Foto bij 77 Geroezemoes

"Louis? Ben je speelklaar?" Mijn oren filteren automatisch de bekende stem uit de menigte van pers die allemaal mijn naam roepen. Ik doe teken dat hij niets mag opnemen, dus neemt hij er een authentiek schrijfblokje bij, ik glimlach.
"Ik denk het wel. De vraag is en blijft natuurlijk: hoe voluit kan ik gaan? Ik zal vandaag in ieder geval spelen zoals ik altijd al gedaan heb: met passie voor de sport en fans." Dex geeft me een blik, hij wisselt vaker in zijn job af met een andere 'vriend' van hem die ik wel mag.
"Klopt het dat je verwikkeld bent in een rechtszaak?" Ik frons en voel mijn hartslag stijgen, maar negeer dat beklemmende gevoel helemaal.
"Dat zijn privézaken Dex, daar antwoord ik niet eens op."
"Wat hoop jij dat er vanavond gebeurt?" Zonder enige gêne geeft de bruinharige jongen me een eerlijke blik. Hij weet dat ik ook een mens ben en niet enkel profspeler.
"Ik hoop natuurlijk dat we doorgaan, het is al lang geleden en ik denk dat we een sterk en fijn team hebben om mee te kunnen strijden." Hij knikt en geeft me nog snel een hand.
"Dankjewel." Nu gaan de andere mensen strijden om dezelfde informatie te kunnen publiceren, zij liever dan ik.
Ik heb mijn startplaats gekregen en blijf tijdens de match acties maken, voorzetten geven, en soms zak ik mee terug om te verdedigen. Kevs goal staat nog steeds op het scorebord, en met die overwinning zouden we absoluut geplaatst zijn voor de volgende ronde. Ik adem hevig, benut elke pauze om even te kunnen uitrusten, en val dan mee terug in de verdediging. Jan en Hugo doen uitstekend werk daar en nemen duidelijk de leiding door me bijvoorbeeld te bevelen nummer zes beter te dekken. Het is zwaar puffen voor ons allemaal, mijn shirt plakt van het zweet en de scheenlappen beginnen af te zakken. Nog maar een paar minuten-
“Louis!” Ik kreun als alle lucht uit mijn kleine lichaam verdwijnt. Nummer 9 heeft me gewoon omgelopen en is nu zielig aan het doen bij de scheids. Ik draai me tot op handen en knieën en spuug het opkomende zuur uit, dat was een gemene actie.
“Lou?” Niall klopt me bemoedigend op mijn rug, ik besluit nog even te wachten voordat ik recht sta en de steunende armen van Christian en Dele vind.
“Dat was smerig.” De scheids komt me controleren op bloed.
“Can you play?” Ik bekijk hem met een gekke blik en voel me kort op een andere wereld, alsof heel mijn voetbalconcentratie eruit geslagen is.
“My chest hurts; he punched all the air out of my longs.”
“He had already passed the ball, ref, please, this is absolutely yellow!” Jan begint zich boos te maken en wordt dan ook gehoord doordat de ref zijn kaart bovenhaalt en me opgelucht doet ademen. Nog drie minuten.
Son en Dele vallen in mijn armen na het tweede doelpunt (van Son) en het fluitsignaal. Het publiek maakt oorverdovend veel lawaai en zorgt voor een extra adrenalineboost, al is dat nu niet meer nodig. Mijn benen zijn natte rollen papier, maar toch geef ik de Russen beleefd een handje, ook nummer negen die even een pijnlijk gezicht trekt, de smeerlap, en loop ik mee naar het publiek toe om ons daar te laten glijden, te lachen, en mee met ze te vieren. Wij gaan Europa League spelen.
Ik kan niet anders dan stoppen bij de doorgang richting uitgang, helemaal gevuld met tierende journalisten. Ik ga ergens staan en merk dat er meteen twee microfoons onder mijn neus geduwd worden, beleefd is anders.
“Louis, je hebt absoluut een geweldige match gespeeld, hoe blik je daar zelf op terug?” Ik probeer niet naar de grond te kijken, maar naar de grote camera en kleine dikke man voor me.
“Ik ben tevreden met de prestatie van vandaag. Niet alleen was mijn inzet groot, maar ook die van de anderen. Het tweede doelpunt bevestigde dat we sterker waren vandaag.” Ik knik kort als teken dat ik klaar ben met de vraag.
“Ondanks de pech met je enkel, een rechtszaak om een ex-vriendin van je en de nodige tikken, hoe voel je je?” Ik frons kort om het tweede, begint hij ook al? Hoe weten die lui dat?
“Ik weet niet precies wat er allemaal over me gezegd is in verband met dat tweede, maar zowel fysiek als mentaal was ik sterk vandaag, en dat heb ik ook getoond.”
“Je bevestigt dus niet dat je ex zwanger zou zijn?” Ik probeer rustig adem te halen en niet meteen te antwoorden.
“Nee, ik weet niet wie dat gezegd heeft.”
“En in verband met je advocaat, je bent de laatste tijd erg vaak met hem gezien, is hij meer dan een advocaat?” Ineens staat er een opgemaakte vrouw voor me, ze ziet er enorm bezitterig uit. Verbaasd probeer ik geen stap naar achteren te zetten.
“Ik weet echt niet waarover jullie het hebben. Zijn dit nog matchanalyses?” Ik geef ze een kritische blik en besluit dat het bijna tijd is om te gaan.
“Dat was inderdaad ongepast, maar er circuleert veel over je op dit moment. Tot slot, als er een ding is dat beter had kunnen zijn vanavond, wat zou dat zijn?”
“Onze concentratie is goed geweest tot het einde. Ik heb daar dan nog een incassering gehad, we hebben nog een goal gemaakt… Misschien waren we iets te voorzichtig in het begin, maar de supporters hebben ons daar doorheen getrokken.” Ik glimlach, accepteer de ‘dank-u’ en loop naar het koudere buiten. Mijn hoofd gloeit van de vragen; wat circuleert er precies op internet?
Het eerste dat ik wil doen als ik eenmaal buiten ben, is Harry bellen, maar die kans krijg ik niet eens. Phoebe en Maria vliegen me in mijn armen, ik probeer enkel te ontspannen en lach verrast.
"Wauw, jullie zijn gekomen."
"Lottie heeft thuis gekeken." Op haar slaapkamer zeker. Ik knik glimlachend en kus beide meiden hun kruin. Dat ze zijn komen kijken betekent echt veel voor me.
"Wauw, die laatste smak was wel een echte." Ik glimlach naar Mar en knik dan.
"Een serieus pijnlijke. Mijn conditie trok ik op het einde toch kort in twijfel."
"Dat is normaal na er even uitgelegen te hebben…en jullie hebben gewonnen!" Ik grijns en laat dat besef even doordruppelen in mijn hersenpan. Langzaamaan komt het echte besef, zeker als ik Phoebe haar enthousiaste gezicht zie. Niall grijnst en omarmt me ook kort, ik ontspan nu helemaal en geef hem een schouderklopje.
"Netjes verdedigd." Hij knipoogt naar me en leunt tegen zijn zwarte jeep aan.
"Altijd Louis. Wel, je weet waar ik woon hé?" Maria geeft me een gekke blik en glimlacht dan gewoon.
"Zal ik je naar huis brengen Fiz?" Ze knikt en stapt bij mij in. Ik omhels Maria die me nog wat influistert.
"Check het nieuws als je thuis bent Lou." Ik knik en zucht dan waarna ik ook instap en naar mams huis rijd. Harry is nergens te bekennen, en hem bellen met Fiz naast me, vind ik ongepast. De zenuwen nemen toe waardoor ik blij ben als ik Fiz kan afzetten en haar naar binnen zie gaan, om dan meteen met de handsfree dat verdomde nummer in te voeren.
"Bel Harry." Waarom gaan zulke dingen altijd zo lang over?
"Hé Louis, ik wou je nog bellen."
"Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik heb van alles gehoord en ben bevraagd door de pers over dingen waar ik niks vanaf weet. Wat is dit Har?" Even lijkt het stil te zijn doordat ik zijn naam net afkortte. Privé en werk gescheiden houden zal er niet in zitten tussen voor ons twee.
"Iemand heeft de pers gebeld en beweert dat ze jou en Chrissy gezien had bij een dokter voor een DNA-test van het gerecht. Wij zouden ook intiemer zijn dan collega's, hoe intiem is niet duidelijk." Ik zucht en probeer mijn ogen op de weg te houden. Zonder dat ik het kan tegenhouden begin ik te vloeken en kruipt de krop me alweer in mijn keel. Dan heb ik zo'n fijne avond gehad en dan dit weer.
"Shh, ik weet het Boo. Ik wacht je thuis op om dit nog even zo goed mogelijk op te lossen." Het is stil, ik krijg niks meer gezegd over mijn trillende lippen.
"Je had goed gespeeld trouwens." Hij is komen kijken? Of hij heeft op tv gekeken? Ik leg af en probeer mezelf te controleren totdat ik de auto geparkeerd heb. Harry's grote lichaam loodst het mijne snel naar boven richting mijn appartementsdeel. Ik voel me volledig uit het lood geslagen. Ik ga zitten, Harry installeert zich al met laptop.
"Nu, Chrissy heeft me gebeld dat ze wil getuigen dat ze niet zwanger is van jou."
"Hoezo niet zwanger?" Harry's grote ogen kijken me even bedenkelijk aan, maar hij zet zijn uitleg snel voort.
"Conclusie van het gerecht."
"Ze heeft echt een goed woordje en een enorm warm hart voor je over in de pers om haar gedrag goed te maken. Ook al ben jij boos, of niet."
"Wie is dan de vader?" Ik ben echt helemaal verward. Harry schudt echter zijn knappe hoofd en probeert me andere dingen te laten zeggen.
"Goed of niet goed? Ze gaat samen zitten met de krant die het meeste biedt, zodat ze geld voor het kind kan krijgen. Zij lost dat probleem op."
"Wat was het andere probleem?" Ik zucht vermoeid, mijn hoofd weegt wel twintig kilo terwijl het steunt op mijn linkerhand.
"Ons." Har komt dichterbij en gaat recht voor me staan, op een korte afstand. "Misschien vergeten ze het wel." Zijn groene ogen zoeken de mijne op, die zin is niet wat hij wou vragen. Ik denk tot er een hoofdpijn op komt zetten.
"Wat je eigenlijk bedoelt is: dit is de kans om als bi uit de kast te komen." Hij perst zijn volle lippen op elkaar en knikt. Ik zucht zachtjes. Ik zou zo volmondig ‘ja’ zeggen, maar weet dat ze me als raar persoon zouden zien, me niet zouden accepteren en zo veel meer. "Dit kan ik zo niet beslissen. Niet nu. Ik ben kapot Har."
"Dat voelde ik in de wedstrijd al." Ik frons lichtjes, maar besluit dat te negeren en kleed me uit.
"Blijf je slapen?" Mijn voeten wandelen al richting badkamer, het is even stil en die stilte maakt duidelijk hoe vermoeid ik daadwerkelijk ben. "Alsjeblieft?" Har knikt uiteindelijk en klapt zijn laptop toe. De knoopjes worden losgemaakt en dat doet me kort glimlachen. Hij blijft een mooi wezen.
"Graag Lou." Hij kruipt samen met mij onder het dunne donsdeken. Op een of andere manier lijkt hij ook enorm vermoeid, de blik op zijn gezicht verraadt dat compleet als hij zich naar me toe draait en me een korte blik schenkt.
“Ben je komen kijken? Is dat echt?” Har glimlacht, mijn hart begint al hoopvol sneller te kloppen.
“Ik moest toch van je kunsten leren genieten. Ik begrijp nu waarom je het doet, het past bij je.” Ik glimlach, misschien doet zoiets horen zelfs meer deugd dan: ‘Goed gespeeld’.
“Ben je daarom zo moe?” Har knikt, ik wrijf liefdevol een pluk haar uit zijn mooie gezicht.
“Ik had oordoppen in, maar het lawaai en al die vele haarscherpe mensen zijn een enorme opgave.” Mijn glimlach verbreedt als ik hem zo hoor praten. Hij heeft dat echt voor mij gedaan en niet zomaar. Het is een hele klus voor hem.
“Dankjewel Har.” Ik buig dichterbij en kus hem teder waarna de grote man zich op zijn zij rolt en loom glimlacht. “Slaapwel.”


Wat zal hij beslissen?

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    """Dit kan ik zo niet beslissen. Niet nu. Ik ben kapot Har."
    "Dat voelde ik in de wedstrijd al." Ik frons lichtjes, maar besluit dat te negeren en kleed me uit.""""

    Aahwwwwww :')

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen