Foto bij O19 - Knockback





      De jongen staat met een nog steeds geheven Wand, een schuddende Malfoy aan zijn zijde met een arm onhandig om Nott zijn schouders geslagen. Hij kijkt gefascineerd naar mijn rechter wang, een wrede grijns rond zijn lippen en een trotse flikker in zijn ogen. Het is angstvallig stil geworden in de gang, deze keer lacht er niemand.
      Waar een Wibbly Jinx onschuldig is en geen daadwerkelijke schade kan veroorzaken, is dat anders met een Stinging Jinx. Als ik verder naar beneden had gekeken en de vloek had mijn oog geraakt, dan was mijn zicht misschien niet meer te redden geweest. De grip op mijn eigen Wand verstevigd automatisch bij het trekken van die conclusie en ik hef de punt in Nott zijn richting, niet onder de indruk van het feit dat hij mij nog steeds onder schot heeft. Achter me klinkt het geluid van wegvluchtende leerlingen, ten teken dat mensen die nattigheid voelen zich uit de voeten maken. Erg verstandig, al zeg ik het zelf. Nott zijn lippen wijken al vaneen om iets te zeggen of nog een spreuk te gebruiken, ik heb geen idee, maar ik geef hem de kans niet.
      ‘Levicorpus!’ spuw ik met venijn en groen licht treft Nott voordat hij zichzelf kan verdedigen. Het is alsof hij door onzichtbare touwen rond zijn enkels de lucht in wordt getrokken en hij kreunt geschrokken, alvorens hij als een lappenpop in de lucht blijft hangen. Malfoy verliest een van zijn steunpilaren en verlegt zijn hele gewicht op Zabini, die hierdoor geen kans ziet zijn Wand uit zijn broek te bevrijden. Parkinson, Crabbe en Goyle hebben die hindernis niet en reageren razendsnel, evenals Flora en Hestia begrijp ik wanneer er een blauw licht in Parkinson haar richting vliegt. Goyle heeft zijn kraaloogjes op mij gericht en snauwt een Flipendo.
      ‘Protego!’ Krijg ik er net op tijd uit, waarop het blauwe licht van zijn vloek tot ontploffing komt tegen mijn schildspreuk. De kracht ervan doet mijn haren naar achteren wapperen en ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet ben getroffen.
      ‘Langlock!’ vervolg ik direct. De Jinx treft doel en Goyle zijn ogen verwijden in paniek wanneer zijn tong aan zijn gehemelte vastplakt, wat het hem onmogelijk maakt nog meer spreuken mijn kant op te sturen. Ik acht de zoutzak niet kundig genoeg voor non-verbaal spreukgebruik. Mijn triomf leidt me echter lang genoeg af om getroffen te worden door de Knockback Jinx van Crabbe en ik wordt zonder pardon achterover geworpen, waar ik na een korte vlucht ongelukkig op mijn pols terecht kom en de grip op mijn Wand verlies. Achter me hoor ik het duel verdergaan en razendsnel richt ik mezelf op handen en knieën en tast tegelijk met mijn hand rond om mijn Wand te lokaliseren. Deze rolt van me weg in de tegenovergestelde richting van de schermutseling en komt daar tot stilstand tegen de neus van een bruinlederen laars omringd door de onderkant van een smaragdgroen gewaad. Ik bevries.
      ‘Kan iemand misschien uitleggen wat hier in Godric’s naam aan de hand is?!’ klinkt de bepaald niet geamuseerde stem van mijn minst favoriete lerares. Achter me verstomd al het geluid en ik kan de verafschuwde gezichten van mijn House genoten maar al te makkelijk voor de geest halen. Van alle leraren die ons konden ontdekken moest het perse het Head of Gryffindor House zijn? Langzaam kijk ik op naar McGonagall haar gezicht.
      Ze kijkt met vervaarlijk twinkelende ogen over de rand van haar bril van mij, naar de rest van het gezelschap. Haar lippen zijn afkeurend opeen geperst en haar handen trillen van ingehouden woede. Ik slik en probeer de bijtende pijn in mijn wang en het kloppen van mijn pols te negeren.
      ‘Duelleerclub oefeningen,’ opper ik zwakjes, wetende dat er geen enkele kans is dat we hier mee weg gaan komen. Haar scherpe blik richt zich op mij, fladdert even over mijn gehavende gezicht en boort zich dan in mijn ogen.
      ‘Volgens mij weten we allemaal dat jullie niet meer in het tweede jaar zitten, al vertellen jullie acties misschien een ander verhaal, miss Rivers,’ zegt ze op verontwaardigde toon, alvorens haar Wand uit haar mouw te trekken en hem te richten op iets achter mij.
      ‘Liberacorpus.’ Waarop de duidelijke bonk klinkt van een lichaam wat de grond raakt, gevolgd door een kreun en verwensing van dat lichaam. Nott. Ondanks alles speelt er even een grijns rond mijn lippen. Serves him right.
‘Headmasters Office, nu,’ bijt ze ons toe met een achteloos gebaar in de bedoelde richting. Op slag verdwijnt die grijns, trekt al het bloed uit mijn gezicht en voel ik hoe een baksteen zich nestelt in mijn maag. O god nee, niet op die manier. Alles behalve dat.
      ‘Ik heb niks gedaan! Zij vervloekte me uit het niets,’ klinkt een stem van achter me, omlijnd met alle onuitgesproken wanhoop die ik voel.
      ‘Het interesseert me niet wie, wat, waar of hoe, mister Malfoy. Ik herhaal mezelf niet,’ bijt McGonagall, haar blauwe ogen op de jongen in kwestie gericht en ik weet gewoon dat er niets meer aan te doen valt. We moeten Dumbledore onder ogen komen en zodra hij het totaalplaatje betreed worden er ouders ingelicht. Ik denk niet dat ik het ooit zo opslag koud heb gehad.
      Met weerzin kom ik in beweging, gris mijn Wand van de grond en richt me dan weer in mijn volle lengte op, ogen op McGonagall gericht in een stille smeekbede. Ja, het vooruitzicht dat mijn ouders er bij betrokken raken brengt me in die staat. Niet hardop uiteraard, nooit hardop, maar mijn ogen zijn verraderlijk en geven in dit geval zicht op de innerlijke strijd, geven een glimp op een van de enige angsten die ik heb welke ik niet kan verbergen. Voor een fractie van een seconde verzacht McGonagall haar gezicht. Er valt een glimp sympathie te ontdekken in het blauw van haar ogen en ik weet dat zij weet wat dit voor mij kan betekenen, wat voor gevolgen dit voor mij kan hebben. En dan is het weg, alsof het er nooit is geweest, en gebaart ze nogmaals in de richting van de Headmasters Office.
      ‘Consequenties, miss Rivers,’ zegt ze zo zacht dat enkel ik het kan horen en haar toon draagt een hint medelijden met zich mee, iets wat ik niet van haar had verwacht. Iets wat ik niet van haar hoef. Ik werp haar een kwade blik en dan is de rest van de groep in beweging en lopen we in een bijtende stilte voor haar uit in de bedoelde richting, tussen de weinig overgebleven leerlingen door. Uiteraard staat The Golden Trio nog steeds in de gang en ik weiger naar hun gezichten te kijken, bang dat het me opnieuw tot woede zal drijven. Hestia en Flora komen naast me lopen en aan het geklungel achter me te horen heeft Malfoy het gevoel in zijn benen nog niet terug. Misschien, net als mij, het gevoel in de rest van zijn ledematen ook niet.
      Het enige wat ik op dit moment voel is de schrijnende pijn van mijn wang, het pijnlijke kloppen van mijn pols en het de rest verzwelgende gevoel van naderend onheil. My father will hear about this. Er staat me iets te wachten.



Reacties (5)

  • xfax

    Leuke verwijzing; 'my father will hear about this' ^^

    3 jaar geleden
  • Teal

    Oeps

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Oh boy

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Oh god

    3 jaar geleden
  • Infrared

    oh dear god

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen