August, 2014
Manchester
United Kingdom



|| Claire Montgomery

Het felle licht in mijn cel liet mij ontwaken uit mijn slaap. Een vervelend, ritselend geluid van sleutels hoorde ik in het sleutelgat.
Met macht tien ging het ijzeren stuk deur met een zwaai open. In de ingang van mijn kamer ofwel cel stond een gespierde man in uniform, hij heeft een riem om zijn middel. Waar zijn gewaar aan zet en iets wat mijn favoriet was: handboeien. Vroeger vond ik het altijd leuk om met handboeien te spelen, mijn droom was dan ook altijd om politie agent te worden. Alleen zal dat nu niet meer gebeuren. "Tijd voor ontbijt. Opstaan nu!" zei de man chagrijnig en streng.
Ik had geen zin in problemen, kroop onder mijn deken vandaan en, terwijl ik naar mijn slippers zocht, begon de man alweer te zeuren. "Gaat het nog lang duren? Opschieten heb ik gezegd!" snauwde de man.
Al gauw had ik mijn slippers gevonden en liep ik sloffend naar de man toe. "Loop maar achter de anderen aan naar de eetzaal op een iets sneller tempo dan daarnet," zei de man geïrriteerd en gaf me een klein duwtje in mijn zij. Hij had waarschijnlijk last van een ochtendhumeur, daar kreeg ik ook nog eens last van als ik hier nog langer bleef.
Een lawaai van gekwebbel irriteerde mij mateloos. Ik stond in de rij, wachtend tot ik aan de beurt was. Het was hier geen fijne plek: ook geen fijne sfeer en al helemaal geen fijne omgeving. Nou ja, dat is het nooit in een gevangenis. Een bordje met een soort drap die pap moest voorstellen werd op mijn dienblad gegooid.
Met een broodje en een dicht, verpakt pakje yoghurt.
Zoekend liep ik naar een plek waar ik rustig alleen kon zitten. "Hee, dat is de nieuwe!" hoorde ik achter me roepen. Snel schoof ik aan een tafel die nog leeg was in de hoop dat het ook zo zou gaan blijven. Ik wilde niks met anderen te maken hebben. Ik wilde mijn straf uitzitten en dan deze vreselijke plek verlaten.
"Wat heb jij uitgespookt in de buitenwereld?" zei een meisje arrogant, toen ze naast mij neer plofte op een stoel. Ze had blond, kort haar, ze was mollig van postuur en had grijsblauwe ogen. Smakkend keek ze me nieuwsgierig aan. "Niks bijzonders," snauwde ik terug. "Nou, dat lijkt me sterk, dat je hier zit voor niks bijzonders. Je hebt vast iemand vermoord, of zo. Ik zie het je aan je blik, mietje! Ik zal je vertellen, kreng, je zal toch iets ervan moeten maken in de tijd dat je hier zit," zei het meisje smakkend en arrogant. "Waar bemoei je je mee, houd je bezig met jezelf en laat mij met rust," floepte ik er kwaad uit.
Een hard, tintelend gevoel voelde ik op mijn wang. "Dat had je nou niet moet zeggen!" schreeuwde het meisje. Ik snapte er niks van. Ik had niets verkeerds gezegd.
Hier kon ik het niet bij laten, de woede voelde ik opborrelen. Ik greep haar aan haar haren. Een hard gekrijs verliet haar mond.




Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor het nemen van een abo op mijn story!(H)


Reacties (2)

  • Luckey

    Omg!!
    Wat gebeurd daar!!
    Snel verder!!

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Smaakt naar meer!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen