'Je bent los."
'Hm?'
'Je bent los, zei ik. Rij maar achteruit.'
Achteruit rijden? Waren we er dan al? Verbaasd kijk ik uit het raam en zie dat de bus inderdaad op het parkeerterrein van school staat. Hoe was de tijd opeens zo snel gegaan?
'Komt u nog, mevrouw Raaf? Ik heb nog meer te doen vandaag.'
'Sorry, Roel." Ik parkeer mijn rolstoel op de lift en doe mijn uiterste best om mijn hoofd weer helder te krijgen. Zonder succes, want zodra ik met mijn wielen op de grond sta, rij ik bijna tegen een boomlange jongen aan.
'Kijk uit je doppen, spast!'
'Sorry!'
Verward blijf ik staan. Wat heb ik ineens? Vanmorgen was er nog niets aan de hand en nu lijkt het wel alsof ik een of ander vreemd pilletje heb geslikt.
'Hallo, Nik.'
Mijn lichaam maakt een ongecontroleerd sprongetje, maar ik herstel mezelf snel en glimlach naar de jongen die achter me staat. 'Hoi Rich.'
Hij grijnst. 'Ik heb je toch niet laten schrikken?'
'Jij nooit. Ben je klaar voor weer een nieuw schooljaar?'
'Zeker," Richies groene ogen glinsteren opgetogen, 'mijn laatste, daarna ben ik eindelijk van deze school verlost.'
Ik grijns. 'Eindelijk.'
Rich zwijgt even en legt dan een hand op mijn schouder. 'Ik zie je wel weer, Nikki."
Hij loopt de ene kant op en ik de andere. Ooit had ik de hoop dat onze vriendschap uit zou groeien in iets meer, maar dat is al heel lang geleden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen