Foto bij Chapter 28.2 ||

Theo Walcott


'Do you want me to call him?' vroeg ik aan Nadieh. Het was ondertussen al best laat, maar door alle drama vloog de tijd voorbij.
'I - I don't know,' mompelde ze. 'You're a lot calmer than me so maybe that's a good idea.'
Ik knikte instemmend en legde mijn hand op haar knie. We hadden nog steeds niets van Anne gehoord. Volgens mij moesten we ons nog niet ongerust maken. Ik kende Anne ondertussen als iemand die haar problemen het liefst alleen oploste dus nam ik aan dat ze nu ook alleen wilde zijn. Toch belde ik Aaron op en hoopte vurig dat ze bij hem was zodat Nadieh met een gerust hart kon slapen.
Aaron's mobiel ging een paar keer over, maar uiteindelijk nam hij met een slaperige stem op. 'Theo, why are you calling so late?'
'Yeah, I know but we're a bit worried. Is Anne at your place?' viel ik maar meteen met de deur in huis.
Zoals ik al vreesde, had hij geen flauw idee waarover ik het had.
'Anne? Why would she be here?!'
Ik zuchtte en deed even hoofdschuddend het teken naar Nadieh die me hoopvol aanstaarde. Ondertussen dacht ik na over hoe ik dit aan Aaron kon uitleggen. Uiteindelijk zei ik dat ik hem morgen alles ging vertellen. Zodra het gesprek beëindigd was, klampte Nadieh zich vast aan me.
'So she's not there either? Great! This is just great!' riep ze gefrustreerd.
Ik beet even op mijn lip en legde mijn handen op haar schouders zodat ze niet van me kon wegdraaien.
'Love, listen to me. I think Anne just wants to be alone for a bit. She has to come to work so I'm sure I'll see her there. I know you're worried but we better go to sleep now.'
Ze keek me ontredderd aan en knikte uiteindelijk, waarna ze zich in mijn armen liet vallen en zo bleef zitten terwijl ik over haar rug wreef.
'It's just... it wouldn't be the first time she disappears for days,' zuchtte ze.

Anne Ramsey


Ik was op een bus gestapt die naar het centrum van Londen reed. Wat bij betreft mocht de rit lang duren, dan kon ik ondertussen nadenken waar ik naartoe kon. Ik wilde niet naar Nadieh gaan, want ik kon zo al voorspellen hoe ze zou reageren. Ze kon toch nooit een goed woord over Alexis kwijt en het laatste wat ik wilde horen, was dat ze me zo vaak had gewaarschuwd. Bij Aaron en Colleen wilde ik ook niet aankloppen, want die hadden al genoeg aan hun hoofd met de kleine Sonny.
Ik kende nochtans nog iemand in Oost-Londen, althans als hij er nog woonde... een gemeenschappelijke vriend van Blake. De laatste keer hadden ze wel ruzie, maar dat kon alleen maar betekenen dat hij aan mijn kant stond. Ik kon altijd eens langsgaan. Ik wist toch niet waar ik anders heen kon.
Zenuwachtig belde ik bij de vervallen flat aan. Zijn naam hing er nog steeds dus dat was al goed. Uiteindelijk hoorde ik iemand op de gang lopen die de zware voordeur openmaakte.
'Anne! I haven't seen you in ages!'
Ik glimlachte opgelucht toen ik merkte dat Luke blij was om me te zien.
'I'm sorry I'm bothering you this late but I need a place to crash,' zei ik en beet op mijn lip.
Luke liet me binnen waarna ik hem volgde naar zijn flat op de derde verdieping. Het verbaasde me niet dat alles vanbinnen een rotzooi was. Opruimen was nooit zijn sterkste kant geweest.
'So what brings you here? I thought you were living the good life with that footballer?' vroeg hij verwonderd.
Ik gooide mijn tas op de grond en zuchtte. 'Well, he dumped me so I guess that's over now.'
'That's shit. Is that why you need a place to stay?'
'Yeah, it's better here than with my sister. She's only being judgemental and lives in her own happy bubble.'
Luke haalde zijn schouders op. 'She always was kind of pretentious if I remember correctly from Cardiff,' grijnsde hij. 'You're more than welcome here, like in old times. By the way, I heard Blake is in jail again.'
Ik rolde met mijn ogen en wilde niet herinnerd worden aan die idioot.
'Yeah, and I hope he stays there,' bromde ik. Ik bedankte Luke nog dat ik hier mocht blijven en kroop toen moe op de bank.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen