaamteloze betastingen. Toch wilde ik er zeker van zijn dat ik haar niet forceerde.
"Gaat dit al beter, baby? Mijn aanrakingen verdragen, bedoel ik." prevelde ik tegen haar lippen. Ze humde en legde haar hand op die van mij, me verzekerend dat ze genoot van mijn warme palm op haar dij. Met een klein smakje trok ze zich los. Verlegen tuitte ze haar rode gezwollen lippen nog eens - ze zag er altijd zo fucked up mooi uit nadat ik haar gekust had - en gleed ermee langs die van mij.
Met een intense blik op mijn gezicht greep ze mijn hand op haar dij wat steviger vast, zodat ze hem op en neer haar been kon leiden. Reflexmatig duwde ik mijn heupen wat meer vooruit, alsof ze automatisch naar haar verleidelijke lichaam gezogen werden.
Ze ademde gelukzalig in en uit, maar toen duwde ze onze verstrengelde handen van de bovenkant van haar dijen naar binnen. De adem stokte in mijn keel. Meer dan dat deed ze niet, maar het was voldoende om het vuur in mijn binnenste pijnlijk hard aan te wakkeren.
Abrupt werd de sfeer weer intiemer tussen ons. Fuck, ik hield hiervan... De verslavende manier waarop Lily en ik van vertederende, speelse liefkozingen naar broeierig hete, door ongeremde seksuele lust gedreven intieme momenten konden gaan, liet mijn hoofd tollen uit verlangen. Het was verslavend. Opwindend op de meest intense manier. Het gaf me meer gevoelens dan ik ooit mogelijk had geacht.
Ze maakte een, waarschijnlijk onbedoeld, zielig geluidje tegen mijn hals, voor ze haar gezicht langzaam wat ophief, al gleed ze terwijl met haar neus over mijn kaaklijn. Vlak naast mijn mondhoek liet ze haar lippen boven mijn huid zweven. Ik kon haar lange wimpers voelen knipperen tegen mijn jukbeen. Met een verlangende grom gaf ik me gewonnen, haar blonde haar in mijn vuist grijpend en haar gezicht haast ruw draaiend, zodat ik mijn mond hard op die van haar kon duwen.
Shit, hoe zou ik me ooit uit onze verstrengeling kunnen losmaken?
Nog even in haar armen, beloofde ik mezelf. Nog een paar minuutjes... Zwak als ik was, weigerde ik aan mezelf toe te geven dat dit moment nooit zo had mogen escaleren. Ik was zelfs nooit van plan geweest haar op deze manier hoop te geven. Maar wat kon ik anders? Hoe kon ik weerstaan aan de onschuldige zeventienjarige schoonheid, eindelijk weer beschermd en veilig in mijn armen? Of toch het veiligst dat ik haar mogelijk kon houden...
Ze wist nog niet dat het de laatste keer was dat ze me op deze manier kon aanraken... De gedachte alleen al maakte me misselijk van afschuw. God, ik wilde zo graag bij haar blijven...
Me door haar laten fiksen.
Maar ik kon niet gefikst worden. En wanneer ik straks van haar weg zou lopen en haar pijnstillende, zoete effect op me niet langer zou voelen, zou ik opnieuw geconfronteerd worden met wie ik was en met wat ik had gedaan. Nu ik vrijgelaten was, zou ik het niet langer kunnen negeren. Ik zou er niet meer van kunnen weglopen... Het zou me breken, of ik het nu wilde of niet.
Ik wilde Lily niet in mijn buurt wanneer het gebeurde, middenin mijn brokstukken. Ze had al genoeg te verduren gekregen.
Dat deed me denken aan iets...
Met tegenzin trok ik me los, en grijnsde lichtjes toen ze protesterend voorover boog, smachtend naar het vervolg van onze gepassioneerde kus. Hijgend vouwde ik mijn mond opnieuw rond die van haar.
"Straks, baby." beloofde ik haar, terwijl ik onregelmatig in- en uitademde tegen haar verwijdde lippen. Ze legde haar hand in mijn nek en liet onze hete adem gewillig vermengen. Fuck, ze smaakte zo goed op mijn tong...
"Lily?" stootte ik moeizaam uit.
"Hmmm?" humde ze afwezig, terwijl ze me meer naar zich toe trok en haar gezicht in mijn warrige krullen verstopte. Met een diepe frons omarmde ik haar fragiele, vermagerde lichaam.
"Heeft iemand..." Ik pauzeerde. Ze streelde langzaam over mijn rug, en drukte een teder kusje op mijn schouder toen ze haar hoofd had gedraaid en haar wang ontspannen tegen mijn borstkas liet rusten.
"Heeft iemand je lastiggevallen over mij? Op school, bedoel ik?" vroeg ik angstig, het antwoord al wetend. Ze verstijfde lichtjes in mijn greep, voor ze zich nog wat meer tegen me nestelde en haar handen in de achterzakken van mijn jeans liet glijden. Ik negeerde de kriebels in mijn binnenste, de broeierige manier waarop mijn heupen tegen de hare rustten.
"Niet echt." loog ze. Fuck, ze was een open boek voor me.
"Geen fucking leugens, prinses. Je weet dat ik dat haat." gromde ik direct. Ze zuchtte diep.
"Gewoon een opmerking af en toe. Dat is alles."
"Gewoon een opmerking? Zoals?" drong ik aan.
"Harry." zeurde ze tegen mijn nek, maar ik duwde haar achteruit met mijn handen rond haar ribben. Onmiddellijk dwong ik haar me aan te kijken door haar gezicht in mijn grote palmen te nemen.
"Zoals?" herhaalde ik op scherpe toon. Onzeker flitsten haar prachtige ogen tussen die van mij.
"Het was niet zo erg." fluisterde ze uiteindelijk. Ik klemde mijn tanden op elkaar.
"Je liegt." siste ik. Ik boog voorover en keek haar met een dreigende schittering in mijn ogen aan.
"Nu. Voor de laatste keer: welke fucking opmerkingen?" Ik snauwde het bijna. Met een gekwelde frons nam ze haar volle onderlip tussen haar tanden.
"Ze zeiden dat ik..." Ze slikte.
"Ze denken dat ik je..." Ik keek haar onrustig aan.
"Dat je me mag..." Blozend keek ze van me weg.
"Je weet wel." fluisterde ze beschaamd, voor ze na een teug adem vervolgde: "En dat ik daarom bij je blijf." Woest klemde ik mijn tanden op elkaar.
"Hoe wisten ze dat je bij me wilde blijven?" blafte ik. Ze antwoordde niet.
"Lily, damn it. Moet ik het uit je sleuren?" Gefrustreerd keek ze me aan.
"Ze weten het van Emily. De roddel heeft zich snel verspreid, denk ik." zuchtte ze toen, duidelijk met tegenzin. Ik liet haar langzaam los en grimaste.
"Dus de hele fucking school denkt dat je gemakkelijk bent omdat die vuile teef heeft gezegd dat je je laat neuken door mij? Terwijl ik fucking bloed aan mijn handen heb? Hmmm? Is dat wat ze je nu noemen? De slet van een moordenaar?" Ik was buiten zinnen van woede. Verontwaardigd keek ze me aan.
"Harry, stop! Je bent geen moordenaar!" protesteerde ze snel. Ik besloot haar opmerking te negeren. Ik wist heel goed dat ik enkel een eindeloze discussie zou starten, en ik had geen zin ruzie met haar te maken tijdens ons laatste moment samen.
"Ik maak haar kapot." grauwde ik.
"Haz, kalmeer! Je zal het enkel erger maken!" probeerde ze me tot rust te manen. Hoofdschuddend kamde ze door mijn krullen. Ik klemde mijn handen woest rond de vensterbank.
"Shit." gromde ik. Ze drukte een kus op mijn haar.
"Het is oké. Het is oké." mompelde ze. Het hielp amper. Hoe zou ik haar ooit van haar reputatie af helpen? Al die fucking zakken op Columbia hadden een walgelijk idee over haar. Het maakte me ziek.
"En daarbuiten? In New York?" vroeg ik toen angstig, met grote smekende ogen. Ze schudde haar hoofd en liet haar handen via mijn schouders over mijn armen glijden. Hoopvol keek ik naar haar op.
"Ik denk niet dat iemand me aan jou linkt buiten de schoolpoorten." zei ze.
Wel in The fucking Bronx, dacht ik, maar ik besloot haar die info te besparen, ook al wist ze het waarschijnlijk zelf al.
Ik sloot mijn ogen kort en kneep nog eens hard in mijn stenen vensterbank, maar toen slaakte ik een diepe zucht en duwde mijn hoofd onverwachts in haar nek. Ze schrok lichtjes, maar legde haar hand op mijn rug toen ik luid gromde tegen haar hals, het geluid gesmoord.
"Fuck, het spijt me, baby. Ik wil niet dat school een hel voor je is." zuchtte ik. Gekweld kuste ik haar nek.
"Maakt niet uit." mompelde ze. Opstandig keek ik haar aan.
"Het maakt wel uit, Lily! Verdomme! Ze moeten je met rust laten!" Ze reageerde er niet op, maar boog voorover. Geduldig bleef ze me korte tedere kusjes geven, tot ik me verslagen gewonnen gaf en mijn armen rond haar kleine figuur sloeg.
"Fucking Emily gaat eraan." gromde ik nog tegen haar mond. Afkeurend kneep ze in mijn bicepsen, maar ze zei niets en kuste me enkel langzaam.
Lui en loom bewoog ik mijn lippen tegen die van haar, tot ik met een diepe lange kreun haar heupen nam en haar volledig naar de rand van de vensterbank trok.
"Je bent me weer aan het afleiden." protesteerde ik gesmoord. Ze giechelde slechts eens tegen mijn mond.
"Fucking gemeen, schatje. Misbruik maken van mijn seksuele frustraties." kreunde ik. Ze drukte haar nagels heel lichtjes in mijn borstkas.
Onmiddellijk nam ik de controle echter over door mijn ene arm rond haar middel te slaan en met mijn andere hand op haar linkerdij haar benen voorzichtig verder open te duwen. De stof van haar jurkje gleed omhoog, haar witte broekje onthullend.
"Is dit oké?" prevelde ik tegen haar lippen. Ze knikte en greep mijn gezicht in haar kleine handen toen ik mijn kruis heel lichtjes tegen het hare drukte. Het was lang niet voldoende voor me, maar het verlichtte op zijn minst een klein deel van de spanning in mijn lichaam, al was het eerder psychologisch. Het idee zo dicht bij haar te zijn was fucking verlossend.
"Fuck, hmmm." vloekte ik diep en hees, terwijl ze verrast kreunde. Ik ging niet verder, haar terughoudendheid respecterend, maar beet wel plagerig in haar onderlip. Mijn lippen tintelden door ons eindeloos kussen.
Ze pruilde toen ik me terugtrok, en grijnzend drukte ik nog een snelle kus op haar mond.
"Shit, ik heb je gemist." zei ik nog eens. Ze lachte schattig.
"Ik jou ook." knikte ze. Plots werden haar ogen groter. Ze leek zich iets te bedenken.
"Wat?" vroeg ik zacht, terwijl ik met de achterkant van mijn hand over haar zachte wang streelde. Ze greep mijn pols en bloosde gegeneerd.
"Je bent vierentwintig geworden." zei ze opeens, haast op een beschaamde toon, alsof ze kwaad was op zichzelf omdat ze er nu pas aan dacht. Ik haalde mijn schouders op, maar aanvaardde wel gretig de tedere kus die ze me gaf. Ze had me immers één beloofd in haar verjaardagsboodschap. En hoe kon ik ooit een liefkozing van mijn lieve prinsesje afslaan?
"Gelukkige verjaardag." glimlachte ze vrolijk tegen mijn mond. Ik greep haar zachte blonde haar tussen mijn vingers en drukte mijn lippen steviger op die van haar. Ik gaf niet om mijn verjaardag; ik hoefde er niet aan herinnerd te worden dat ik weer een jaar ouder geworden was. Een scherp contrast met het jonge tienermeisje in mijn armen. Ze was nog maar zeventien... Wat deed ze in godsnaam met een vierentwintigjarige fuck up?
Ze verdiende zoveel beter... Lily trok zich los en duwde haar neus tegen de mijne.
"Wil je het niet vieren?" vroeg ze met grote ogen, duidelijk onthutst door mijn gebrek aan interesse. Ik snoof.
"Waarom? Ik ben ouder geworden, dat is alles." gromde ik. Onmiddellijk wilde ik mezelf voor het hoofd slaan toen ik haar kleine frons zag. Ik schudde mijn hoofd en sloeg mijn armen toen losjes rond haar middel.
"Maar ik was blij met je cadeau." zei ik snel. Verrast trok ze haar wenkbrauwen op.
"Ja? Ik... Ik wist niet zeker of het... oké was." zei ze aarzelend. Ik slikte, niet goed wetend wat ik nu hoorde te doen.
"Het was oké." zei ik dus enkel vaag. Ze knikte langzaam en keek me haast met een kwetsbare blik in haar ogen aan.
"Dankjewel." glimlachte ik snel. Shit, ik was een klootzak. Haar cadeau had zoveel voor me betekend die dag - meer dan ik kon beschrijven, en ik deed alsof het me geen fuck kon schelen. Toen ik echter naar haar keek, staarde ze me nog steeds met die onzekere grote ogen aan. Ik beet op mijn onderlip en haalde mijn vingers onhandig door mijn haar.
"Ik meen het, Lily. Ik vond het fucking perfect." probeerde ik haar onhandig gerust te stellen. Ze slikte.
"Ik... Ik dacht dat ze het misschien afgenomen hadden." zei ze zachtjes. Niet-begrijpend keek ik in haar ogen.
"Waarom?" mompelde ik. Fuck, waarschijnlijk omdat ik haar daarnet niet onmiddellijk bedankt had. Fucking vrouwen... Altijd zo fucking dramatisch. Ze kauwde op haar onderlip.
"Ik weet het niet." fluisterde ze. Leugen.
"Lily..." zuchtte ik vermoeid. Ik greep haar gezicht en drukte een kusje op het puntje van haar neus.
"Het was het mooiste dat me daar kon overkomen. Oké? Ik ben fucking blij dat ze het me toegelaten hebben." zei ik nog. Ze knikte en forceerde een glimlach. Even leek het alsof ze me nog iets wilde vragen, maar ze schudde haar hoofd en bedacht zich, tot mijn grote opluchting. Ik wist niet hoe ik met bullshit als dit moest omgaan; met de belachelijke verplichtingen die blijkbaar gebruikelijk waren tijdens het samenzijn. Zoals verjaardagscadeaus... Onze kussen en aanrakingen, mijn woorden en de uitingen van mijn gevoelens voor haar: het kwam allemaal zo natuurlijk. Maar al die andere zaken? Alles wat ik tot nu toe grotendeels had weten te vermijden met haar? Al die relatie onzin? Vriendje-vriendinnetje? Ik walgde ervan.
En ik was fucking dankbaar dat Lil me nooit pushte op dat vlak. Fuck, ze was zo geduldig met me - altijd geweest. Ik wist dat ik op zoveel vlakken tekortschoot - een gebrek aan goede communicatie met haar was niet mijn minste probleem, maar ze bleef me ruimte en tijd schenken, ook al besefte ze waarschijnlijk dat meer dan wat we nu hadden er nooit had ingezeten. Ze wist dat ik me niet wilde of kon binden aan haar.
Hoewel, 'niet willen' begon de laatste tijd steeds meer als een leugen aan te voelen. Eén uit gemakzicht, zodat ik niet hoefde toe te geven dat ik er misschien toch stiekem van droomde haar de mijne te maken. Volledig...
Maar het kon niet. Zeker nu niet meer.
Dus nadenken over de werkelijke aard van mijn gevoelens had geen zin meer. Daarbij, ik was te laf om het te doen en te moeten beseffen dat ze mogelijk nog zoveel dieper gingen dan ik durfde toe te geven.
Als om mijn verwarrende gedachten te kalmeren, sloeg ik mijn armen stevig rond haar heen, en duwde haar gezicht in de holte tussen mijn nek en schouder met mijn hand in haar zachte blonde haar.
Erna zeiden we allebei een tijdje niets. Ik masseerde haar nek lui - haar golven waren volledig verstrengeld tussen mijn lange vingers - en drukte af en toe een langzame tedere kus op haar hoofd. Mijn andere arm hield haar stevig tegen mijn borstkas gedrukt. Afwezig streelde ze over mijn rug.
Na een tijdje draaide ik mijn hoofd, maar verstijfde toen ik naast haar mijn schrift zag liggen, nog steeds op dezelfde plek waar ik het voor Lily's vreselijke avond had achtergelaten. Ik had het daar onbedachtzaam gelegd, vlak voor ze me na die martelende dagen zonder haar aanwezigheid eindelijk weer had gekust. Als ik dit alles toen had geweten...
Ik boog ontzet achteruit, starend naar het papier waarop ik de voorbije weken, voortgestuwd door Lily's angstaanjagende invloed op me, langzaamaan weer noten was gaan schrijven. Melodieën, klanken... En meer dan eens met de engel in mijn armen als inspiratie. Fuck, had ze in mijn schrift gekeken? Wat als ze wist dat ik over haar geschreven had?
Ik draaide mijn hoofd met een ruk en keek naar mijn nachtkastje. Slikkend liet ik mijn ogen over mijn gitaar op de grond glijden. Ook mijn instrument leek nog steeds op identiek dezelfde plaats te liggen als waar ik hem tussen het schrijven in had laten rusten. Ze had hem niet aangeraakt...
Ik kreeg een krop in mijn keel toen ik naar de gitaar keek. Fucking hell, Mike zou zo teleurgesteld zijn als hij wist wat ik had gedaan. Hoe kon ik ooit nog spelen zonder me zijn ontgoocheling voor te stellen?
"Harry? Wat is er?" vroeg Lily met haar zachte stem. Ik keek haar aan, maar knikte toen naar mijn schrift.
"Heb je erin gekeken?" Mijn stem klonk koeler dan bedoeld. Ze staarde me een tel verdwaasd aan, voor ze evenzeer naar het voorwerp naaste me keek. Ik hield mijn adem in.
Ik zou het haar niet eens kwalijk kunnen nemen... Niet nadat ik maanden geleden zelf in haar boekje had gelezen. Ze verbaasde me echter door haar hoofd te schudden.
"Nee." zei ze, terwijl ze weer in mijn ogen keek. Onderzoekend bestudeerde ik haar, maar ontdekte dat ze de waarheid sprak. Ik had haar leugens altijd direct door. Ik slikte.
"Waarom niet?" vroeg ik. Ze haalde haar schouders op.
"Ik dacht dat het misschien persoonlijk was." fluisterde ze. Met een langzame knik blikte ik naar de gitaar.
"En wat daarmee?" Niet-begrijpend keek ze evenzeer naar het instrument.
"Wat bedoel je?"
"Waarom heb je het daar laten liggen?" Onzeker liet ze haar ogen over me heen glijden, als om in te schatten of ik boos was omdat ze het niet had opgeruimd en ik verplicht was geconfronteerd te worden met wat ik voor al deze fucked up nachtmerrie had gedaan.
"Ik... Ik durfde het niet aan te raken. Omdat het van Mike was, dacht ik..." Ze viel aarzelend stil. Haar stem trilde lichtjes.
Verwonderd richtte ik mijn ogen op haar.
"Lily..." begon ik. Ze speelde met haar blonde haar, zenuwachtig slikkend.
"Had ik het moeten opruimen?" vroeg ze zacht. Ik zuchtte diep en nam haar handen in die van mij. Ze liet haar warrige golven los.
"Nee." mompelde ik. Ik kon niet geloven dat ze mijn privacy op die manier gerespecteerd had, en ik haatte mezelf ervoor. Haar goedheid zou me al lang niet meer mogen verrassen. Lily... Zo perfect.
"Dankjewel." zei ik enkel. Haar ogen verwijdden wat.
"Dankjewel? Waarvoor?" vroeg ze verward. Ik schudde mijn hoofd.
"Gewoon. Dankjewel." mompelde ik.
Onmiddellijk voelde ik een steek in mijn hart toen ik me realiseerde dat ik haar moest verlaten.
Ik kon het niet langer uitstellen... Het was niet eerlijk van me me aan haar te blijven vastklampen. Ik tuurde met een gekwelde frons in haar mooie ogen. Met een kwetsbare, onzekere blik staarde ze terug. Ze liet me haar twijfels zien, alsof ze me door en door vertrouwde... Ik kon onmogelijk zeggen of het me een goed of slecht gevoel gaf. Ze mocht me niet vertrouwen.
Gepijnigd keek ik naar haar mond, voor ik me met een grom gewonnen gaf en haar een laatste keer kuste.
Fronsend nam ik haar gezicht tussen mijn grote handen, en bracht haar gezicht dichterbij. Ik negeerde de onbedoelde botsing van onze neuzen in al mijn gejaagdheid, en vouwde mijn lippen verlangend rond die van haar. Mijn tanden tikten tegen de hare, maar ik hield niet op. Wild en vurig kuste ik haar, haar verraste, genietende kreunen gretig absorberend met mijn smachtende mond; ik hoopte dat ik ze zo kon bewaren en voor altijd binnen me houden. Ik wilde een stukje Lily voor de rest van mijn leven. Ik knipperde de tranen achter mijn ogen verwoed weg terwijl ik mijn tong tegen die van haar duwde en besefte dat dit onze allerlaatste kus was.
God, ze zou me dit nooit vergeven.
Dacht ik...
Fuck, ze vergaf me altijd alles. Hopelijk niet dit. Het was beter dat ze me volledig vergat, en als ik haar haat er dan maar bij zou moeten nemen, dan was het zo, ook al vernietigde het idee alleen al me van binnenuit...
Ik veranderde het ritme van mijn kus en bewoog mijn mond nu langzaam tegen die van haar, op de meest tedere, veelzeggende manier mogelijk. Ik kon misschien niet zeggen wat ik voor haar voelde - shit, ik kon het niet eens toegeven aan mezelf, maar misschien was het toch mogelijk het te uiten op deze manier.
Met daden in de plaats van met woorden.
Ze snakte lichtjes naar adem. Ik twijfelde er niet aan dat ze dezelfde ondraaglijk grote hoeveelheid, alles veranderende gevoelens tussen ons voelde zoals ik deed. Het was magisch, en mooier dan alles wat ik in mijn hele leven samen ooit al had ervaren. Niets op de hele fucking wereld kon vergeleken worden met wat Lily-Rose Harper me kon laten voelen.
Ze was mijn alles, mijn licht, mijn redding. Mijn perfecte meisje. Het was fucking ironisch dat ik haar niet mocht hebben... Mijn enige kans op geluk...
Geëmotioneerd ademde ik tijdens de kus uit door mijn neus, voor ik haar middel nam en haar zo dicht mogelijk tegen me aan trok.
Ik wilde haar een laatste keer in mijn armen kunnen houden.
Met haar vingers in mijn krullen bleef ze haast roerloos zitten, mijn korte tedere kusjes op haar perfecte lippen gewillig aanvaardend. Zachtjes kauwde ik op haar onderlip.
Nog één kus, één laatste streling van mijn mond over die van haar, voor ik met een krop in mijn keel achteruit boog.
Dat was het dan.
"Harry." zuchtte ze verwonderd. Ik glimlachte moeizaam.
Onze onregelmatige ademhaling was praktisch synchroon, en ik twijfelde er niet aan dat onze hartslagen evenzeer in perfecte harmonie klopten. Het maakte het allemaal nog zoveel pijnlijker.
Ik haalde diep adem en kuste haar zachte wang teder, voor ik me achteruit boog en de natte sporen van mijn wilde kus al begon op te kuisen rond haar gezwollen lippen. Ik hield mezelf halfweg tegen. Het gaf me een ietwat beter gevoel te weten dat ik mijn connectie met haar kon achterlaten op haar romige huid.
Haar grote, fucking prachtige ogen staarden me aan.
Ongetwijfeld voelde ze de verandering in de sfeer rond ons.
"Haz, ik..." begon ze al, maar ik schudde mijn hoofd.
"Ik ga naar Jim." zei ik, nog voor ik daadwerkelijk had nagedacht over hoe ik dit zou aanpakken. Niet-begrijpend keek ze me aan.
"Naar Jim? Waarom? Heeft hij iets van je? Ik kan er ook om gaan als je wilt." reageerde ze hees. Ik slikte en aaide zacht over haar wang.
"Nee, baby. Ik heb niets nodig van hem." mompelde ik.
"Maar..."
"Ik blijf hier niet."
Ik voelde haar verstijven in mijn armen. In eerste instantie keek ze me slechts ontzet aan, muisstil en bewegingsloos. Ik gaf haar de tijd te verwerken wat ik net had gezegd, terwijl pijnlijke steken mijn hart doorboorden. Ik zag aan de kleine frons tussen haar wenkbrauwen dat ze probeerde te begrijpen wat ik haar probeerde te vertellen.
"Je blijft niet?" herhaalde ze uiteindelijk op fluistertoon.
Ik slikte moeizaam. Kort schudde ik mijn hoofd.
En toen kwam haar realisatie.
Ik zou niet bij haar blijven.
Eerst snakte ze lichtjes naar adem, daarna haalde ze haar bevende handen van mijn lichaam.
"Lily..." begon ik, maar ze drukte haar vingers tegen haar mond en wurmde zich met een haast paniekerige blik uit mijn greep. Weg van mij... Onhandig gleed ze van mijn vensterbank, me achteruit duwend toen ik haar bezorgd opving.
"Nee." snauwde ze. Haar stem brak.
"Je moet het begrijpen, schatje. Ik kan niet..."
Ze zette enkele stappen achteruit en wendde zich van me af. Ik wandelde naar haar toe en legde mijn hand op haar schouder, maar ze sloeg mijn vingers weg.
Ze was kwaad.
Goed zo.
"Het spijt me, Lil." zuchtte ik enkel.
Met grote kwetsbare ogen draaide ze zich naar me om, haar ogen groot en betraand.
"Het spijt je." fluisterde ze, voor ze haar neus optrok en trillend over haar wangen wreef. Een eerste snik rolde over haar lippen, voor ze verslagen neerhurkte, haar armen rond haar kleine kwetsbare lichaam in een poging te redden wat nog overbleef van zichzelf.
Ik zag haar breken voor mijn ogen.
Ik brak met haar mee.

---
Het volgende stukje komt midden volgende week ergens!
Dankjewel voor de kudo's en reacties.(H)
xxx

Reacties (8)

  • aylatjuhh

    *Ik zag haar breken voor mijn ogen.
    Ik brak met haar mee.*

    Hopelijk beseft die loemperik nu eindelijk eens dat ze er beide kapot aan gaan als ze niet samen zijn en zet die eindelijk zijn verstand eens af om naar zijn hart te luisteren.
    Dat zou hem heel wat pijn en stress besparen. Oja en ellende.

    Kan niet wachten op een vervolg!(A)(H)(H)

    1 week geleden
  • Smexy

    Nee, nee, nee, NEE!
    Ik weet niet wat ik moet zeggen. Harry doe dit alsjeblieft niet! Gewoon nee. Dit mag niet gebeuren.

    Oh, ben zo benieuwd hoe je dit verder laat verlopen...

    1 week geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Godv- HARRY!! STOUTE, STOUTE HARRY!
    Kan hij niet gewoon een keer zeggen ik hou van je, blijf altijd bij me ofzo!?!
    Superdrama!

    1 week geleden
  • NicoleStyles

    ff een random vraag, waar haal je je inspiratie voor dit verhaal vandaan?
    Want ik bedoel dit zijn echt super lange hoofdstukken, niet dat ik het erg vind hoor haha, maar gewoon uit nieuwsgierigheid.

    maar ff klootzak harry die je nu ook bent(N)

    1 week geleden
  • JoTOMLINSON

    Ik moest echt mee wenen, oh gosh dit is zo intens

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen