Foto bij O13 - Skirmish





      ‘Waarom kom je achter me aan? Na de vorige keer,’ vraag ik met iets minder venijn, nieuwsgierig naar waar hij het lef vandaan haalt. Ik heb hem afgepoeierd en toch lijkt hij nog steeds bezorgd, ik kan het zien in zijn ogen. Hij is te vriendelijk voor zijn eigen goed. Hij lijkt wel gek dat hij überhaupt kostbare tijd heeft gestoken in een Slytherin. Een Gryffindor is misschien nog dapper genoeg om het te proberen, een Hufflepuff naïef genoeg, maar Ravenclaws zijn slim en weten hoe dingen in elkaar steken.
      ‘Eigenlijk hetzelfde als de vorige keer. Ik hoop nog steeds dat er meer kan zijn tussen ons dan… dit. Ik hoef echt je hand niet vast te houden in The Great Hall of je op te zoeken in de Dungeons, het hoeft echt niet aan de grote klok gehangen te worden. Maar als we gewoon af en toe eens kunnen praten, gewoon normaal kunnen doen, net als vorige maand.’ Hij heeft twee stappen verder in mijn richting gezet, aangemoedigd door het feit dat ik hem niet weer onderbreek net als de vorige keer.
      ‘Vorige maand omvat iets meer dan alleen praten en normaal doen,’ pest ik op milde toon, een wenkbrauw suggestief gerezen en mijn mondhoek opgetrokken in een scheve grijns. En verdomme hij bloost. Niet heel erg, maar genoeg om aan te tonen dat hij precies weet waarover ik het heb.
      ‘Wel, als dat ook inbegrepen kan worden dan hoor je mij niet klagen,’ mompelt hij terug, nog een beetje afstand overbruggend. Als hij zijn hand uitstrekt kan hij me aanraken, wat naar mijn smaak dichtbij genoeg is. Misschien zelfs al te dichtbij.
      ‘Je weet dat het niet hetzelfde zal zijn. Je wist waar je aan begon op Lanzarote, je wist dat het hier op Hogwarts over zou zijn. Ik.. ik ben niet die persoon.’
      ‘Zoals ik al zei, ik denk dat je wel die persoon bent. Ik denk dat je niet deze persoon bent,’ mompelt hij zacht, waarschijnlijk nog niet vergeten hoe ik reageerde toen hij dit de vorige keer zei. Ook nu valt het verkeerd, want hij komt te dichtbij de waarheid voor mijn gemak. Ik kan zelf nauwelijks toegeven dat ik anders ben dan waartoe mijn ouders me hebben gekneed, laat staan dat ik het anderen hardop wil horen zeggen. Mijn blik verhard. Hij ziet het en stapt meteen weer een stap achteruit.
      ‘Zie, je werpt gelijk…’
      ‘Payton!’ Hestia en Flora zijn de hoek om gekomen en kijken erg verbaasd van mij, naar mijn gezelschap. Ze hebben halt gehouden zodra ze de gang hebben betreden en lijken niet goed te weten wat te doen. Voordat er nog iets gezegd kan worden klinkt er gevloek en achter hen doemen nog meer gedaanten op, allemaal groene en zilveren accenten. Slytherins.
      ‘Salazar, aan de kant jullie twee.’ Waarop Nott de zusjes weinig subtiel aan de kant duwt en tussen ze door stapt, gevolgd door zijn vrienden en uiteraard Malfoy. Zodra deze zijn oog op mij en Terry valt, krijgt hij een frons op zijn gezicht.
      ‘Hé, Nott. Blijf met je poten van ons af,’ bijt Hestia hem toe, een woedende blik op de bruinharige jongen werpend. Ik kijk weg van Malfoy en ook naar Nott, die op zijn beurt naar Hestia kijkt alsof hij haar ieder moment aan kan vliegen. Hij is de StingingJinx van afgelopen jaar vast nog niet vergeten, en geloof me, Hestia doet een nasty Stinging Jinx.
      ‘Had je wa…’
      ‘Nott! Beter h…’
      ‘Rivers! Bemoei je met je eigen zaken!’ bijt Malfoy, zonder zijn ogen op mij te richten. In plaats daarvan lijkt hij er meer genoegen in te vinden Terry een doodsstaar te geven. De spanning in de gang stijgt aanzienlijk en Terry zijn blik wordt een bezorgde, zo tussen de geïrriteerde Slytherins en onder de koude blik van die hun Koning. Ik hoor Nott weer wat tegen Hestia zeggen, waarop Flora iets sneert, maar mijn aandacht blijft op Malfoy gericht. De manier waarop hij daar staat, alsof de wereld van hem is, de manier waarop zijn kaaklijn is verstrakt, klaar voor een confrontatie, donkergrijze ogen gericht op de enige niet Slytherin in de gang. Fuck de weddenschap. Wat maakt een verspilde dag nou uit? Ik heb toch nog geen plan van aanpak.
      ‘O, natuurlijk mister Malfoy. Hoe onbeschoft van me. Mijn excuses,’ sneer ik, en dan buig ik in een overdreven langzame beweging, mijn spottende blik intens op zijn gezicht gericht. Zodra de eerste letter mijn lippen heeft verlaten heb ik zijn onverdeelde aandacht. Zijn stormgrijze ogen volgen iedere overdreven sarcastische beweging die ik maak en ik dwing zo veel mogelijk afkeer in mijn blik. Terry verdient mijn woede niet. Malfoy wel.
      ‘O, het heeft een stem. Hoe onaangenaam,’ bootst hij en ik herken de woorden die ik hem begin deze week toe heb gebeten. Mijn lippen krullen om in een uitdagende grijns.
      ‘Originaliteit is nooit je sterkste punt geweest,’ verklaar ik feitelijk.
      ‘Keuze in gezelschap nooit die van jou.’ En zijn ogen richten zich weer op Terry. ‘Sinds wanneer verlaag jij je tot gesprekken met Half-Bloods?’
      Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe Terry een boze blos op zijn wangen krijgt en hoe zijn lichaam spant. Hij doet echter niets, wetende dat hij ongelofelijk in de minderheid is en dat er met Draco Malfoy niet te spotten valt. Hoewel ik er dezelfde idealen op nahoudt als Malfoy, kan ik de steek ongenoegen in mijn maag niet negeren. Oude discussiepunten dreigen uit hun hoekjes te breken, maar ik duw ze weg, wetende hoeveel hoofdpijn het me op kan leveren. Het doet er niet toe hoe ik zelf over dingen denk, het doet er toe hoe ik opgevoed ben. Mijn vaders idealen doen er toe. Ik ben een Rivers. Einde discussie.
      ‘Sinds onze eigen afdeling niet veel te bieden heeft op het gebied van goede gesprekken in combinatie met prettig voor het oog.’ Oké, misschien klonk mijn stem net iets te scherp om onaangedaan te verkopen. Ik voel dat Terry naar me kijkt, maar wend mijn blik geen moment van Malfoy. De flits woede in zijn ogen is zo snel weer onder controle dat het ook een kronkel van mijn verbeelding kan zijn en dan is er die zelfvoldane grijns terwijl hij een witblonde wenkbrauw optrekt.
      ‘Ik ben meer dan prettig voor het oog, ik bedoel… kijk naar me,’ hij gebaart naar zichzelf met een loom gebaar. ‘Maar een goed gesprek zit er tussen ons niet in dus ik neem aan dat je gelijk hebt,’ zegt hij gladjes en ik kan het rollen van mijn ogen niet onderdrukken.
      ‘O please, prettig voor het oog is moeilijker te bereiken dan een goed gesprek, en dat laatste is praktisch al onmogelijk,’ sneer ik. Aan mezelf toegeven dat hij mooi is, is een ding, hem zal ik het genoegen nooit gunnen. Hij weet het, natuurlijk weet hij het, maar uitgesproken bevestiging is als het ondertekenen van mijn doodvonnis. Hij zou er nooit over ophouden.
      Achter hem raast ondertussen ook een discussie, zij het tussen meer mensen. Nott en Hestia zijn een toonhoogte verwijderd van schreeuwen, beide hun Wand in hand en duidelijk klaar om elkaar in de haren te vliegen. Flora staat naast haar zus met een wrede glimlach rond haar lippen, wat indiceert dat ze de overhand heeft in haar gesprek met Zabini en Parkinson.
      Crabbe en Goyle staan ietwat verloren achter Malfoy, niet wetend wat te zeggen. Ik weet uit ervaring dat woorden hun dan misschien niet makkelijk komen, maar een eventuele spreuk om Malfoy te verdedigen is geen probleem.
      Malfoy opent zijn mond om weer iets hoogstwaarschijnlijks hilarisch te zeggen, Hestia en Nott nemen elkaar onder Wandpoint, Parkinson doet een dreigende stap dichter naar Flora, Terry lijkt op het punt te staan een zenuwzinking te krijgen en professor Snape opent met een zwaai de deur van het Dark Arts lokaal, een en al zwarte gewaden en furieuze blikken.



Reacties (8)

  • Dessert

    ik wil meeeeer !(H)

    3 jaar geleden
  • Romanov

    Okay. Nu wil ik natuurlijk meer ...

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Hahaha Bitchfighttt!!

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    'Je afdeling is je familie ' dat is goed te merken hahah love it

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Flounce my childeren!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen