Foto bij Hoofdstuk Zevenenvijftig - Aftermath

'Tebi za ljubav odricem se svega, a to ne bih ni zbog cega...' Ik zong zachtjes mee terwijl ik verder ging met het afdrogen van kopjes die ik net had gewassen. Mijn hoofd wiegde onbewust mee, of eigenlijk onbewust totdat ik weer opmerkte hoe kort ik mijn haar had geknipt. Nu het nog maar net mijn schouders aanraakte was het zo veel lichter... Maar ook zo veel minder heet op deze zomerdag. De koffiebar was leeg. De laatste oude man die hier zijn lunch en koffie had genuttigd was weer terug naar werk vertrokken. Eindelijk had ik even rust.
      'Ana, kun je me helpen met deze?' Nina kwam net de keuken uit gelopen met een schaal vol vers gebakken gebakjes. Ik knikte terwijl ik gelijk alles waar ik mee bezig was neerlegde, en haar hielp de vitrines bij te vullen.
      'Het drukste punt van de dag is nu wel voorbij,' sprak ze daarna. 'Mijn shift is over, lukt het je verder?' Ik glimlachte naar haar en knikte. Terwijl zij terug naar achteren ging om haar spullen te pakken, ging ik verder met kopjes afdrogen en opruimen.
      'Doei!' Ik zwaaide naar haar, en precies toen ze de winkel uitliep, kwam een andere vrouw binnenlopen. Ze had bruin haar en had en mooi, groen jurkje aan.
      'Hai,' begroette ze met een glimlach. Ik wilde haar met dezelfde glimlach terug groeten, maar ik slikte direct mijn woorden weer in. Er kwam iemand achter haar aan de winkel binnen. Mijn glimlach verdween van mijn gezicht.
      'Dobar dan...' antwoordde ik zachtjes. De vrouw keek terug naar de politie-agent die achter haar naar binnen was gekomen.
      'Dimitri, wat wil jij?'
      'Maakt me niet uit.' Hij was afwezig, hij had me nog niet gezien. De vrouw keek mij terug aan en trok haar wenkbrauwen op.
      'Wat raad je me aan? Wat vind jij lekker? Wacht.' Ze gaf me geen tijd om antwoord te geven. 'Chocolade?' Ik zuchtte en probeerde haar een glimlach te geven, maar door Dimitri's aanwezigheid kon ik slechts naar mijn handen kijken.
      'Aardbeien,' antwoordde ik. De vrouw glimlachte triomfantelijk.
      'Mag ik dan twee koffie en twee aardbeien taartjes?' Ik knikte, en draaide me direct om naar het koffiezetapparaat, terwijl de vrouw en Dimitri plaats namen aan een van de kleine tafeltjes. Hij had me nog steeds niet gezien... Twee schoteltjes met aardbeientaart, twee kopjes, en twee tinnen kannetjes met koffie belandden op mijn dienblad, en zonder iets om te gooien liep ik naar hun tafeltje. De vrouw keek mij glimlachend aan, Dimitri niet. Hij had me gezien. Ook al keek ik hem niet aan wist ik dat hij me gezien had. Mijn kortere haar verborg mijn identiteit niet.
      Concentratie. Nee. Ik begon te trillen. Precies toen ik poogde ook zijn kopje koffie in te schenken. Hij merkte dat ik trilde. Zijn blik viel eerst op mijn hand en gleed daarna omhoog naar mijn gezicht, argwanend. Alles ging goed, tot de laatste paar druppels. Die kwamen terecht op de tafel onder zijn kopje.
      'Sorry, ik zal een doekje pakken.' Ik praatte niet eens tegen hem, maar tegen haar. Ik kon hem niet aankijken.
      'Gaat het?' De vrouw stond er zelfs gelijk bij op, wat mij stopte in mijn voetsporen. Ik probeerde een glimlach op te zetten, maar dit lukte niet zo goed.
      'Hm-hm.' Haar blik viel terug op Dimitri. Ze leek iets te zien.
      'Ze ziet lijkbleek,' siste ze bezorgd naar hem.
      'Amina, ga zitten,' mompelde Dimitri terug, proberende de situatie in toom te houden, maar dat leek hen niet te lukken. Ik bleef achter de toonbank staan, ook al had ik het doekje al lang gevonden, en deed alsof ik nog ergens mee bezig was. Zenuwen gierden door mijn lichaam.
      'Ze ziet wit van angst, lijkt het.' Ze keek haast beschuldigend naar Dimitri, terwijl ik eindelijk aan kwam zetten met mijn doekje om de tafel schoon te maken. Haar blik wisselde tussen ons beide. Klaar met mijn taak wilde ik weer terug lopen, maar haar stem hield mij tegen voordat ik daar überhaupt aanstalten toe kon maken.
      'Ken jij hem?' Ik keek eerst haar voor langere tijd aan. Daarna kon ik me er eindelijk toe zetten Dimitri aan te kijken. Na enkele seconden keek ik weer terug naar de vrouw.
      'Nee. Nooit gezien,' sprak ik zo nonchalant mogelijk, waarna ik weer terug liep naar de toonbank, mijn doekje neerlegde, de keuken binnen liep, en daar eindelijk weer adem kon halen.

Reacties (4)

  • xxJennyxx

    Geweldig!

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Jo whale calm down! BUT I MISSED YOU TO

    3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    En toen kwam ik binnenstormen, keek de vreemde vrouw hoofschuddend aan, pakte de koffiekan, en giet die over dimitri heen, en als ultieme wraak...eet ik het taartje op. Ana verkoop die kerel please n klap. En jij Shireen, HOE DURF JE ME ZO LANG TE LATEN WACHTEN, IK HEB OVERAL VERMIST POSTERS OPGEHANGEN OMDAT IK DACHT DAT JE WAS OPGEGETEN DOOR EEN BOZE BERGGEIT!
    Maar dan nog, het wachten was t weer waard! Super mooi geschreven weer!!!_O_

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen