Rosemary Olivia Williams

Een grote glimlach stond op haar gezicht, terwijl ze nieuwsgierig wachtte op mijn antwoord.
Verschrikt keek ik haar aan. Zenuwachtig lachte ik eventjes.
'Ik?' vroeg ik, nauwelijks uit m'n woorden komend. 'Nee, nee. Tuurlijk niet.'
Alessa trok een wenkbrauw op en keek me afwachtend aan.
'Het is ehm, een eh foto van een uh echo van ehm,' stamelde ik. 'Van ehh, mama.'
'Oh'
'Ja, je weet wel. Toen ze zwanger was van ehh, van mij.'
Alessa knikte en zei: 'Mag ik hem zien?'
'Nee, eh doe maar niet.'
Een frons ontstond op haar gezicht en snel stopte ik de foto weg.
'Als jij nou even terug gaat naar je kamer, kom ik zometeen naar je toe met die doos. Oké?'
Ze knikte en liep weg. Opgelucht sloot ik mijn ogen.
Ik keek naar de doos naast me. Een aantal dingen die erin zaten, mocht Alessa absoluut niet zien.
Ik keek de kamer rond, opzoek naar iets om de foto's in te doen die niet gezien mochten worden. Nergens stond iets van een doos, dus uiteindelijk legde ik de foto's op mijn bed, hopend dat er niemand binnen zou komen terwijl ik er niet was.
De ene na de andere foto haalde ik uit de doos, voornamelijk foto's van mij met een dikke buik en een aantal foto's die ik ooit van het internet had gehaald op een moment van tja, zwakte.
Sprakeloos keek ik naar een foto van hem, zo rond 2012. Met tranen in mijn ogen gleed ik met mijn vingers over de omtrekken van zijn gezicht. Mijn ogen konden zijn groene ogen niet loslaten en hoofdschuddend staarde ik naar de krullen die zijn gezicht omlijstten.
Waarom had hij die stomme beslissing moeten maken? Anders had ik bij hem kunnen zijn, elk moment dat ik ooit in de afgelopen tien jaar naar hem had verlangd.
Ik had naar hem kunnen kijken, live en niet een foto van het stomme internet. Ik had naar hem kunnen kijken, hem kunnen horen lachen, in zijn armen kunnen liggen, dat alles, wetende dat hij de mijne was. Mijn geliefde, beste vriend. Mijn held.
Geen van allen zou hij ooit nog voor mij kunnen betekenen.
Wáárom?
Waarom was alles zo ingewikkeld? Waarom moest het zo ingewikkeld zijn?
Ook al wist ik heel goed waarom. En Harry ook. Hij had het verpest. Ik zou nooit meer naar hem kunnen kijken zonder aan alle narigheid te denken. En soms was het er even niet. Dat ene gevoel. Het gevoel van afgunst, afgunst jegens hem.
Maar dat ene moment dat dat ene gevoel eventjes weg was, kwam het ook gelijk weer terug.
Alle zwangerschapsfoto's haalde ik uit de doos, samen met een aantal brieven die Harry ooit aan me geschreven had. Natuurlijk vóór de break-up.
Zo, klaar. De rest mocht Alessa best zien. Ook de foto's van Harry en mij samen.
Want tja, wat maakte het ook uit? Ooit zou ze die foto's toch een keertje zien.
Ik stond op en liep met de doos in mijn handen naar de kamer van Alessa toe. Ze zat op haar bed met iemand te appen op haar telefoon. Bij het horen van mijn voetstappen keek ze op en stopte haar telefoon weg.
Ik glimlachte vaagjes en ging naast haar op het bed zitten.
Ze gluurde in de doos en voor een lange tijd was het stil. Ik keek naar links, om Alessa volledig in shock te zien.
'Hey,' zei ik, 'gaat het wel?'
Ze keek verdwaasd naar me op en knikte zachtjes. 'Mag ik kijken?'
'Tuurlijk,' glimlachte ik en zette de doos op haar schoot.
Ze haalde een foto uit de doos en samen keken we er een tijdje naar.
Op de foto stonden Harry en ik. Beiden rond de vijftien jaar oud. Harry keek grijnzend de camera in, zijn arm om me heen geslagen terwijl ik hard aan het lachen was. Waarschijnlijk om iets wat hij gezegd had, vanwege de cheeky glimlach op Harry's gezicht.
De gezichtsuitdrukking die hij altijd had en nog steeds heeft als hij iemand aan het lachen weet te maken.
Alessa legde de foto naast zich neer en pakte een volgende uit de doos.
Deze keer stond ze zelf ook op de foto. Samen met Harry, Adam en ik. Harry en ik waren zo rond de veertien - vijftien, Adam ongeveer achttien en kleine Alessa twee of drie jaar oud. Alessa zat op Harry's schouders en ik op Adams rug.
Ik keek naar de Alessa die naast me zat en bij het zien van de tranen in haar ogen sloeg ik een arm om haar heen, maar abrupt stond ze op. Ze zette de doos hard neer op het bed en gooide de foto terug. Daarna stampte ze de kamer uit.
Overdonderd bleef ik even zitten op het bed. Wat ging daar mis?
Ik pakte de foto van net op en stond op, op zoek naar Alessa. Eenmaal in de deuropening keek ik om naar de doos op het bed, en besloot hem maar gewoon mee te nemen. Waarschijnlijk was het Alessa net iets te veel geworden en zou ze niet meer verder willen kijken naar foto's, dus dan kon ik beter de doos alvast op mijn kamer zetten.
Dus liep ik terug naar het bed en pakte de doos op. Ik wilde mijn weg vervolgen, maar toen ik eenmaal bij de trap was aangekomen ging de bel. Het geluid klonk hard en dringend door het stille huis.
Met de doos in mijn handen, ik was te lui om eventjes naar mijn kamer te lopen, liep ik de trap af om de deur open te doen.
Bij de deur aangekomen, wist ik het voor elkaar te krijgen de doos met één hand vast te houden om zo m'n andere hand vrij te hebben om de deur te openen.
En daar stond Harry. Zijn ogen vol schuldgevoel Hij durfde me niet aan te kijken, maar kreeg het op de één of andere manier wel voor elkaar mijn blik te vangen. Bijna was ik in zijn armen gevlogen bij het zien van de blik op zijn gezicht. Zijn ogen stonden vol pijn. Zoveel pijn dat het bijna onmogelijk was om lang in zijn groene kijkers te blijven kijken, maar toch bleven we elkaar zo een tijdje in stilte aanstaren.
Een eenzame traan gleed over zijn wang. Ik stak mijn hand uit om hem weg te vegen, maar op het allerlaatste moment trok ik mijn hand snel terug, me beseffend waar ik mee bezig was.
Ik deed snel de deur dicht, maar dat werd onmogelijk gemaakt door de voet die tussen de deur was gezet.
'Rose!' zei Harry, zijn stem vragend om vergeving. Hij duwde de deur weer open.
Hij keek me smekend aan en ik zuchtte. 'Laat me die deur gewoon dichtdoen.'
'Alsjeblieft,' smeekte hij, 'luister naar me. Ik wilde het zelf aan je vertellen, hoe stom ik was. Hoe stom ik bén! Maar toen Gemma hoorde dat je hier was, in Holmes Chapel, stormde ze het huis uit en ik kon haar niet meer tegenhouden. Ik weet dat ik het heb verkloot. Echt waar. Hoe denk je dat ik me voel elke dag?'
Radeloos haalde hij een hand door zijn haar en hij staarde afwezig in de verte.
Het enige wat ik kon doen was naar hem staren en luisteren naar wat hij te zeggen had.
'En ik ga het mezelf nooit vergeven,' vervolgde hij. 'Voor wat ik jou heb aangedaan. Maar ik wil dat je dit weet. Ik heb het geprobeerd.'
Hij draaide zijn hoofd naar me toe en keek me intens aan: 'En ik zal altijd blijven proberen.'
Verward schudde ik mijn hoofd. 'Harry, ik..'
Ik zuchtte en allebei waren we een stil, tot Harry's blik viel op de doos die ik in mijn handen had. Zijn ogen werden groot. Hij zette een stap naar me toe, zijn blik gefixeerd op de doos.
Ik drukte de doos iets dichter tegen me aan en wachtte op het moment dat 'ie uit mijn handen werd gerukt door Harry.
Maar dat moment kwam niet.
Harry zette een aantal stappen achteruit, draaide zich om en trok met zijn handen aan zijn haar.
Ik hoorde hem hard en onregelmatig in- en uitademen.
Plotseling draaide hij zich om en zette een grote stap naar de muur van het huis toe. Met zijn vuist beukte hij hard tegen de muur aan, daarna leunde hij met z'n hoofd ertegenaan.
Verschrikt had ik de doos uit mijn handen laten vallen, alle foto's verspreid lagen op de grond.
'Klootzak,' mompelde Harry.
Verontwaardigd verhief ik mijn stem: 'Een klootzak? Ik?'
Hij keek op en lachte spottend.
'Nee,' antwoordde hij, waarop ik een wenkbrauw optrok. 'Ik. Ik ben een klootzak.'
Hij keek me aan met een bittere trek op zijn gezicht, tot zijn blik werd getrokken naar de foto's op de grond. Hij bukte om er eentje op te pakken, en ik deinsde een stukje achteruit.
Zijn ademhaling was wéér versneld, maar dit keer nog erger dan eerst.
'Rosemary,' siste hij, waarna hij opstond en dicht bij me kwam staan. Ik wilde naar achteren lopen, maar hij pakte mijn pols vast en trok me terug. Eindelijk liet hij me de foto zien die hij had opgeraapt.
'Wat the fuck is dit voor shit?' vroeg Harry.
In zijn handen had hij een foto van mij. Ik was jong, zo rond de zestien jaar, dat was duidelijk te zien. Wat ook duidelijk te zien was, was de dikke buik die ik had.
De enige zwangerschapsfoto die ik vergeten was uit de doos te halen, had Harry in zijn handen.

Ik ga in maart naar Harry toe in de Ziggo Dome!! Ik heb er zoveel zin in!!! Wie gaat er nog meer?
Wat vonden jullie van dit hoofdstuk? Laat het me weten in de reacties!
xx

Reacties (7)

  • Renate1983

    Ze heeft heel de doos gecontroleerd zodat er geen bewijs meer is dat ze zwanger was.
    Welke ze overigens in haar kussensloop had kunnen verstoppen want je weet nooit wie
    haar kamer in gaat als ze er zelf niet is.

    Dus hoe komt Harry dan aan een foto dat ze zwanger is?!?!
    Heeft Alessa (sorry dat ik het bij de vorige reactie verkeerd schreef) het hem gegeven?
    Ze heeft wel de echo gezien.

    xxx

    2 jaar geleden
  • OldNewFish

    OMG Ik ben zooo benieuwd.
    Ik ga in november al:D:D:D:D zoveel zin innnn

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Ik ga hem niet zien.... MAAR OMDAT IK ZIELIG BEN WIL IK WETEN HOE DIT VERDER GAAT DUS SCHRIJF VERDER HUP HUP!

    2 jaar geleden
  • heikoricky

    Heel snel verder hoor..!! Ik ga hem zien in afas, ziggo en oberhausen.

    2 jaar geleden
  • Smexy

    Dit was te verwachten.

    Ik ga Harry zien in AFAS, Ziggodome en Sportpaleis:)
    And i'm excited.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen