Foto bij O17 - Brainstorming





      De hoofdpijn blijft de rest van de dag hangen en verslechterd mijn denken zodanig dat ik geen verdere pogingen meer doe om na te denken over Mission Malfoy. Verbazingwekkend genoeg laat hij me de rest van de dag ook met rust, waarschijnlijk omdat hij vandaag wel genoeg met me van doen heeft gehad. Het enige positieve wat is voorgekomen uit het Potions fiasco, is dat de tweeling weer aan mijn zijde is. Meestal duurt het langer, aangezien ik nooit ergens mijn excuses voor aanbiedt en ze het gevoel van in hun tenen terug moeten vinden zonder mijn hulp. In dit geval schijnt Hestia zich echter genoeg zorgen te maken over zowel haar zus als mij, dat ze zich na Potions over ons ontfermt als een moederkloek.
      Als het tijd is om ons bed op te zoeken, kan ik weer lopen zonder dat het door resoneert tot in mijn hersenpan en lijkt het voeren van gesprekken geen moeilijke opgave meer, waardoor we ons wederom met z’n drieën op mijn bed vinden, gordijnen dichtgetrokken en Silencing Spell van kracht. Hestia windt geen doekjes om de rede van het verzoek voor een gesprek.
      ‘Je hebt nog geen idee hoe je het aan gaat pakken met Malfoy, is het wel?’ Straight to the point, om het zo maar te zeggen.
      ‘Goh, what gave that away? Zijn doodsstaar tijdens het avondmaal of de manier waarop hij me af bleef zeiken tijdens de Potions les vandaag? Mijn au pair zei altijd dat er niet zoiets bestaat als domme vragen, maa…’
      ‘Ja, ja, Payton! Luister nou maar! Ik wil je alleen maar helpen!’ Onderbreekt ze me en ze heeft zowaar het lef om met haar ogen te rollen. Mijn kaaklijn verstrakt en dat gaat niet onopgemerkt, dus neemt ze snel het woord weer in een poging me af te leiden.
      ‘We hebben nog niet de kans gehad om het je te vertellen, maar weet je nog dat je voor Defense weg stormde toen hij bij je kwam zitten tijdens het ontbijt? Toen je zonder iets te zeggen weg beende en ons met hem achterliet,’ –ze kijkt me beschuldigend aan- ‘leek hij voor een moment echt niet te weten hoe hij moest reageren. Hij staarde je gewoon na en volgens mij is het de eerste keer dat ik hem met zijn mond vol tanden heb gezien. Heel even maar en toen was hij natuurlijk weer een en al onverschilligheid, maar hij was van zijn stuk gebracht, Payton!’ En ze brengt het alsof het de doorslag van de eeuw is. En dat is het niet, so yeah, there’s that.
      ‘O, wauw! Nou dan moet ik vanaf nu maar telkens wegstormen als hij in de buurt is, is het niet? Oo, het ministerie krijgt zijn handen vol wanneer jij de kant van het kwaad kiest, Hes, zo’n kleine mastermind,’ sneer ik zonder na te denken, verblekend zodra mijn eigen woorden tot me doordringen. Kanten kiezen is een taboe onderwerp heb ik zelf maanden geleden besloten. Niet dat de zusjes hier van op de hoogte zijn, maar ik vermeid het onderwerp gewoon liever. Gelukkig is ze te beledigd door mijn houding en de toon van mijn woorden om de link te leggen tussen mijn plotselinge gebrek aan bloed in het gezicht en de betekenis er van.
      ‘Kunnen we dit gesprek ook voeren zonder da…’
      ‘Dat ik elke keer aan moet tonen hoe goedgebekt ik ben? Parkinson, ben jij dat?’ Ik buig me verder in Hestia haar richting en neem haar zogenaamd onderzoekend in me op. Flora kan een giechel niet onderdrukken, maar Hestia lijkt niet geamuseerd. Wanneer ik me weer terug laat zakken tegen de hoofdsteun van het bed, bedenk ik me dat ik me misschien inderdaad wel genoeg heb afgereageerd. Wat kan ik zeggen, een hele dag hoofdpijn doet een mens geen goed.
      ‘Oké, ik dim in. Maak je punt maar, ik beloof dat ik luister,’ mompel ik vlak. Ze trekt even een wenkbrauw op, speurt mijn gezicht af naar een teken dat ik lieg en zucht dan diep.
      ‘Goed, zoals ik zei, hij was van zijn stuk gebracht. Heb je hem ooit met zijn mond vol tanden gezien? En nee, beantwoord dat niet, dat was retorisch. Je helpt ons er regelmatig aan herinneren dat je hem nog nooit hebt zien haperen!’ bijt ze, wanneer ze ziet dat ik mijn mond open om iets te zeggen. ‘Het punt is, hij liet zijn onverschilligheid vallen toen jij iets deed wat hij niet had verwacht. Het doet hem iets, genoeg om het niet van zijn gezicht te kunnen verbergen.’
      ‘Ik vind het een beetje ver gezocht.’ Geef ik toe, naar waarheid. Ik zou ook verbaasd zijn als iemand te midden van een door mij gesproken zin wegstormt. Verbaasd en daarna diep beledigd, uiteraard.
      ‘En ik wist dat je dat zou vinden. Maar dan is er nog vandaag,’ vervolgt Hestia.
      ‘Vandaag?’
      ‘Ja, tijdens Potions. Jullie hadden jullie ogen dicht, of in Flora haar geval haar hoofd in haar schoot begraven, waardoor jullie het niet hebben gezien, maar hij was als eerste bij Vane voor het tegengif. Merlin, hij rukte het bijna uit haar handen. Hij…’
      ‘Hes, ik kan hier echt niet veel mee. Begrijp me niet verkeerd, ik stel je hulp op prijs, maar je leest echt meer in de situatie dan er is. Natuurlijk wilde hij het tegengif, hij zei het zelf, hij wilde van mijn gekerm af zijn. Daarbij is Potions zo’n beetje zijn lust en zijn leven, als ik op zijn panische gezeur over hoge cijfers af moet gaan. Hij was gewoon bang dat dit ons cijfer zou beïnvloeden.’
      Hestia vind het duidelijk niet leuk dat ze weer in de rede wordt gevallen, maar ik zie echt niets in wat ze me verteld. Ze wil dingen zien die er niet zijn en ik weiger mijn ogen daarvoor te openen, weiger overmoedig te raken en dingen te ondernemen die mijn ruiten ingooien nog voordat ze überhaupt bestaan.
      ‘Of hij kan een dame in nood niet negeren?’ grapt Flora, in een poging de spanning die tussen mij en haar zus is ontstaan te doorbreken. Hestia en ik werpen tegelijk een afkeurende blik in haar richting en openen ook beide tegelijk onze mond, om vervolgens niks tegen haar te zeggen maar weer naar elkaar te kijken.
      ‘Voordat je iets zegt, nee! Vergezocht, alweer,’ bijt ik.
      ‘Denk er over na! Hij is goed opgevoed toch, hoogstaande familie met naam en aanzien. Natuurlijk, een Half-Blood of Mudblood maakt niets uit, maar een dame uit een even hoogstaande Pureblood familie, iemand van de sacred Twenty-eight, kan hij niet aan haar lot overlaten. Slechte indruk en alles.’
      ‘Hes, ik betwijfel ten zeerste of Malfoy me als een persoon ziet, laat staan een dame, dus laat me je tegenhouden voordat je aan je hele damsel in destress theorie begint. Het slaat nergens op! Hij heeft me vaker geprobeerd te vervloeken dan op twee handen te tellen valt, dus ik denk niet dat zijn familienaam hem hierin erg veel kan schelen.’
      ‘Geprobeerd, ja! Kan jij je ook maar een keer herinneren dat hij je daadwerkelijk heeft geraakt? We weten allemaal dat Malfoy kan duelleren, dat de meesten er vrij slecht van af komen wanneer ze paden met hem hebben gekruist. God, ik kan zijn Tempest Jinx nog voelen als ik er te veel over na denk. Maar ondanks dat heeft hij jou nog nooit geraakt!’ pleit ze, en ik begin nu echt geïrriteerd te raken. Is het in eens een hype om meer te zien in de relatie tussen Malfoy en mij dan er daadwerkelijk is? Zijn Hestia en Parkinson een clubje begonnen als buitenschoolse activiteit? Waarom ziet niemand de situatie zoals hij is; Malfoy en ik die elkaar hartgrondig haten. Waarom zag ik dat zelf niet heel duidelijk voordat ik deze verdomde weddenschap afsloot.
      ‘Luister, Hes, ik…’
      ‘Nee, luister zelf even Payton. Ja, ik onderbreek je alweer, maar ik wil je echt alleen maar helpen. Wij weten niet eens wat jij voor geheimen bij je draagt, terwijl je ons zou moeten kunnen vertrouwen. Nu weet ik niet of je dat soort dingen bij je houdt voor zelfbescherming of omdat je ze te zwaar en diep bestempeld om ze met ons te delen, maar wat de rede ook is, wij geven om je en willen niet dat er ook maar iets vrijkomt waardoor je gekwetst kan worden. We gaan je hier mee helpen of je dat nu wil of niet. Dus, hoe vergezocht ook, probeer het gewoon. Je moet ergens beginnen en je hebt nu nog niets te verliezen, want je hebt nog geen enkele vooruitgang bij de jongen.’
      Ik wil haar tegenspreken, proef de giftige woorden al op mijn tong en mijn lippen zijn al van elkaar geweken om ze uit te spugen, omrand met venijn en ongenoegen. Maar ze blijven steken wanneer het besef komt dat ze ergens wel gelijk heeft. Ik ben nergens. Heb nog steeds geen idee hoe ik Malfoy er in hemelsnaam in moet luizen. Ik moet ergens beginnen. Dus ik zucht, knijp verslagen in mijn neusbrug en schud mijn hoofd vermoeid.
      ‘En hoe dacht je dat ik in hemelsnaam de demsel in distress rol kan vervullen?’
      En haar alwetende grijns zou me voor moeten bereiden op haar volgende woorden, maar doet dat niet genoeg, blijkt wanneer ze spreekt en ik mijn hartslag een paar slagen over voel slaan.
      ‘Woensdag is het volle maan.’



The Sacred Twenty-eight zijn de achtentwintig Pure-Blood families die nog bestaan. Ik denk de familie Rivers daar nu even bij voor het verhaal. De Carrows staan echt in de lijst, evenals -uiteraard- de Malfoy's. Anderen die tot de lijst horen zijn de Weasley's, Longbottoms. Blacks, Parkinsons en Slughorns.



Reacties (7)

  • Romanov

    Love your Story

    3 jaar geleden
  • Infrared

    OH! Ik heb een ideetje wat Hestia's plan is, hihi

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Jou verhaal is net als een donut, of pizza! Heerlijk dus

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Jou verhaal is net als een donut, of pizza! Heerlijk dus

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Pay is echt knorrig bezig, terwijl Hes haar alleen maar probeert te helpen :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen