Foto bij O16 - Migraine





      De smaak van het tegengif van de Sleeping Draught ligt dik op mijn tong, mijn hersenen voelen traag, de gedachten dik en stroperig. Ik heb maar drie seconden nodig na het bij bewustzijn komen om te concluderen dat mijn hoofd uit elkaar gaat barsten. Ik voel mijn hartslag kloppen ter hoogte van mijn slapen en zelfs het weinig licht binnen het Potions lokaal is te fel om mijn ogen helemaal te openen. Wanneer ik mezelf dwing om tussen mijn wimpers door te kijken, is het eerste wat ik zie een jongen met witblonde haren en grijze ogen, welke me aandachtig gade slaan om het proces van de drank te evalueren. Ik heb hoofdpijn. Correctie, ik heb migraine.
      De kreun die mijn lippen verlaat is gekweld en bijna dierlijk, terwijl ik me voorover buig in mijn stoel –de stoel waarop ik zoeven nog in diepe slaap ben gebracht-, mijn ogen sluit en mijn hoofd in mijn trillende handen begraaf.
      ‘Malfoy…’ maar ik stop met praten wanneer ik bemerk dat het de pijn intenser maakt. O Merlin, ik ga spugen als dit niet afneemt. Malfoy, die de situatie misschien nog niet door heeft of me gewoon graag pijn bezorgd, snuift schamper en luid. Auw.
      ‘Nooit gedacht dat je mijn naam zou zeggen na een kreun, maar het hoort niet verkeerd aan.’ En als ik me niet voelde alsof mijn hoofd ieder moment kan imploderen, dan had ik hem waarschijnlijk vervloekt. Hij laat het zo ongelofelijk onterend klinken dat ik me bijna goedkoop voel.
      ‘Vane. Hulp,’ kerm ik, me niet verlagend om ‘help me’ tegen hem te zeggen. Ik verwacht niet dat hij ook daadwerkelijk hulp gaat halen, want… wel het is Malfoy. Ik heb pijn. Waarschijnlijk wordt mijn situatie beslecht als mijn toestand tot hem doordringt, waarschijnlijk gaat hij in mijn oor schreeuwen. Ik hoor hoe hij nadert, hoor zijn voetstappen, hoe zacht die dan ook mogen zijn, want ik hoor alles en alles maakt het erger. Het is alsof er een withete pook tussen mijn wenkbrauwen door mijn hersenpan ingedreven wordt. Is dit een normale reactie op zo’n simpele drank als Sleeping Draught? O Merlin, Malfoy gaat me compleet belachelijk maken als ik de drank heb verprutst. Maar Vane zei dat het oké was, gaf aan dat het getest kon worden.
      Ik voel hoe de lucht zich verplaatst, links naast me, en ik kan zonder daadwerkelijk te kijken bijna voor me zien hoe Malfoy naast me hurkt, waarschijnlijk een in leedvermaak gedrenkte grijns rond zijn lippen. Dat is het moment dat er meer gegrom klinkt. Er wordt door het hele lokaal gekermd, gevloekt en gekreund, en voor me hoor ik Hestia haar bezorgde stem vragen of alles oké is, waarop een snik klinkt die van niemand anders dan Flora afkomstig kan zijn.
      ‘Professor Vane!’ Wordt er luid geroepen, toon neigend naar paniek en ik voel de huiver van afschuw door het lokaal gaan bij het harde geluid van die stem, Weasley, als ik me niet vergis.
      ‘Wat is er aan de hand?’
      ‘Wat gebeurt er?’
      Verwarring en paniek.
      En langzaam –veel te langzaam, maar mijn hersenen doen pijn thankyouverymuch- begint het me te dagen dat ik niet de enige ben. Ik gok er op dat iedereen die als tester heeft gefungeerd te kampen heeft met dezelfde symptomen als ik. Poor things.
      ‘Rivers, kan je me vertellen wat er aan de hand is?’ klinkt het vlak naast me en shit, ik moet er echt slechter aan toe zijn dan ik denk want mijn verbeelding is op hol. Ik hoor dingen die er niet zijn! Oké, nee, dat is niet waar. Mijn hersenen interpreteren juist niet wat er wel moet zijn, en dat is leedvermaak en haat en irritatie. Als ik niet beter wist zou ik zijn stem bijna onder het kadertje bezorgd kunnen plaatsen. Maar dat is belachelijk, dus laten we de migraine de schuld geven.
      ‘Pijn. Hoofdpijn,’ grom ik tussen opeengeklemde kaken door, want ik zweer dat als ik mijn mond open dat ik onmenselijke geluiden ga maken. Ik kan het mijn vader bijna horen zeggen; Rivers maken geen onmenselijke geluiden. Ha, moet hij eens opletten.
      En dat is het moment dat de mensen om me heen wel onmenselijke geluiden gaan maken, want het wordt ze te veel en omdat hun kermen en kreunen en steunen dreigt het mij ook te veel te worden. Ik krimp verder in elkaar, voel de spieren in mijn rug samenspannen en ontspan dan weer met een scherpe uitademing wanneer het extra pijnprikkels door mijn hoofd stuurt. Vervloek mijn trots!
      ‘Doe iets!’ kerm ik. Het kan me niet schelen als hij het de rest van het schooljaar tegen me gebruikt. Rivers kermt als een kleine bitch. Zo zij het.
      ‘Vane is bezig,’ is het enige antwoord wat ik krijg, vlakke toon.
Er wordt een keel geschraapt.
      ‘Het ziet er naar uit dat de Wiggenweld Potion die we als tegengif hebben gebruikt, zijn houdbaarheid heeft overschreden. Mijn excuses voor deze fout van mijn kant. Het enige wat ik jullie aan kan bieden is een Pepperup Potion, wat het waarschijnlijk niet opheft, maar in ieder geval de scherpe randjes er af haalt.’
      Wel, bedankt voor je excuses! Daar hebben we erg veel aan, is het niet. De volgende golf rumoer zorgt er voor dat ik weer in elkaar krimp en ik voel gewoon hoe mijn ogen vochtiger worden. O nee, gods be damned, maar ik ga geen tranen laten ontsnappen. Niet waar hij bij is.
      Er loopt iemand langs en het getingel van reageerbuisjes indiceert dat een vermindering van pijn dichtbij is. De pook penetreert op dat moment mijn hersenen met vernieuwde kracht en ik ril en slaak een halve kreet, alvorens ik mezelf weer onder controle heb. Mijn handen zijn ondertussen klam geworden en trillen onbeheerst tegen mijn gezicht. Witte stippen dansen scherp voor mijn oogleden en het is alsof mijn slapen van binnenuit aangetrokken worden, alsof mijn hoofd in zichzelf wil verdwijnen, snap je? Nee, mooi, ik ook niet.
      Er wordt een voorzichtige hand op mijn rug gelegd, kalm, als om me niet te laten schrikken en me geen pijn te doen. Professor Vane is verbazingwekkend teder, in tegenstelling tot hoe ze er uit ziet met die glasharde ogen en pruilende lippen. Haar andere hand sluit zich om mijn trillende linker pols en verzoekt me dwingend maar kalm mijn handen van mijn gezicht te verwijderen. Ik gehoorzaam, mezelf vertellend dat het beter wordt wanneer ik de Pepperup heb gehad, ogen nog steeds gesloten in een poging de prettige duisternis te behouden. Mijn handen trillen echter zo erg dat ik me afvraag of ik het reageerbuisje wel vast kan houden, maar het blijkt dat daar rekening mee gehouden wordt.
      Een koude vinger dwingt mijn gezicht omhoog en ik open automatisch mijn lippen, smachtend naar het kleinste beetje verlichting. De koude rand van het glaasje vind mijn onderlip en dan proef ik de bijna zoete Potion, dik en warm, waarop ik grimas. De vloeistof vind zijn weg door mijn keel, vermakkelijkt omdat die vinger mijn hoofd nog steeds achterover dwingt, en dan is er de bekende vlam van hitte die iedere vezel een boost lijkt te geven. De stroom stoom die uit mijn oren komt voelt nog even verschrikkelijk als ik me kan herinneren van vorige keren dat ik een Pepperup Potion heb gehad, meestal om een griep of verkoudheid te verjagen, maar ik neem het voor lief als het betekend dat mijn hoofdpijn zal verminderen.
      En dat doet het, op slag. Mijn slapen voelen minder belast en de pook wordt teruggetrokken, al blijft de herinnering ervan branden en voel ik nog steeds mijn hartslag in mijn keel. Het doet nog steeds pijn, maar het is beter, meer handelbaar. Ik durf mijn ogen te openen onder het slaken van een opgeluchte zucht van verlichting. De zucht hapert halverwege wanneer mijn ogen scherp stellen en een grijs paar ontmoeten in plaats van een blauwe, want Vane is Malfoy.
      Zijn vinger ligt nog steeds onder mijn kin, dwingt mijn gezicht nog net iets verder omhoog terwijl zijn ogen me onderzoekend in zich opnemen en plotseling is mijn mond heel droog, net als mijn lippen. Meer uit nervositeit dan iets anders glipt het puntje van mijn tong naar buiten in een vruchteloze poging mijn lippen te bevochtigen en zijn pupillen, intens zwart, vergroten terwijl ze iedere beweging volgen. En ik moet nog steeds niet oké zijn, want Draco Malfoy kijkt naar mijn lippen, heeft zijn vinger onder mijn kin en hangt veel te dicht in mijn persoonlijke ruimte voor mij om er berust op te zijn, en ik maak geen aanstalten om er iets aan te doen.
      ‘Beter?’ vraagt hij, zonder zijn blik ergens anders op te richten en ik slik alvorens heel zachtjes te knikken. Die vinger die mijn huid beroert lijkt ineens niet meer zo heel koud, lijkt mijn huid te branden nu ik weet aan wie die toebehoort. Instinct zegt me weg te kijken, op te springen, iets te doen! Maar dit, wat dit dan ook is, is anders dan anders en anders staat bij aan de weddenschap. Dus ik houdt me stil, bijna angstvallig, terwijl het lijkt alsof er iets begint te knetteren in de lucht die ons omringt. Zijn lippen wijken iets vaneen en hij kijkt terug in mijn ogen, zijn blik onleesbaar.
      ‘Mooi, dan hoef ik je gekerm niet meer aan te horen, bloody Mandrake,’ sist hij venijnig, en dan is zijn vinger weg, evenals de opbouwende spanning waarvan ik nu zeker weet dat ik het me verbeeld heb.



Ik herinner me ineens weer waarom ik normaal nooit titels heb voor mijn hoofdstukken. Mijn originaliteit kent ergens een grens... Vergeef me ^^ Hopelijk genieten jullie niet minder van het verhaal.


Reacties (5)

  • Romanov

    Please, ga alsjesblieft verder. dit is zo'n fantastisch verhaal en zo mooi geschreven

    4 jaar geleden
  • Infrared

    Nou, nou, Dray, je acteerskills zijn in ieder geval top

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Hoe kun je toch zo boeiend, levendig, gevoelig en leuk schrijven. Love it, en de title stoorde me totaal niet eigenlik hahah x

    4 jaar geleden
  • Catmint

    Oh god, ga alsjeblieft verder, ik hou van dit verhaal!

    4 jaar geleden
  • Teal

    Echt heerlijk jouw manier van schrijven!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen