Writer's Block is een b*tch, familieomstandigheden eveneens.
Maar na aankomend weekend kan ik er weer goed tegenaan, even kijken of ik niet mijn touch verloren ben though.


'Als je niet opstaat dan zal ik toch een manier moeten denken om je op te laten staan.' Haar lichaamswarmte was een bron van veiligheid, en zeker nadat hij haar het vertrouwen gegeven had om hem zonder kleding te mogen zien.
'Ik krijg niet nog vijf minuten met een engel aan mijn zijde?' Sarah liet haar hand over zijn borst glijden en gaf hem een zacht tikje tegen zijn wang.
'Is het niet een beetje ironisch van je om me een engel te noemen? Ik zuig, aan mensen voor bloed, voordat je hoofd alweer de verkeerde kant op gaat.' Een glimlach speelde rond zijn lippen, ze was dus duidelijk te laat met die opmerking. Ze rechtte haar rug en schoof de gordijnen naast het bed open.
'Ahh! Licht!' Riep hij op een net iets te dramatische manier waardoor ze in de lach schoot.
'Je noemt me een engel en je bent cliché vandaag? Nou, dat betekent dus weer een tijd geen seks voor jou. Het is niet zo erg romantisch voor je als dat het je melig maakt.' Nero schudde zijn hoofd en sloeg een arm om haar middel.
'Ik vind het raar om erover na te denken dat wij elkaar gevonden hebben. Gewoon zoals we nu zijn, dat ik jouw vertrouwen heb kunnen winnen/' Sarah legde haar hand op zijn arm en sloot haar ogen.
'De tekenen van mijn verleden zijn er nog steeds, verkijk je daar niet op. Maar je hebt veel gedaan om bepaalde dingen te verlichten. Niet alleen jij, deze hele familie. Dit is een hechter leven dan ik me voor had kunnen stellen van nachtwezens.' Een luide bons op de deur onderbrak haar nog voordat ze kon beginnen aan de volgende zin. Nero sloeg een deken om haar heen en trok haar naar beneden zodat haar lijf weer op dat van hem rustte.
'Wie?' Vroeg hij met een toon die duidelijk maakte aan Sarah dat hij met zijn gedachten nog niet helemaal op deze wereld was.
'Gilles, meester Nero. Is Sarah daar ook.'
'Ja.' Dat klonk niet als haar eigen stem, misschien was het de dekens die zachtjes tegen haar mond drukten.
'Harvecht heeft zijn toestemming gegeven voor het bezoek aan uw ouders. Er staat een auto te wachten bij de poorten voor u.' Sarah knikte, bedacht zich dat hij het niet zou zien en sloeg een dunne badjas om voordat ze naar de deur liep en het slot omdraaide.
'Mijn dank Gilles, dat was een stuk sneller dan verwacht. Hoe lang heb ik voordat we vertrekken? Zoals wellicht zichtbaar is heb ik nog heel wat te doen. Mijn haren zien eruit als een berg stro.' Gilles schonk haar die altijd vriendelijke glimlach waar hij zo goed in was.
'We vertrekken wanneer u klaar bent om te gaan. Er is totaal geen haast.' Sarah zuchtte.
'Bedankt, excuseer me, dan ga ik nu verder met omkleden.' Gilles knikte.
'Oh, meester Nero, Harvecht wilde u zien. Het liefst zo snel mogelijk, het klonk dringend.' Nero zuchtte.
'Maar natuurlijk.' Merkte hij op een verveelde toon voordat hij een gebaar naar Sarah maakte dat ze de deur moest sluiten.
'Ben je nerveus?' Vroeg hij toen Sarah op de rand van het bed ging zitten. Hij pakte een borstel van de vensterbank naast zijn bed en begon haar haren in orde te maken.
'Best wel, ik weet niet of ik.. au! Goden, Nero geef me die borstel, je hebt echt moeite met je tedere kant, nietwaar?' Nero stak zijn hand uit en knikte. De blik in zijn ogen liet haar schrikken.
'Sorry, ik bedoelde het niet zo ruw als dat het eruit kwam.' Nero schudde zijn hoofd en stond op.
'Het is al goed, ja ik heb moeite met mijn tedere kant, dat is een waarheid die niet ongesproken mag gaan. Ik hoop het volgende keer meer naar jouw wens te doen.' Die laatste woorden staken haar direct in het hart. Ach, ze moest zich niet zo aanstellen, hij bedoelde het vast niet zo. Hij was gewoon een kluns als het op vrouwen aankwam. Ze schudde haar haren nog een keer goed los en begon zich aan te kleden.
'Ik wou dat ik je broertje mocht ontmoeten.' Dat kwam nog eens uit het niets.
'Neh, veel te gevaarlijk. Die knul is koppiger dan dat ik ooit zal wezen en heeft een eng neusje voor de waarheid. Nero, schat.' Ze draaide zich om en de tedere, verzorgende blik in haar ogen deed hem haast achterover vallen. Ze was mooi, en ze was helemaal van hem.
'Ja?' Merkte hij met een dromerige stem op.
'Ik ontneem je het niet omdat ik het niet leuk zou vinden, maar het is ook voor jouw veiligheid, en voor Cedric zelf.' Nero knikte en trok zijn trenchcoat goed.
'Harvecht zal wel wachten in het achterste hoekje van de tuin, in de kleine huisje. Zoals gewoonlijk op de koude, regenachtige dagen. Ik ga maar alvast.' Hij legde een hand op haar heup en drukte zijn lippen zachtjes tegen haar voorhoofd.
'Ik zie je vanavond.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen