Foto bij STORGE – CHAPTER O3 – PROLOGUE: Wanderlust, Weltschmerz

“Wanderlust. Weltschmerz.”


Anders dan Frans, is Duits niet de meest romantische taal. Duits heeft speciale klanken die niet mooi in de oren klinken, al is dat zwak uitgedrukt. De woorden worden afgebakend met vaste afscheidingen terwijl Frans vloeiend in elkaar doorloopt.
Maar terwijl Frans zijn woorden kaapt uit het Engels en zijn werkwoorden deelt met andere Latijn-afkomstige talen, heeft Duits een paar specifieke woorden ontwikkeld die men nergens anders vindt. Het duurde ook niet lang voor het mijn favoriete woorden werden. Wanderlust en Weltschmerz.

Wanderlust is misschien wel mijn favoriete. In het Nederlands betekent het bijna hetzelfde: reislust. To wander, in het Engels. De drang om spontaan je spullen te pakken en een treinkaartje te kopen naar een nog onontdekte stad. De wil om ertussenuit te knijpen tijdens een moeilijke tijd. De droom om verre landen te ontdekken, het liefst alleen zodat je je compleet kan overgeven aan de pracht en praal van een andere cultuur, een andere stad, een ander land, een ander stukje van de aarde. Je smacht om weg te gaan uit de omgeving waarin je opgesloten zit en je vleugels te spreiden om een beetje van de wereld te zien, misschien wel om nooit meer terug te komen. Immers, wanneer je van werkelijke vrijheid hebt geproefd, zou je jezelf dan gewillig weer opsluiten?

Weltschmerz staat daar parallel op. Het vertaald letterlijk in ‘wereld pijn’ en dat is het ook; onomwonden pijn om de wereld. Je ondervindt niet letterlijke pijn van of om de wereld want in feite kan de aarde je geen pijn doen. Alleen de dingen, de mensen, die op de aarde leven zijn diegene die je pijn doen en waar je pijn voor voelt. Het grootste deel van de tijd doen ze je niet eens pijn. Ze zijn gewoon zoals ze zijn en dat is precies de reden waarom het je pijnigt. De mensen kunnen er niks aan doen dat ze zo zijn omdat de maatschappij zo is. De maatschappij vormt mensen op een bepaalde manier waar je het niet mee eens bent.
Mensen die aan weltschmerz lijden zijn diegene met een realistisch, pessimistisch gezichtspunt, diegene wiens blik doordringt tot de diepere lagen van de samenleving en ziet zoals het werkelijk is: een verdorven plek die de aarde vervuild met haar ideeën.
Weltschmerz gaat bijna zo ver dat het een vorm van depressie wordt. Men lijdt mentaal en kan helemaal verzwolgen worden door dat verdriet en medelijden voor zijn medemens, dat zij zo verpest wordt zonder dat ze het überhaupt door heeft. Maar jij wel. Jij ziet wat er aan de hand is en het lijkt alsof je de enige bent die dat ziet. Eenzaamheid overspoelt je.

Weltschmerz en Wanderlust gaan hand in hand. Diegenen die gevangen zitten in deze samenleving willen het liefst ontsnappen, zo snel mogelijk en zo ver mogelijk weg. Weg naar een plek die niet verdorven is, die niet is aangetast door de mensen en zijn infiltrerende, indoctrinerende, vergiftigende ideeën.

Wat diegenen die aan wanderlust en weltschmerz zich niet realiseren is dat er altijd iemand is die hen terugtrekt naar de echte wereld, naar de verantwoordelijkheden die ze hebben en waar ze aan moeten voldoen. Het is gemakkelijk om je te verliezen in je gevoelens en je dromen, naar je harstocht om compleet te verdwijnen van de wereld. Misschien zijn de mensen die zich geheel verliezen in de duisternis wel diegenen zonder iemand om hun hand vast te houden; zonder iemand die hen af en toe in het oor fluistert dat het zo slecht nog niet is. Of misschien is het inderdaad wel zo slecht, maar wordt het beter door die ene persoon, dat ene lichtpuntje in de duisternis. Je zal het niet altijd zien of merken, maar diegene zal de schakel in de ketting zijn die alles bij elkaar houdt en het is misschien wel de enige reden waarom je niet die dag nog zou vertrekken. Soms een geliefde, soms een familielid en soms is het gewoon de buurvrouw van een paar huizen verderop die elke zondag koekjes komt brengen omdat ze ‘per ongeluk’ te veel had gebakken.
En soms is diegene gewoon een klein lichtpuntje, een stipje aan de hemel, maar vaak groeit het uit tot een ster die nog feller schijnt dan de zon, zonder dat je het door hebt. En wanneer die uit elkaar klapt of wordt weggenomen, ontstaat er een zwart gat waar zelfs het licht niet uit aan kan ontsnappen. Het moment dat je ster wordt weggenomen ontstaat er een slokop die alles verdelgd in zijn pad, waaronder je hart en je wil om te leven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen