Foto bij O18 - Locomotor Wibbly





      Nachtrust is een vereiste om mijn humeur en uiterlijk onder controle te houden, maar lijkt me steeds regelmatiger te ontglippen. Daarom zet ik wederom aan het ontbijt met donkere kringen onder mijn ogen en een zure blik op mijn gezicht, veel te dicht bij mijn doelwit in de buurt om me er gemakkelijk onder te voelen. Het is verschrikkelijk om er zo bij te zitten, maar in mijn achterhoofd weet ik dat dit bij gaat dragen aan het plan. Malfoy kan het in eerste instantie waarschijnlijk niet laten om een onredelijke opmerking te maken over mijn verschijning en ik kan dan ten tweede zodanig fel reageren dat het weer uitmond in een gevecht. Wat nooit een probleem is geweest, maar nu het de bedoeling is zorgt het voor een naar onderbuikgevoel.
      Ik weet wat me te doen staat, weet wat Hestia, Flora en ik hebben besproken. Zij hebben echter makkelijk praten, aangezien zij niet degenen zijn die de consequenties hoeven te dragen. Zij hoeven het niet uit te voeren. Het is namelijk een ding om mezelf zodanig in de nesten te werken om The Forbidden Forrest in te moeten in het midden van de nacht, maar het is een tweede om daar te gaan moeten doen alsof ik bang ben. Oké correctie, om toe te moeten geven dat ik bang ben, want het bos en zijn donkere schaduwen maken me oprecht nerveus. De hele situatie maakt me nerveus, en ik ben er nog niet eens aan begonnen. Misschien moet ik er ook niet aan beginnen. Abort mission.
      En uiteraard is dat het moment dat Malfoy me spot. Of ik hem, want wanneer ik, vrij onbewust, opkijk is zijn blik al op me gericht, dus misschien zat hij gewoon al die tijd al te staren in de hoop dat ik op zou kijken. Zodat hij kan zien hoe belabberd ik er uit zie, zodat hij zich kan verkneukelen en kan genieten van de aanblik van mijn duidelijke gebrek aan nachtrust. Dus terwijl zijn ogen mijn gezicht scannen wacht ik op die tevreden grijns, die duidelijke blik van genoegen, de opmerking die ongetwijfeld gaat komen. Wat de bedoeling is, werkelijk, maar ik koester afkeer tegenover het plan, dus ik ben er gewoon nog niet over uit of ik hier klaar voor ben.
      Er gebeurt niets. Hij staart gewoon naar me, bijna onderzoekend. Hij ziet de wallen onder mijn ogen, Merlins beard die kan iemand aan de andere kant van The Great Hall zelfs zien, maar zegt niets. En is dat niet merkwaardig? Is dat niet tegen mijn verwachtgingen in? Mijn gedachten zijn nog steeds traag en stroperig na de hoofdpijn van gisteren, een hoofdpijn die ik nog steeds lichtelijk kan voelen kloppen in mijn slapen, en mijn vermoeidheid draagt ook niets positiefs bij. Dus ik staar terug zonder enige ingeving over wat te doen.
      ‘Payton, hij staart naar je. Waarom zegt hij niks?’ sist Flora me verward toe. Ik wend mijn blik niet af, blijf gewoon terug kijken terwijl ik antwoord.
      ‘Ik heb geen flauw idee.’
En dan kijkt hij weg. Zonder iets te zeggen, zonder te grijnzen en zonder zelfs maar een verandering in die grijze ogen. Merkwaardig, ja, dat is wat het is. Het maakt me boos. Ik heb een plan –laten we voor het gemak even vergeten dat ik dat al weer wilde verwerpen- en een ding was volkomen zeker in dat plan en dat was dat het geen enkel probleem zou zijn om Malfoy en mij in de problemen te krijgen bij Snape. Maar dan is er Malfoy, die blijkbaar uitgerekend vandaag kiest om een kans mij het leven zuur te maken te laten liggen. Un-fucking-believable.
      ‘Kan hij niet gewoon eens een keer doen wat ik wil dat hij doet!’ grauw ik, eindelijk naar de tweeling kijkend. Ze kijken met grote ogen terug en Flora schuift wat nerveus heen en weer, alvorens haar blik af te wenden naar haar bord. Ze kan het niet hebben als ik grauw. Ik grauw alleen als ik buitengewoon slecht gehumeurd ben.
      ‘Je hebt vandaag en morgen nog. Ik zie nog steeds geen probleem, ik bedoel, hij is net wakker toch? Misschien heeft hij nog geen zin om de Hippogriff te porren.’ En ik werp haar een dodelijke blik, want niemand vergelijkt mij met een Hippogriff. Daarbij heeft ‘net wakker’ hem er nog nooit van onthouden me te ‘porren’, en dus ontstaat er een onrustig gevoel in mijn buik.

      Dat gevoel is gegrond, blijkt wanneer de rest van de dag even vruchteloos is. Ik ben ondertussen in alle staten en weet niet meer wat ik met de situatie aan moet. Het ‘porren’ is al lang achterwegen gelaten, ik heb hem verdomme nog net niet met een knuppel om het hoofd geslagen en zelfs dat is niet genoeg om hem uit te lokken.
      Ik kijk hem bij iedere kans vuil aan, wat meestal al genoeg is om iets hatelijks toegeworpen te krijgen, snuif telkens schamper wanneer hij binnen gehoorsafstand is en iets zegt, en ik heb al drie keer aanzet gegeven tot een verhitte discussie. Alles wordt genegeerd! Hij negeert me! En dat terwijl hij niet eens in een pest humeur is, want hij praat en maakt anderen belachelijk en laat Longbottem struikelen met een Stickfast Hex en dan lacht hij en hij is dus duidelijk goed gehumeurd.
      Dat hij me niet beledigd en niet ingaat op mijn pogingen hem te beledigen, zou een goed teken kunnen zijn. Iets moois om op in te spelen. Vooruitgang! Was het niet dat hij mijn bestaan zo hard ontkent dat ik er zelf bijna aan ga twijfelen. Dat is geen vooruitgang, dat is regressie. Hij erkent me niet eens meer en ik ben zo gefrustreerd! Dus vier lessen en zeven waardeloze, genegeerde, opmerkingen verder ben ik in staat hem gewoon te vervloeken. Ter plekke. Zonder pardon. Dus dat doe ik, want niemand heeft ooit gezegd dat ik rationeel ben.
      Hij stevent voor me uit door de gang, omringd door zijn minions en voert een geanimeerd gesprek met Zabini, hoogstwaarschijnlijk over Quidditch, aangezien dat het enige is wat hem tot een ‘geanimeerd’ gesprek kan dwingen. Hestia, Flora en ik lopen een goede vier meter achter ze, te midden van de overgebleven Slytherins en voor de Gryffindors uit. Mijn Wand ligt al in mijn handen voor ik de beslissing goed en wel heb gemaakt, gedreven door mijn frustratie en woede.
      ‘Pay, wat doe…?’
      ‘Locomotor Wibbly,’ sis ik onder mijn adem en het oranje licht schiet in zijn richting en raakt hem recht in zijn knieholten.
      ‘O dear god,’ verzucht Flora, maar ik negeer haar. Malfoy heeft mijn volledige aandacht, correctie, Malfoy heeft ieders volledige aandacht, terwijl zijn benen onbeheerst beginnen te trillen en zijn knieën het begeven. Hij vloekt hartvochtig en dreigt naar de grond te storten, alvorens hij op wordt gevangen door Zabini en Nott. Als een man kijkt het hele groepje over de schouder naar de plek waar de rest van de leerlingen tot stilstand zijn gekomen en ze hebben maar twee seconden nodig om mij te ontdekken, Wand nog steeds in hand. Er heerst een korte stilte en dan wordt er achter me gelachen.
      ‘Boontje komt om zijn loontje, is het niet, Malfoy.’ Klinkt de stem van Potter en fuck nee, dit was niet bedoeld voor de lol van de Gryffindorks, dus ik werp een scherpe blik over mijn schouder in zijn richting.
      ‘Houdt je muggle opmerkingen voor je, wil je, Potter.’ En misschien was naar hem omkijken wel het domste wat ik had kunnen doen, want er klinkt een waarschuwende kreet van Hestia en ik wordt aan de kant geduwd door Flora. Te laat, blijkt wanneer ik uit reflex terug kijk naar voren en een stekende sensatie voel ter hoogte van mijn rechter wang. Het witte licht van de Jinx verblind me zowat en komt me misselijkmakend bekend voor. Mijn vermoeden wordt bevestigd als een bijtende pijn zich ontwikkeld rond de getroffen plek.
      Mijn huid staat in brand, zo lijkt. Ieder zenuwuiteinde wordt geteisterd door een verzengende hitte, kleine speldenprikjes met naalden die in het vuur zijn gehouden. Mijn eerste ingeving is schreeuwen, geschrokken en gekweld, maar ik slik het met moeite weg, want Rivers schreeuwen niet, zelfs niet wanneer ze zijn getroffen door een Stinging Jinx en Merlin weet dat ik genoeg ervaring heb met deze Jinx. De huivering en het samentrekken van mijn spieren is er echter wel en ik kan me maar al te goed indenken hoe mijn gezicht er nu uit ziet. Ik ben ontelbare keren vaker getroffen door de Jinx, welke rode striemen van geïrriteerde huid achterlaat, gezwollen en kloppend. Geen van die keren was het echter in mijn gezicht, en als Flora me geen zet had gegeven dan was het een voltreffer geweest in plaats van een schampschot. Kille woede vormt zich in mijn ogen terwijl ik mijn blik richt op de werper van de vloek. Nott.



Reacties (5)

  • mirabelle

    <3

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Nu gaat het los barsten:)

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Verdomme, Nott

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Wel, de Hippogriff en de Snake zijn beide gepord nu :')
    Ik haat Nott echt erg, altijd al gedaan

    3 jaar geleden
  • Teal

    Oh jee

    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen