Foto bij 060

I look at her
and I know love.

I look away
and I know nothing.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Van haar weglopen was het moeilijkste dat ik ooit had moeten doen.
Alles in me schreeuwde naar haar toe te wandelen en haar in mijn armen te nemen, te fluisteren dat ik bij haar zou blijven; maar ik was amper sterk genoeg om mezelf hierdoor te sleuren. Hoe zou ik ooit voor haar kunnen zorgen?
Met een krop in mijn keel verzamelde ik al mijn spullen in slechts enkele minuten, wanhopig verlangend te kunnen vluchten. Weg van haar pijn.
Toen ik uiteindelijk volledig klaar uit de badkamer wandelde en mijn blauwe sportzak over mijn schouder hing, stond ze huilend bij de vensterbank. Elke hartverscheurende snik sneed door mijn ziel.
Haar woede leek verdwenen te zijn, en slechts pijn - ondraaglijk om naar te kijken, bleef over in haar grote kwetsbare ogen toen ze me aankeek. Ze smeekte mijn naam.
Smeekte.
Het klonk bijna zoals haar wanhopige uitroepen in het filmpje dat Finn me had laten zien. Ik was haar toen ook niet komen redden...
Ik bleef maar dezelfde fouten maken; ik bleef haar maar pijn doen. Niet meer.
"Je hoeft niet te gaan. En je kan dit niet alleen doen. Laat me je helpen." huilde ze. Ik slikte moeizaam en zette een stap achteruit toen ze naar me toe wandelde.
"Alsjeblieft!" Haar zachte stem brak, terwijl ze haar lichaam tegen het mijne drukte en me radeloos omarmde, alsof ze me nooit meer zou loslaten.
"Niet doen, baby." mompelde ik; mijn armen hingen bewegingsloos naast mijn lichaam.
Fuck. Mijn koosnaampjes voor haar kwamen veel te natuurlijk. Wij kwamen veel te natuurlijk.
"Ga alsjeblieft niet van me weg. Ik heb je nodig. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft." prevelde ze, volledig van slag. Ze begroef haar gezicht in mijn nek, haar trillende lichaam klein en kwetsbaar tegen dat van mij.
"Ik begrijp het niet. Waarom kuste je me als je me toch niet meer wilt? Ik wil enkel... Ik weet niet..." Ze struikelde snikkend over haar woorden.
God, ze dacht dat ik haar niet meer wilde... Mijn domme, naïeve meisje.
Maar misschien was het beter zo.
Misschien zou haar overtuiging dat ik geen interesse meer had me uiteindelijk helpen haar echt te vergeten. Ik had enkel afstand nodig, dat was alles. Het zou me uiteindelijk wel lukken haar uit mijn hoofd te zetten en mijn aantrekking tot haar te onderdrukken tot er niets meer overbleef.
Ik had mijn afscheid gehad.
Het was over.
Dus ik loog: "Je leek zo wanhopig, dat is alles. Ik wilde een drama vermijden. Ik had moeten weten dat het toch in tranen zou eindigen; je hebt je emoties nog nooit onder controle kunnen houden." Ik klonk haast gevoelloos, als de fucking klootzak die ik werkelijk was.
Een nieuwe snik ontvlamde elk zenuwuiteinde in mijn lichaam op de meest martelende, ondraaglijke manier. Shit, ik kon dit niet. Ik moest hier weg...
"Er is veel veranderd, Lily. Ik had tijd om na te denken in de gevangenis. We zijn nooit juist geweest, dat weet je. Ik had dit al veel eerder moeten doen." gromde ik. Ik wurmde me uit haar slanke armen en duwde haar dwingend, hoewel voorzichtig, achteruit. Haar schouders schokten.
Ik strekte mijn vingers al gekweld uit zodat ik haar tranen van haar wangen kon vegen, maar ik hield mezelf op tijd tegen en liet mijn hand verloren weer zakken.
"Maar alle lieve dingen die je zei..." huilde ze hees.
"Waren bullshit, oké? Gelogen." onderbrak ik haar ruw.
Ik wist dat er een andere manier was om dit aan te pakken, maar ik kon het me niet veroorloven haar met hoop achter te laten. Hoe pijnlijk het ook was, dit was de enige manier om ervoor te zorgen dat ze niet naar me terug zou komen. Want ik kende haar; mijn sterke, fucking perfecte Lily.
Ze wankelde radeloos.
Ik eindigde met een laatste, allesvernietigende opmerking, om haar en mezelf ervan te verzekeren dat er geen weg terug meer was: "En wie weet, misschien wilde ik je nog een laatste keer mijn naam horen kreunen om te compenseren dat ik je nooit volledig heb gehad. Jammer, ik had gehoopt dat je je uiteindelijk toch nog aan me zou geven. Blijkt dat je toch te preuts en onschuldig voor me bent. Niet mijn type. Je weet dat ik mijn meisjes liever... klaar en gewillig heb."
Shit, ik was een rotzak.
Een fucking smerige, vuile, walgelijke rotzak. Hoe, in godsnaam, zou ik ooit nog naar mijn spiegelbeeld kunnen kijken en niet sidderen door wat ik zag? Ik had nog nooit iets gedaan dat zo verwerpelijk was als dit. Zelfs Finn vermoorden leek op dit moment nog niet half zo afschuwelijk te zijn.
Ik had haar net volledig gebroken... Het beetje Lily dat nog over was, was vernietigd, verbrijzeld in mijn handpalm.
Ze zocht steun bij de muur naast haar en snikte onrustig. Wanhopig sloeg ze haar hand voor haar mond.
Ik deed alsof het me niet kapot maakte, en schoot met een ondraaglijk pijnlijke steek in mijn hart voorbij haar.
"We zijn voorbij, Lily." snauwde ik nog, voor ik, laf als ik was, mijn kamer uit vluchtte, weg van alles dat me met mijn vreselijke zelf confronteerde. Ik knarste gefrustreerd met mijn tanden toen ik merkte dat iedereen nog steeds aanwezig was. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg, het liefst zonder hun belachelijke opmerkingen.
Dus ik beende door de woonkamer naar de voordeur, mijn huisgenoten geen blik waardig keurend, tot ik ter hoogte van de keuken door Aiden werd tegengehouden.
"Harry, wacht!" riep hij. Knarsetandend kwam ik tot stilstand, en draaide me met gebalde vuisten en een verbeten trek rond mijn mond naar hem om. Onzeker keek hij me aan.
"Ik, eh... We zijn blij dat je terug bent." zei hij onhandig, terwijl hij aan de achterkant van zijn nek krabde. Ik snoof en keek langs hem naar de anderen in de sofa's. Snel wendden ze hun blik af toen ik hen betrapte.
"Ja, waarschijnlijk." snauwde ik. Ik wilde me alweer omdraaien, maar hij greep mijn schouder snel vast.
"Hey, wacht." zei hij met trillende stem. Gefrustreerd schudde ik zijn hand van me af.
"Het spijt ons. Dat we... Dat we er niet waren. Ik denk dat we allemaal dachten..." stotterde hij.
"Ik weet wat iedereen dacht. En het kan me geen fuck schelen. Ik heb niemand nodig." loog ik bitter. Fuck, natuurlijk had ik iemand nodig: het gebroken, kwetsbare meisje in mijn kamer.
"Ja, maar..." begon hij alweer. Ik zag het schuldgevoel in zijn ogen. Het veranderde niets.
"Nog iets? Ik ben gehaast." gromde ik. Geïntimideerd keek hij me aan.
"Gehaast? Waar... Waar ga je heen?" vroeg hij. Hij liet zijn blik ongelovig over mijn zak glijden.
"Weg." blafte ik. Ontzet staarde hij me aan.
"Weg?" herhaalde Liam ongelovig vanuit de zetel. Ik negeerde hem.
"En Rose dan?" stootte Aiden uit.
"Wat met haar?" blafte ik, geagiteerder dan bedoeld. Maar ik wilde hier weg; weg van het enige meisje dat mijn hart ooit zou hebben.
"Jullie zijn..."
"We zijn niets." onderbrak ik hem ruw, voor ik mijn blik afwendde en mijn tas beter over mijn schouder hing.
Ik draaide me al om, maar zijn stem onderbrak me opnieuw: "Maar ik dacht dat je van haar hie.." Mijn bloed stolde in mijn aderen toen ik besefte wat hij aan het zeggen was. Fucking hell, ik kon het niet letterlijk horen. Niet wanneer ik mijn gevoelens al weken krampachtig aan het onderdrukken was in de hoop dat ik ze zo kon ontvluchten. Het zou allemaal te echt worden... En ik kon het niet echt laten worden. Ik moest haar vergeten. Door mezelf de waarheid te ontzeggen en niet te confronteren met de mogelijkheid dat ze zich op die manier volledig in mijn hart had genesteld, zou het me misschien zelfs lukken.
"Fout gedacht." sneerde ik vliegensvlug. Ik keek hem over mijn schouder aan en schudde mijn hoofd minachtend.
"Lily betekent niets voor me." Fuck, zo fucking pijnlijk...
"Je liegt!" beschuldigde hij me, terwijl de rest met ingehouden adem naar ons staarde en ongelovig meeluisterde. Ik wendde mijn brandende ogen af en wandelde snel naar de deur.
"Ze heeft je nodig!" snauwde Aiden nog woest achter me aan, maar ik negeerde het en vluchtte naar buiten. Ik kon het niet horen.
Wat verwachtten ze van me? Dat ik haar nog meer bevuilde dan ik had gedaan? Ik wist dat ze de intimiteit tussen ons niet goedkeurden; dat hadden ze me al meermaals laten merken. Na wat ik met Finn had gedaan, wilden ze me zeker niet meer bij haar zien. Fuck, ze waren allemaal zo beschermend over haar.
En ik begreep het. Ik had dezelfde, waarschijnlijk zelfs grotere drang om haar veilig en geborgen te houden door mijn immense gevoelens voor haar; om haar af te schermen van alle horror in de wereld. Hoe kon je anders wanneer je haar zag?
Ze was zo naïef en kwetsbaar... Veel te kwetsbaar voor mij. En veel te fucking jong. God, ze was nog maar zeventien, ik was net vierentwintig geworden. Dat gaf ons een voorlopig verschil van zeven jaar. Alsof het idee van mijn gevaarlijke levensstijl en milieu nog niet afschrikwekkend genoeg was, moest onze omgeving evenzeer aanvaarden dat ik, als volwassen man, een minderjarig tienermeisje - een fucking kind - aanraakte op de meest onzedige manier mogelijk. Door haar maturiteit had ik nooit veel aandacht besteed aan ons leeftijdsverschil, maar ik wist dat sommigen het als een probleem beschouwden. Misschien was het dat ook... Had ik zelfs het recht haar te betasten? Haar te kussen en uit te kleden en haar perfecte, jonge, naakte lichaam tegen het mijne te voelen? De wet verbood het niet... Niet voor een zeventienjarige. Maar was het juist? Ze was nog zo beïnvloedbaar... Misschien had ik al die dingen nooit van haar mogen afnemen. Ik had haar met alle waarschijnlijkheid nooit mogen laten doen met me wat ze had gedaan, en ik had nooit zo egoïstisch mogen zijn haar op een seksuele manier de mijne te maken. Ik had met mijn poten van haar moeten blijven.
Nu was het te laat... Ik had het al gedaan. En sinds die eerste keer, het moment dat ik mijn zondige hand tussen haar benen had gebracht en haar voor de eerste keer had getoond hoe goed een man haar kon laten voelen, was er geen weg terug meer geweest. Haar zo perfect en strak rond mijn vingers voelen; haar mijn naam horen kreunen en zien wat ik met haar kon doen; haar kleine slanke lichaam zo gewillig en ontspannen onder het mijne hebben en ongelovig kunnen bewonderen, want fuck, ze was zo onmogelijk, buitengewoon prachtig; haar zo fucking goed laten voelen tot ze trillend en met een zucht van mijn naam was gekomen - de allereerste keer: hoe kon ik ooit nog aan haar weerstaan na zoiets meegemaakt te hebben? Het was hemels haar goed te kunnen laten voelen. Er was niets op de hele fucking wereld dat zo perfect was als haar ultiem genot bezorgen. Het kon me niet schelen hoe jong en onschuldig ze was...
En haar mij laten bevredigen? Welke fucking man zou een engel als Lily afwijzen wanneer ze haast smeekte hem te mogen aanraken? Ik besefte heel goed dat het een fucking eer was dat ik de enige was die haar intimiteit had ervaren - een eer die ik niet verdiende, maar shit, ik eiste het privilege maar al te graag op. Ik eiste haar maar al te graag op.
Ze was zo verslavend, fuck.
Maar het was fout. En het moest ophouden.

Jim was niet thuis toen ik even later in zijn appartement arriveerde en de voordeur met de sleutel onder de mat opende. Ik was opgelucht, want ik had geen zin in een confrontatie met hem. Evenmin wilde ik hier blijven.
Ik wist nu al dat ik foute keuzes aan het maken was, maar wat kon ik anders doen? Mijn enige kans op redding had ik daarnet in de loft achtergelaten. Ik was gebroken.
Nu was er maar één uitweg; één plek waar ik naartoe kon vluchten. Want elke andere optie was te pijnlijk, te confronterend. Overal waar ik kwam, joeg de herinnering aan Finn me op.
Niet waar ik heen zou gaan. Daar zou ik slechts één van de zovele zieke, mislukte klootzakken zijn, niet omringd door iedereen die zo fucking veel beter was in leven dan ik. Ik was er niet voor gemaakt; hoe hard ik de voorbije weken ook had beseft dat ik niets liever wilde dan leven - met Lil. Ik kon enkel overleven. Meer dan dat was me niet gegund.
Nu maakte het niet meer uit. Ik had te veel fucked up dingen meegemaakt om te geloven dat er een betere optie was voor me. God, ik had het geprobeerd. Ik had getracht mezelf een kans te gunnen op een beter leven na de vorige keer dat ik mezelf had verloren in de vuile straten van The Bronx. Maar daar was ik niet voor gemaakt, wat Mike al die jaren ook geloofd had. Ik was geen jongen die hoorde in een elitaire universiteit, in een loft in Manhattan, omringd door mensen die zogezegd om me gaven. Ik hoorde thuis in de achterbuurten. De gevaarlijke, gure steegjes en de louche bars. De illegale wereld. Waar ik moest vechten.
Dat was wie ik was.
En ik was te arrogant geweest om te denken dat ik recht had op meer. Daarin had Finn misschien wel gelijk gehad...
Dus samen met mijn bagage liet ik mijn vechtlust achter in Jims appartement, en vertrok vervolgens weer als de Harry die ik hoorde te zijn. De fucked up, kansloze jongen die al vierentwintig jaar bestemd was voor niets meer dan een waardeloos leven.
Ik kon enkel dankbaar zijn dat ik toch heel even van de hemel had kunnen proeven. Mijn hemel, mijn engel, mijn Lily.
Ze was niet meer van mij. Op geen enkele manier.
En uit alle dingen die ik achter me liet, uit alles wat me de voorbije weken, maanden - god, zelfs jaren - was overkomen, was dit het pijnlijkste van allemaal: haar loslaten.
Buiten was het kil en druilerig. Verstopt in de kraag van mijn versleten jas nam ik de metro naar The Bronx, erop lettend dat ik zo min mogelijk herkend werd. Gelukkig lukte het me verloren te gaan in de massa mensen op straat; iedereen was te verzonken in hun eigen gedachten om te geven om mij. Ik wist dat er momenteel over me gesproken werd op elke straathoek.
Ik was praktisch doorweekt toen ik even later het vuile grimmige stamcafé van onze groep binnenging. De koude en regen hingen op de meest onaangename manier in mijn kleren, en leken zich onder mijn huid genesteld te hebben. Ik had geen geld voor een nieuwe jas, niet nadat Finn me blut gechanteerd had.
Binnen viel iedereen onmiddellijk stil toen ik binnenkwam. Ik zag geen verafschuwde of afkeurende blikken toen ik de volle bar rondkeek; enkel bewonderende, en onmiskenbaar angstige gezichten. Natuurlijk wisten ze het hier ook al allemaal... Met een binnensmondse vloek beende ik naar de bar.
God, ik haatte dit. Enkel omdat zowel ik als Finn betrokken waren, sprak iedereen over wat er gebeurd was. Anders werd er nooit zo'n ophef gemaakt over misdaden in dit deel van de stad.
Mijn overdreven status en reputatie waren handig door de angst die mijn naam bij anderen opriep, ja, maar ik verafschuwde de roem en faam die ermee gepaard gingen. Ik wilde niet één of andere fucking legende zijn. Iedereen moest ophouden zich met mijn fucking leven te bemoeien en te doen alsof ze alles over me wisten. Ze kenden me niet. Enkel Lily...
Fuck, stop.
Ik moest haar uit mijn hoofd zetten. Ik knarste met mijn tanden en hield halt voor de toog.
"Een biertje." snauwde ik. De barman liet onmiddellijk alles waarmee hij bezig was links liggen, en knikte geïntimideerd. Geërgerd keek ik rond me, en merkte de grijnzende, haast respectvolle blikken van de zakken rond me op. Snel keken ze weg toen ik hen betrapte.
Ik rommelde in mijn jaszak en haalde enkele losse munten uit, voor ik ze met een diepe frons op de bar gooide en het flesje onbeleefd uit de handen van de barman trok. Zonder nog een woord te zeggen, draaide ik me om en liet mijn ogen over de volle ruimte glijden.
Ik zag mijn groepje direct, onder een veelzeggende zilveren wolk rook, geperst tussen de andere cafégangers in de hoek van de vuile donkere ruimte, precies aan dezelfde tafel waar ik hen de vorige keer had gevonden. Ik wurmde me door de stilgevallen menigte naar Zac en de rest, die me inmiddels ook opgemerkt hadden en grijnzend naar me keken.
De starende blikken rond ons negerend, plofte ik mijn flesje op het gammele tafelblad neer.
"Kijk eens aan. We vroegen ons al af wanneer we je zouden zien." grinnikte Zac, een kwartslag draaiend op zijn stoel.
"Welkom terug." Ik greep zijn uitgestoken hand en keek de kring rond. Iedereen was er.
"Heb je ons gezien tijdens je proces? We zaten in de rechtszaal." vroeg Dave. Hij nam een trek van zijn sigaret en liet zijn ene mondhoek omhoog krullen. Ik knikte langzaam. Zij waren er wel geweest, in tegenstelling tot mijn fake vrienden uit de loft.
Ik vertrouwde de assholes voor me misschien niet meer na alles wat ze Lily hadden aangedaan, maar ze vochten tenminste voor me.
"Je ziet er fucked up uit, maat." mompelde Zac. Ik liet me met een zucht neerploffen op de stoel tegen het raam en knikte naar Aaron toen hij me zijn pak tabak aanreikte.
Ik had nog geen nieuwe sigaretten gekocht na mijn vrijlating.
"Ik ben oké." loog ik hees. Ik had de voorbije twee weken amper een oog dichtgedaan. Mijn nachtmerries hadden me elke nacht wakker gehouden, en de bijkomende zorgen over Lily en mijn eigen waardeloze mentale staat hadden niet geholpen. De gevangenis was een fucking kutplek. En daar moesten ze jongens als ik laten bezinnen over onze daden? Fuck, nee. Ze braken ons er enkel.
Ik betekende niets meer. Vanaf het moment dat ik de trekker van Finns pistool had overgehaald, had ik mijn eigen leven verkloot. Nu bleef er geen fuck meer over.
Met een zucht rolde ik mijn sigaret, en likte vluchtig aan de rand van het witte blaadje, het behendig dichtvouwend.
Toen ik weer opkeek, zag ik dat alle ogen op mij gericht waren. Met opgetrokken wenkbrauw keek ik de mannen rond me één voor één aan.
"Ja?" snauwde ik. Dave schoof zijn aansteker naar me toe en haalde zijn schouders op.
"Ben je terug? Voorgoed?" Ik zuchtte en ontvlamde mijn sigaret. De scherpe smaak van de ongefilterde, zelf gerolde sigaret gaf me rillingen van genot. Fucking hell, ik had roken gemist.
"Hmmm." humde ik enkel. Zac knikte goedkeurend.
"En... Rose?" Ik verstrakte.
"Voorbij." gromde ik enkel. Ruw nam ik een trek, zodat de grote hoeveelheid tabak mijn longen als een verslavende drug vulde.
"Maar jullie..."
"Ik zei dat we voorbij zijn." snauwde ik geagiteerd. Ik had mijn emoties niet onder controle. Het verlies van Lily was nog veel te pijnlijk. Zac hief zijn handen verdedigend op.
"We weten allemaal hoeveel ze voor je betekent. Het is niet vreemd dat we ons vragen stellen, Harry." De rook verliet mijn neus in ongelijke wolkjes, terwijl ik hem intens in de ogen staarde.
"Heb ik jullie toestemming gegeven me fucking vragen te stellen? Ik dacht het niet. Ik zei dat we voorbij zijn, en dat is alles wat jullie moeten weten. Nu wil ik geen fucking woord meer over haar horen. Nooit meer." blafte ik. Dreigend keek ik de mannen rond me aan. Ik kon er niet aan doen dat de herinnering aan mijn leiderspositie me automatisch een gevoel van autoriteit gaf.
De jongens leken er echter niet om te geven, want met een sinistere grijns knikte Zac. Ik nam nog een lange trek en kantelde mijn hoofd, zodat ik de rook genietend zuchtend uit kon blazen.
"Dus... Wat doen we vanavond?" vroeg hij toen. Ik kneep mijn ogen samen en staarde hem een tel aan, maar toen liet ik mijn ene mondhoek evenzeer omhoog krullen en knikte langzaam. Dit was het dan... Zo makkelijk hadden ze me weer aanvaard als hoofd van de groep. Was dit niet altijd al hun plan geweest? Me herintroduceren tot ik weer een voltallig lid van hun bende werd?
Bleek dat het hen nu eindelijk gelukt was... Ik was te gebroken om erom te geven. Dit was mijn leven, hoe zielig het ook was. Ik maakte er maar beter het beste van.
"Ik veronderstel dat je nog steeds goeie wiet kan scoren?" vroeg ik aan Dave. Hij grinnikte, maar knikte toen langzaam. Ik humde en inhaleerde nog eens diep nadat ik mijn sigaret tussen mijn gebarsten lippen had gestoken.
"Goed." Ik knikte naar de jongens aan de overkant van de tafel.
"En jullie hebben onze auto's nog steeds? Niet verloren?"
"Ze staan bij de loods, net zoals vroeger." Ik nam een lange trek en keek naar de wolk rook die mijn mond verliet.
"Perfect. Maak ze klaar voor vanavond. Tijd om nog eens te racen; ik kan wel wat actie gebruiken na twee weken in de bak." Opgewonden sloeg Aaron met zijn hand op tafel, terwijl Dave gehoorzaam knikte.
"Ik zie jullie daar binnen een uur." mompelde ik nog, voor ik mijn fles in één keer leegdronk en toen rechtop ging staan.
"Hoezo? Wat ga jij terwijl doen?" vroeg Zac wantrouwig. Ik grijnsde en gleed met mijn wijsvinger over de flessenhals van mijn bier.
"Ik ga John snel een bezoekje brengen." antwoordde ik duister.

Een halfuur later bonsde ik hard op de geribbelde schuifdeur die toegang bood tot Johns opslagruimte. Ik was verrast toen hij zelf opendeed.
Zijn ogen puilden haast uit zijn hoofd toen hij me zag, maar toen grijnsde hij breed en zette een stap opzij.
"Je bent terug." knikte hij. Ik negeerde hem en wandelde zijn stinkende, smerige loods binnen. Hij sloot de deur weer achter me.
"De hele fucking buurt heeft het over je. Je hebt fucking Finn afgeknald?" Hij had een haast geamuseerde sneer rond zijn vale lippen.
"Ik wil het er niet over hebben." blafte ik. Hij hief zijn handen verdedigend op, maar liet zijn ogen toch nog eens geïnteresseerd over me heen glijden.
"Maar je wordt dus niet gestraft. Je bent er goedkoop vanaf gekomen." vervolgde hij. Ik klemde mijn tanden woedend op elkaar. Goedkoop? Was hij fucking achterlijk? Leven met het idee dat je iemand van het leven beroofd had, was niet fucking goedkoop of gemakkelijk. Het was fucked up. Vernietigend.
"Ik zei dat ik het er niet over wil hebben." Ik verhief mijn stem ongewild.
"Wow, fuck. Kalmeer. Ik probeer enkel een conversatie te voeren, ja?" snauwde hij. Hoofdschuddend kruiste hij zijn armen.
"Je bent een fucking asshole, Harry." zuchtte hij, maar toen liet hij zijn mondhoek toch weer wat omhoog krullen.
"Maar ik ben blij dat je er weer bent. Ik hoopte al dat ik je snel terug zou zien." Ik reageerde niet. Het kon me geen fuck schelen dat mijn aanwezigheid hem verblijdde. En ik had geen tijd om naar zijn bullshit te luisteren.
"Ik heb vandaag opgevangen dat ze je vrijgesproken hebben. Ik had je enkel niet zo snel weer in deze buurten verwacht." vervolgde hij ontspannen. Met een schouderophaal knikte ik naar de hoge houten wand even verder; ik had geen zin om bij te praten.
"Kunnen we?" vroeg ik ongeduldig, koeltjes vervolgend: "Ik wil een deal maken." Zijn ogen lichtten op.
Goedkeurend sloeg hij op mijn schouder, voor hij me wenkte en door de vuile plastieken doeken door slalomde.
"Ik hoopte al zoiets." grinnikte hij. Ik negeerde zijn opmerking, ook al wist ik waarop hij doelde. Ik was geen idioot. Het was me heel duidelijk waarom hij me voor mijn confrontatie met Finn drugs had laten gebruiken. Fucking hell, John was als geen ander op de hoogte van mijn drugsverleden; natuurlijk had hij gehoopt mijn drang naar coke weer aan te wakkeren, in de hoop dat hij me opnieuw kon inlijven als zijn persoonlijke bodyguard.
Alle fucking achterbakse klootzakken - Zac, John, Dave en de rest - leken in hun opzet geslaagd te zijn, want hier was ik: volledig terug als leider van mijn groep, op het punt om John om cocaïne te smeken in ruil voor mijn loyaliteit. Ik had geen keuze.
Ik had mijn enige pijnstiller, mijn enige redding en hoop op rust en genezing enkele uren geleden laten gaan. Dit was de tweede optie - niet zo efficiënt, en zeker niet zo aanlokkelijk als Lily, maar hoe dan ook mijn enige kans. Enkel de drugs zouden de pijn kunnen wegnemen. En de pijn moest weg. Ik had nood aan stilte. Aan een kans op een nachtrust die langer dan een uur duurde, en aan een mogelijkheid tot ontspanning. Misschien - heel misschien - zou het me zelfs het verlies van Lily heel even kunnen laten vergeten.
Als dat het geval was, dan zou ik zowaar alles doen voor een lijntje. Het kon me geen fuck schelen dat ik John zo zijn zin gaf.
Ik trok mijn neus spottend op toen we de verlichte hoek achteraan zijn loods betraden en ik zijn hulpjes uitgeteld en gedrogeerd in de sofa's zag liggen. Daarom had hij zelf de deur geopend...
"Wat heb je zelfs aan hen?" gromde ik. John snoof en wandelde naar de rechterhoek.
"Dus. Een deal?" vroeg hij. Hij boog voorover en haalde twee blikken bier uit de bak voor zijn neus. Met een verbeten trek rond mijn mond aanvaardde ik één.
"Het is simpel. Ik wil onze oude afspraak terug. Drugs in ruil voor onze steun." Hij knikte langzaam en opende zijn blikje. Ik volgde zijn voorbeeld.
"Ik vermoedde al zoiets." Ik nam een slok van het koude bier en likte over mijn lippen, zijn antwoord afwachtend.
"En je wil drugs voor je hele groep, vermoed ik?" vroeg hij.
"Mhmm."
"Interessant. Hebben ze je weer verkozen tot leider nu Finn eraan is?" Ik kromp lichtjes ineen door zijn ongevoelige woordkeuze, maar hij leek het tot mijn opluchting niet te merken.
"Zoiets." zei ik vaagjes. Hij grijnsde opgewonden. Het weinige licht in de donkere hoek gaf hem een sinistere gloed.
"Dus dat wil zeggen dat Harry Styles voorgoed terug op post is? Hmmm? Voltijds in The Bronx?" Zijn poging tot een ontspannen gesprek verveelde me nu al.
"De gevangenis moet je getoond hebben waar een man met jouw capaciteiten hoort." knikte hij goedkeurend. Ik nam snel enkele slokken om mijn irritatie en ongeduld te verbergen.
Fucking zielig. Alsof we trots moesten zijn op onze capaciteiten hier... Vechten, dealen, crimineel gedrag: het verdiende geen fucking schouderklopje. Maar de op roem en respect beluste criminelen in mijn omgeving wilden niets liever. Ze waren oprecht onder de indruk van hun eigen belachelijke kunnen. Ik kon enkel dromen van betere kansen.
"Hebben we een deal?" vroeg ik. Hij humde goedkeurend en stak zijn hand uit.
"Natuurlijk. Je weet dat ik je nooit teleurstel." Ik aanvaarde zijn handdruk en knikte kort.
"Ik vermoed dat je de voorbije maanden geen zaken hebt gedaan met de rest van mijn groep?" vroeg ik, toen ik hem weer had losgelaten. Hij zuchtte diep en krabde aan zijn nek.
"Aaah, je groep... Ik wil geen zaken met de anderen doen, Harry. Ze hebben het me nochtans een paar keer proberen voor te stellen. Maar je weet dat ik hen niet vertrouw, en met Finn wilde ik nog het minst van alles te maken hebben. Ik bedoel: fuck, wat zijn jullie zelfs? Alleszins geen echte bende zoals de meerderheid van de jongens in deze buurten. Jullie hebben geen eigen business, geen naam of kenmerk of..."
"Je weet dat ik zo'n bullshit haat, John." onderbrak ik hem snauwend. Rollend met zijn ogen nam hij nog een slok.
"Dat verandert niets. Niemand vertrouwt jullie volledig. Kan je het ons kwalijk nemen? We weten niet waar jullie loyaliteit ligt, jongen. Bij jezelf? Bij een andere bende? Je weet hoe bang ze allemaal van je zijn. Je bent veel te onberekenbaar." Ik knarste met mijn tanden.
"En toch... Ik vertrouw je." knikte hij toen. Hij nam enkele slokken.
"Meer dan de rest van je groep. Geen idee wat hun motieven zijn. Ze kunnen nog niet eens kiezen tussen jou en Finn, laat staan dat ik hen zou vertrouwen met mijn problemen." gromde hij. Ik reageerde niet, ook al haatte ik elke vermelding van Finn.
"Ik weet wel dat onze deal al die tijd geleden perfect werkte. Ze luisterden naar je. En ik vermoed dat ze het nu opnieuw zullen doen." Ik knikte langzaam. Hij wandelde langs me, in de richting van zijn sofa's.
"Dus je mag hen het goede nieuws gaan vertellen. Ik weet dat ze staan te popelen weer zaken met me te doen. Dankzij jou krijgen ze hun zin. Zorg enkel dat je het niet verneukt." Ik grijnsde en wandelde achter hem aan. Meedogenloos schopte hij tegen het bewegingsloze lichaam van één van zijn hulpjes.
"Net zoals vroeger? Je geeft me elke week de namen van jongens waarmee je problemen hebt, en in ruil voor onze bescherming krijgen we genoeg drugs voor ons allemaal?" Hij knikte.
"Genoeg om telkens een week mee door te komen." bevestigde hij.
"Perfect." mompelde ik. Ik nam nog een slok. Hij grinnikte en liet zijn ogen langzaam over me heen glijden.
"Fuck, ik wist wel dat je niet van de drugs zou kunnen wegblijven."
Ik negeerde hem.
Hij wist helemaal niets.
Niemand wist iets... Enkel ik kende mijn pijn.

Ik sprong met een arrogante lach uit de oude gammele Volvo, net toen Dave slippend tot stilstand kwam met zijn Ford. Aaron en Zac struikelden evenzeer dronken grinnikend uit de wagen waarmee ik van Dave gewonnen was. Woest sloeg hij op zijn stuur, opende het portier toen en stapte uit.
"Kutauto." snauwde hij, voor hij tegen het voorwiel schopte. Ik haalde slechts mijn schouders op en draaide mijn autosleutel rond in mijn hand.
"Je bent gewoon waardeloos achter het stuur, Dave." spotte ik, ook al wisten we allemaal dat de afgebladderde, eeuwenoude blauwe Ford een belachelijk slechte auto was. Hij stak zijn middelvinger naar me uit.
"Zo kan je wel winnen, hmm? Altijd de beste auto voor jezelf opeisen!" blafte hij. Ik haalde mijn schouders op.
"Vergeet niet wie daarnet een deal met John heeft gemaakt voor jullie. Je kan eindelijk ophouden overal wanhopig te zoeken naar deftige drugs, Dave." grijnsde ik. Hij hief zijn handen verslagen op, terwijl Zac het achterportier dichtsloeg en vervolgens naast me kwam staan. Ik staarde schamper naar de junkie die ik de laatste weken enkele keren bij mijn groepje had gezien en die duidelijk de nieuwe aanwinst was. Hij lag compleet van de wereld op de achterbank van Daves wagen. De motor draaide nog.
Hij leek er allemaal niets van te merken.
"Wat doet hij hier zelfs? Welk nut heeft hij?" snauwde ik, knikkend naar de gedesoriënteerde man even verder. Dave snoof en opende het portier, zodat hij hem uit de auto kon sleuren. Ik kruiste mijn armen en keek hem walgend aan, terwijl hij op de vuile natte straatstenen van het steegje waarin we waren neerviel. Druilerige motregen viel op ons neer.
Dave haalde zijn schouders op en boog zich over het stuur in zijn auto.
"Hij doet de vuile werkjes." riep hij boven het geluid van de ronkende wagen uit. Hij draaide de sleutel om in het contact en hulde ons allemaal in stilte. Aaron grinnikte naast ons en haalde een hand door zijn roestbruine haar.
"Nick werd te arrogant. We hadden een andere idioot nodig." zei hij. Schamper keek ik naar de volgespoten junkie op de grond voor ons.
"En dat is wat je gevonden hebt? Kijk naar hem, fuck. Fucking waardeloos. Waar haalt hij zijn drugs zelfs vandaan?" gromde ik, terwijl ik mijn ogen over de blauwe plekken op zijn armen liet glijden. Heroïne.
"Geen idee. Maar ik vertrouw de rommel die hij op zak heeft niet. Daarbij, we hebben nu toch weer een deal met John, dus we kunnen hem tonen wat goed spul is." grijnsde Zac.
"Kijk wie daar eindelijk is!" lachte Aaron plots naast me. Ik kruiste mijn armen en keek naar het begin van het steegje. Langzaam en schokkerig kwam Nick het steegje ingereden met de zwarte kleine BMW. Ik nam mijn onderlip tussen mijn tanden om mijn lach te verbergen.
Hij bracht de tegenpruttelende wagen tot stilstand voor ons, en stampte woedend uit.
"Lach maar, fuckers!" blafte hij. Hij sloeg het portier hard dicht. Ik haalde mijn schouders op.
"Wat wil je dat we doen, man? Als je zelfs al niet kan winnen van de Ford..." Hij spuwde woest op de grond.
"Fuck off! De flikken waren in de buurt, oké? En die stomme bak werkte me tegen! Er is iets mis mee!" Ik haalde mijn schouders op en wandelde langs hem.
"Ik zeg al weken dat we nieuwe auto's nodig hebben." zeurde hij verder, terwijl hij naar Dave slenterde en toekeek hoe de lange bruinharige man een joint rolde. Ik opende de motorkap van de oververhitte wagen.
"Je bent nog steeds verloren." grijnsde ik. Hij negeerde me.
Zac haalde een bak bier uit mijn Volvo en liet het op de grond neervallen.
"Wie racet de volgende ronde?" vroeg hij. Ik onderzocht de auto, maar keek over mijn schouder toen ik niets dan stilte hoorde. Afwachtend keek de rest me aan. Juist... Ik was mijn leiderspositie amper nog gewend.
"Vecht het uit. Maar niet hier. Als Nick gelijk heeft en de flikken zijn in de buurt, kunnen we geen risico nemen." mompelde ik ongeïnteresseerd. Zac knikte.
"Kunnen we de BMW nog gebruiken?" vroeg Dave, die naast me kwam staan en zijn joint naar me uitstak. Schouderophalend nam ik het tussen mijn lippen en nam een lange trek.
"Ik vrees ervoor. We mogen van geluk spreken als we hem nog tot in de loods krijgen. Ik kijk er morgen wel naar." prevelde ik gesmoord; de kruidige rook van de joint hulde me in een waas. Ik voelde me onmiddellijk ontspannen. Met een hum gooide ik de motorkap weer dicht.
Net toen ik me had omgedraaid en al voorover wilde buigen om een flesje bier te nemen, hoorde ik voetstappen achter me.
"Harry Styles." Ik verstijfde.
Vliegensvlug wendde ik me tot het drietal mannen dat zich in de duisternis van het steegje hulde toen ze in mijn richting wandelden, weg van de grote cirkel onder de gele straatlamp op de hoek. Ik kon hun gezichten amper ontwaren in het donker, maar ik realiseerde me direct dat het voor mij volslagen onbekenden waren. Dat maakte me zo mogelijk nog wantrouwiger.
Met samengeknepen ogen keek ik hen aan.
"Wat wil je?" snauwde Zac naast me. De grootste man in het midden grijnsde en hield voor me halt, met gekruiste armen. Kort keek hij naar de rookwolk die uit mijn neus kwam. Hij haalde zijn dikke vingers door zijn bruine kroezelhaar en stak zijn hand toen weer in de zak van zijn blauwe basketbalshort.
"We hebben een boodschap voor je." Ik trok mijn wenkbrauw op en nam nog een langzame trek van de joint in mijn mond, maar gooide het toen op de grond en stampte het uit. Ik was liever zo helder mogelijk; ik wilde de overhand hebben als het op een confrontatie uitdraaide.
"Oh ja?" vroeg ik ongeïnteresseerd, al verstrakte ik onmiddellijk toen de man voor me grijnsde: "Hmm. Van Shotgun."
Met verwijdde lippen liet ik mijn ogen over de drie voor me glijden. Ik had mijn handen gebald.
"Ik heb hem daarnet gezien in de gevangenis. Hij is niet blij dat ze je vrijgesproken hebben voor wat je Finn hebt aangedaan." Onrustig klemde ik mijn tanden op elkaar. Shit.
De man aan de linkerkant zette een stap naar voren. Hij zag er nog zo jong uit; niet ouder dan achttien...
"Hij wil dat je gestraft wordt." voegde hij eraan toe. Zac snoof schamper en kruiste zijn armen voor zijn gespierde borstkas.
"Hoe gaat hij dat doen? Hij heeft geen fucking vrienden en hij zit opgesloten." Terwijl hij het woord nam, nam ik kort de tijd de mannen voor me te bestuderen. Ik schatte onze kansen in. We waren duidelijk in de meerderheid, en buiten de brede grote man recht voor me, leken ze niet opgewassen te zijn tegen ons. Maar ik wist niet of ze wapens bij zich hadden. Ik alleszins niet... Ik raakte geen fucking pistool meer aan. Niet na Finn... Maar het maakte me kwetsbaar in deze buurten, dat besefte ik heel goed.
"Hij heeft ons." knikte de jonge man. Ik stootte een spottende lach uit.
"Hij heeft alleen jullie." Ik schudde mijn hoofd en vervolgde geërgerd: "Wat kom je me precies vertellen? Dat we bang zouden moeten zijn? Het kan me geen fuck schelen wat Mack wilt of denkt. Hij zit achter de tralies, en het is meer dan verdiend dat ze hem er laten wegrotten. Je maakt geen schijn van kans tegen ons. De hele fucking stad haat die klootzak. Je weet heel goed aan wiens kant ze zullen staan als het op een gevecht uitdraait."
Ze waren mijn tijd aan het verdoen.
De grote man voor me overbrugde de afstand tussen ons. Ik hief mijn hand afkeurend op toen ik Dave en Zac aan mijn beide kanten vooruit zag stappen. Voorlopig kon ik het wel aan.
"Je kent Mack. Hij bluft niet. En hij heeft gezworen dat hij wraak zal nemen." siste hij. Ik trok een wenkbrauw op.
"Wens hem succes. Hij kan me geen fuck maken." gromde ik. Hij schudde zijn hoofd.
"Jou misschien niet." Ik kneep mijn ogen samen en staarde onderzoekend in zijn ogen.
"What the fuck bedoel je daarmee?" mompelde ik op mijn hoede. Hij grijnsde toen hij merkte dat hij mijn volle aandacht had.
"Mack heeft me verteld over je meisje." Mijn bloed stolde in mijn aderen, en als versteend staarde ik in zijn ogen. Hij grijnsde arrogant en likte over zijn lippen.
"Hij zei dat hij haar kapot maakt. Dat hij ooit zal afwerken waarmee hij begonnen is. Geen idee wat hij bedoelde, maar ik kan me er iets bij voorstellen." Met onregelmatige ademhaling greep ik zijn kraag en draaide hem een kwartslag, zodat ik hem met een harde klap op de motorkap van de BMW naast ons kon rammen. Hij kreunde gepijnigd. Zijn twee vrienden zetten al een stap naar voren, met reusachtige ogen, maar bleven staan waar ze stonden toen ze mijn trillende, woedende lichaam in zich opnamen.
"Je kan hem zeggen dat hij zich beter koest houdt. Als hij niet wil eindigen zoals Finn, laat hij haar met rust." gooide ik woest in zijn gezicht. Geïntimideerd staarde hij in mijn ogen. Het was een loze dreiging, en god, ik zou er nooit opnieuw toe in staat zijn, maar ik veronderstelde dat mijn woorden alleen al genoeg zouden zijn om de drie mannen rond me schrik aan te jagen. Ze dachten allemaal dat ik het zou doen als ik de kans kreeg.
Dat ik een gewetenloze moordenaar was...
Hij slikte en opende zijn lippen wat, zodat hij zijn ademhaling onder controle kon krijgen. Walgend staarde ik naar zijn gele tanden.
"Wat heeft hij nog meer gezegd, hmm? Dat jullie achter haar aan mochten gaan?" snauwde ik. Hij probeerde me van zich af te duwen, maar door zijn positie kon hij de kracht niet opbrengen. Zijn twee laffe vriendjes durfden geen vinger naar me uit te steken. Ik snoof en vouwde mijn grote hand rond de keel van de man onder me toen ik de fonkeling in zijn ogen zag. Hij had er zich al op verheugd Lily op te zoeken, de fucking klootzak.
"Als je het waagt in haar buurt te komen, maak ik je kapot. Begrepen? En denk hieraan: je gelooft misschien dat Mack het beste met je voorheeft, maar hij zit veilig achter slot en grendel. Als er ook maar iets met Lily gebeurt, ga ik achter jullie aan, niet hem. Dus ik zou mijn handen thuishouden. Wat Shotgun jullie ook beloofd heeft, hij meent er geen fuck van. Hij wil mij gewoon raken en gebruikt jullie als buffer zodat hij de gevolgen niet hoeft te dragen. En je was dom genoeg om erin te trappen." siste ik vlakbij zijn oor. Ik kneep nog eens dreigend in zijn keel, maar liet hem toen los en zette een stap achteruit. Onrustig ging hij weer rechtstaan en struikelde direct achteruit. Hij keek de twee anderen een tel onzeker aan.
Ik floot tussen mijn tanden en knikte naar het begin van het steegje.
"Maak dat je wegkomt." gromde ik duister. Hij slikte nog eens, maar wenkte zijn vrienden toen en vluchtte weg, als de amateuristische lafaard die hij was. Als dit de enige hulpjes waren die Mack kon vinden, maakte ik me niet al te veel zorgen. Zac vloekte binnensmonds en begon al een opmerking te maken, maar zweeg snel toen hij mijn gebalde vuisten zag.
Ik had ademruimte nodig.
"Breng de auto's terug. Ik zie jullie morgen." blafte ik, voor ik de rest nog eens vluchtig aankeek, maar het steegje toen uit stampte. Ik moest kalmeren, voor ik iets doms deed. Hoe ongevaarlijk de drie ook hadden geleken, elke bedreiging aan Lily's adres was genoeg om mijn bloed te doen koken. Ik zwoor dat ik, ondanks mijn belofte aan mezelf, nooit zou ophouden haar te beschermen tegen welk gevaar dan ook. Ik zou altijd voor haar willen blijven zorgen...

Toen ik de volgende ochtend met een kater wakker werd in Jims appartement, was ik nog steeds humeurig. Ik vertrok voor mijn trainer wakker werd; ik had geen zin in zijn bullshit.
Reflexmatig vluchtte ik naar The Bronx, weg van elke link met Finn of Lily, en spendeerde mijn volledige dag dronken met de rest van mijn groep. Als dit mijn toekomst was, dan kon ik mijn troosteloze leven maar beter aanvaarden en me optrekken aan de enige middelen die me een valse vorm van genade konden schenken. Ik was dan ook meer dan opgelucht toen ik 's middags afsprak met John en zijn spul eindelijk in handen kreeg.
Het was misschien zielig, maar ik had er nood aan. Ik herinnerde me nog perfect de verlossende rush die ik had gevoeld toen ik enkele weken geleden lijntjes met hem had gesnoven. Nu was er geen weg meer terug.
Ik werd enthousiast op Zacs appartement onthaald op het moment dat ik arriveerde met Johns cocaïne. Grijnzend liet Zac me binnen, en leidde me naar de twee versleten sofa's waar de rest van ons groepje en twee voor mij onbekende meisjes tegen elkaar aan gedrukt zaten te wachten op mijn komst. Ik nam een versleten stoel vanonder Zacs vuile raam en schoof hem tot bij de kleine banken.
Grijnzend gooide ik de zakjes wit poeder op de salontafel.
"Voor een hele week, dus wees er zuinig mee." waarschuwde ik hen, voor ik me met een tevreden zucht liet neerzakken op de kapotte bekleding van de stoel. Ik trok mijn neus op terwijl ik rond me keek. Afval, kleren en andere rommel lag verspreid over het kleine, walgelijke appartement. Een dronken, uitgeteld meisje lag halfnaakt te snurken tussen zijn zwarte lakens op het bed in de hoek.
De geur van alcohol, sigaretten, seks en verderf hing als een scherpe zweem in de lucht. Het was hier duidelijk al dagen niet meer verlucht.
Ik opende mijn benen en zakte wat onderuit, terwijl ik met mijn onderlip tussen mijn tanden keek naar hoe Dave een zakje opende en de drugs behendig in lijntjes begon te verdelen met zijn bankkaart.
Hij stak een opgerold wit blaadje grijnzend naar me uit.
"Ik denk dat jij de eerste wel verdiend hebt." knikte hij. Ik liet mijn mondhoeken ook omhoog krullen en hurkte naast hem neer, voor ik het papiertje aanvaarde en tegen mijn neus drukte.
Mijn ogen fladderden dicht toen ik mijn lijntje snoof. Eindelijk.
Het voelde nog niet half zo goed als Lily's aanraking, maar het was iets. Beter dan de harde realiteit van mijn leven. Ontspannen wreef ik onder mijn neus, terwijl een zalige rilling door mijn lijf gleed. Fuck.
Ik stak het blaadje uit naar Dave en wandelde terug naar mijn stoel, waar ik gretig wachtte op het ontspannende effect van de drugs in mijn systeem. Volledig in mijn eigen wereld genoot ik het halfuur erna van de rush, mijn hoofd ontspannen op de houten leuning achter me, mijn bezwete handen op mijn dijen.
Masochistisch als ik was, liet ik mezelf toe te fantaseren over Lily. Ik beeldde me in dat ze bij me was, op mijn schoot en veilig in mijn armen. Ik speelde met haar zachte blonde haar, terwijl ze een boek las en elke quote die volgens haar interessant genoeg was met haar heldere stem voorlas. God, zo'n droomscenario...
Net toen ik me het gevoel van haar zachte lippen op mijn wang voor de geest had gehaald, voelde ik een andere vrouwenhand op mijn borstkas. Verstoord hief ik mijn hoofd op en keek recht in een paar lichtbruine ogen, even troebel als die van mij.
"Raak me niet aan." snauwde ik. Ik duwde het meisje voor me weg, maar ze pruilde slechts eens en greep de leuning van mijn stoel vast, zodat ze over me heen kon buigen. Haar hete adem sloeg tegen mijn nek.
Ik had al weken geen seks meer gehad, maar het idee intiem te zijn met een andere vrouw maakte me misselijk van afschuw. Ik wilde enkel Lily.
"Ik weet wie je bent." fluisterde ze. Geërgerd boog ik me van haar weg, te futloos om iets anders te doen.
"En ik weet ook wat ze over je zeggen." vervolgde ze. Zac wandelde langs me en duwde een fles sterkedrank in mijn hand. Ik schroefde het onhandig open en zette het aan mijn lippen. De alcohol brandde zalig in mijn keel. Tevreden leunde ik weer achteruit, en staarde naar het draaiende plafond boven me.
Ik voelde me zo sterk, zo wakker en klaar om de wereld te verslaan. Ik kon alles.
Behalve Lily hebben...
"Iedereen praat over hoe je een meisje hebt." Ik verstrakte en keek de vrouw boven me met een ruk aan. Ze grijnsde toen ze eindelijk mijn aandacht had. Met een zwoele kreun tuitte ze haar lippen.
"Ik kan haar voor je zijn als je wil." Ik vernauwde mijn ogen.
"Wat is haar naam?" vroeg ze, terwijl ze schrijlings op mijn schoot kwam zitten. Ik slikte en voelde de fles uit mijn handen glippen toen ik de letters van haar prachtige naam al op mijn tong voelde branden. Het geluid waarmee het de grond raakte was oorverdovend. Glas rinkelde rond me, terwijl de alcohol over me heen spatte. Niemand leek erom te geven.
"Lily." fluisterde ik. Ze knikte en kuste mijn nek, voor ze haar hand tussen ons in bracht en ruw over me heen wreef. Ik voelde mezelf ongewild groeien onder haar hand nu ik me inbeeldde dat mijn eigen meisje op me zat.
"Denk dat ik haar ben. Neuk me en kreun haar naam." spoorde het gedrogeerde, goedkope meisje, nog geen duizendste zo knap als Lil, in mijn oor. Ik ademde zwaar in en uit en hief mijn heupen ongewild wat op. Ik duwde mezelf gretig in haar palm. De drugs en het gebrek aan seks maakten me hongerig naar welke vorm van intimiteit dan ook, en het aanbod van het meisje op me maakte haar op slag een heel stuk aantrekkelijker voor me.
"Ik ben Lily voor jou." zei ze nog. Dat was alles wat ik nodig had. Ruw ging ik rechtstaan, haar terwijl van me afduwend, voor ik haar hand greep en haar gejaagd meetrok naar Zacs vuile kleine badkamer. Ik negeerde het aansporende gejoel van mijn groep achter me.
Binnen nam ik haar hard en hongerig tegen de muur. Lily's naam vulde de ruimte herhaaldelijk, tot ze het enige was wat ik kon zien en voelen.
Het was beter dan drugs.

"Y." lachte ze vrolijk onder me. Ik grijnsde en drukte een tedere, speelse kus op haar perfecte mond. Met pretlichtjes in haar grote blauwgroene ogen keek ze naar me op. Ik vouwde onze handen nog wat meer ineen naast haar hoofd op mijn witte laken. Onmiddellijk duwde ze haar vingers tussen die van mij; ze pasten als fucking puzzelstukjes. Ze was voor me gemaakt.
"Harry?" raadde ze opgewonden. Ik humde en liet mijn andere grote hand heel even stilliggen op haar dij.
"Jouw naam." humde ze. Ik kuste haar nog een tel, voor ik verderging met schrijven op haar zachte bleke huid. Verwachtingsvol nam ze haar volle roze lip tussen haar tanden, terwijl ze geconcentreerd in mijn ogen staarde.
"Een hartje." fluisterde ze. Ik tikte bevestigend op haar heup en duwde mijn grote T-shirt rond haar kleine lichaam nog wat meer naar boven.
"L." ging ze verder met haar zachte stem. Ik liet mijn ruwe vingertoppen opnieuw en opnieuw dansen over haar slanke bovenbeen, tot ik achtereenvolgens 'i', 'l' en 'y' had gevormd. Haar mondhoeken krulden omhoog.
"Lily." zei ze. Ik vouwde mijn volledige palm rond haar been en drukte een kus op haar slaap.
"En jouw naam." grijnsde ik. Ze sloeg haar vrije arm rond mijn nek en trok me met een gelukzalige zucht tegen zich aan. Speels grommend begroef ik mijn gezicht in haar zachte haar; haar zoete giechel vulde de lucht. Ze rook naar de heerlijkste bloemen.
Ik ontspande glimlachend op haar, en drukte mijn lichaamsgewicht voorzichtig op haar slanke figuur. Langzaam streelde ze door mijn lange krullen, terwijl ik haar stevig knuffelde. Het liefst liet ik haar nooit meer los.
"Ik moet weg." hoorde ik mezelf echter zeggen. Ik hief mijn hoofd op en keek Lily aan. Fronsend gleed ik met mijn duim over haar pruillipje. Ze sloeg haar benen rond mijn heupen, als om me bij haar te houden.
"Of je kan bij mij blijven?" probeerde ze liefjes. Geamuseerd kuste ik haar, mijn lippen hongerig rond haar verslavende roze mond. Haar zachte warme tong voelde hemels tegen die van mij. Toen ik me met een smakje weer lostrok, keek ze me met blosjes aan.
"Ik kom straks terug, baby. Beloofd." Ze knikte langzaam en drukte haar lippen zelf nog eens op de mijne.
"Ik wacht hier, oké?" prevelde ze gesmoord. Met een hese kreun bestudeerde ik haar.
"Fuck. Meer dan oké." gromde ik. Het idee van de schoonheid onder me, halfnaakt wachtend op mij tussen mijn lakens, was genoeg om me direct hard te maken. God, ik zou haar zo goed laten voelen wanneer ik later terugkwam.
Ik verbrak onze kus en streelde nog eens met mijn neus over de hare.
"Tot straks, schatje." mompelde ik. Ik sloeg de lakens van me af en stapte uit bed. Ik merkte tot mijn onbegrip op dat ik volledig aangekleed was.
Verward keek ik rond me. Mijn kamer zag er anders uit... Schouderophalend wendde ik mijn ogen af van de vreemde hoeken en het tweede raam, en keek Lily een laatste keer in de ogen.
Ze glimlachte schattig en nam mijn kussen in haar armen. Verlegen wierp ze me nog een kushandje toe, net toen ik me omdraaide en naar mijn kamerdeur wandelde. Ik stapte echter niet binnen in de woonkamer. In de plaats daarvan sloeg ijskoude regen in mijn gezicht, en woei een hevige wind rond me heen. Vloekend vluchtte ik aan de overkant van de straat het hoge gebouw in.
Wat deed ik hier?
Mijn lichaam leek los van mijn brein te functioneren, toen ik haast ongewild een hoge zwarte deur aan mijn linkerkant binnen wandelde. Niemand. Er waren geen ramen of andere deuren. Enkel gitzwarte muren.
Niets.
Donker.
"Harry!" Mijn hart stopte met kloppen toen ik haar paniekerige stem hoorde.
"Lily?" riep ik met overslaande stem terug.
"Niet doen! Laat me los! Harry!" gilde ze opnieuw, haar prachtige stem vol pijn en angst. Onrustig keek ik rond me, wanhopig op zoek naar een uitweg. Er was niets - enkel pijnlijke leegte en haar martelende angstkreten. Met tranen in mijn ogen haastte ik me naar één van de muren.
"Lily!" schreeuwde ik opnieuw, terwijl ik met mijn vuisten tegen de wand ramde. Ik voelde de kleine botten in mijn knokkels breken, maar ik negeerde de marteling en bleef kloppen en kloppen en kloppen. Tevergeefs.
Ik moest naar haar toe.
Ik moest haar redden...
"Harry..." hoorde ik haar opeens zachtjes snikken. Ik draaide me om en snakte naar adem toen ik haar alleen en weerloos op de grond zag liggen. De duistere kamer was verdwenen; we waren in de club.
"Lily?" fluisterde ik.
"Ik... Ik heb... Je hebt..." hapte ze onregelmatig naar adem, terwijl ze oncontroleerbaar schokte en met grote paniekerige ogen naar me keek. Ik haastte me naar haar toe en liet me naast haar op mijn knieën neervallen.
"Ik ben hier. Ik ben bij je, baby. Ik heb je." mompelde ik, terwijl ik haar in mijn armen nam en stevig tegen me aan drukte. Ze greep mijn krullen en ademde moeizaam tegen mijn hals.
"Help me." snikte ze.
Tegen beter weten in probeerde ik haar te kalmeren met lieve woordjes in haar oor: "Ik heb je vast, prinses. Je bent veilig. Sssht." Ze luisterde niet.
"Kijk. Kijk..." huilde ze trillend, terwijl ze haar hoofd ophief. Ik likte over mijn lippen en keek met betraande ogen in die van haar.
"Naar wat? Wat scheelt er, schatje?" vroeg ik bang. Mijn stem sloeg over.
"Red me, Harry." smeekte ze. Rillend en schokkend snakte ze naar adem, voor ze haar T-shirt ophief en een gapend gat ter hoogte van haar hart aan me onthulde. Ik deinsde achteruit.
Energieloos viel ze neer op de grond. Een grote plas bloed hulde haar in een griezelig rood. Het was overal: in haar haar, in haar kleren, onder haar nagels, in haar ogen... Er was geen Lily meer. Enkel dood.
"Jij hebt me... Jij hebt..." begon ze op fluistertoon, maar toen stopte ze met vechten en liet haar hoofd opzij vallen. Haar levenloze ogen staarden me beschuldigend aan. Ik keek naar beneden en verwijdde mijn ogen van slag toen ik het dodelijke wapen in mijn handen zag.
"Nee!" riep ik angstig. Met een haast dierlijk gehuil gooide ik het pistool weg. Het kletterde op de grond en liet het dieprode bloed hoog opspatten. De hele club was bedekt in een laag van haar pijn en dood.
Dood.
Lily.
"Nee! Nee, nee, nee, nee!" stootte ik paniekerig uit, voor ik naar haar toe kroop en haar tegen me aan drukte.
"Lily, nee! Word wakker! Word wakker, Lil! Blijf bij me!" huilde ik, terwijl ik haar in mijn armen nam en heen en weer wiegde. Ze bewoog niet.
"Lily!" schreeuwde ik.
"Harry."
"Harry, word wakker."
"Harry!"

Mijn ogen vlogen open, en met een luide snik schoot ik rechtop in Jims sofa. Met een ontzette blik boog hij over me heen.
Ik trilde hevig en staarde vol paniek naar mijn handen. Geen bloed.
"Fuck." huilde ik. Hij stond langzaam recht en haalde zijn handen moedeloos door zijn haar.
"Ik eh... Ik hoorde je. Je had een nachtmerrie." Ik reageerde niet, maar wreef vloekend in mijn ogen, terwijl ik de vreselijke beelden van mijn droom wanhopig probeerde te verdrijven. Het lukte me niet.
Red me, Harry.
Ik moest naar haar toe. Ik moest naar Lily en zeker kunnen weten dat ze oké was. Ik moest naar Lily.
Naar Lily...
"Je riep haar naam, Harry." fluisterde Jim toen op serieuzere toon, en ietwat aarzelend. Ik keek hem met onrustige ademhaling aan.
"Een paar keer." vervolgde hij. Hoofdschuddend haalde ik een hand door mijn bezwete krullen.
"Het was een droom. Het was niet echt." mompelde ik trillend. Hij schudde zijn hoofd.
"Gaat het wel met je?" Ik knikte langzaam en ging slikkend weer liggen. Met een zucht duwde ik de lakens van mijn bezwete lichaam. Hij bleef nog even onhandig naast me staan, maar krabde toen aan zijn nek.
"Goed, dan... Dan ga ik maar weer gaan slapen." mompelde hij. Ik reageerde niet, maar keek hem wel na. Pas toen hij door de deuropening naar zijn gang wandelde, riep ik zijn naam. Vragend keek hij me aan over zijn schouder.
"Alles is oké met haar, toch? Met Lily?" Het kon me niet eens schelen dat ik zo kwetsbaar klonk. Hij glimlachte bezorgd.
"Alles is oké. Ze is veilig, Harry." bevestigde hij. Ik blies wat lucht naar buiten, maar wreef toen de zweetdruppels op mijn voorhoofd weg en knikte.
"Veilig. Ja." fluisterde ik. Ik hoorde Jim zuchtend vertrekken. De uren erna bleef ik vechten tegen de slaap, maar ik was te moe.
God, ik was zo bang van mijn nachtmerries...
Ik droomde die nacht nog twee keer over de club. De eerste keer was mijn slachtoffer Finn. De tweede keer opnieuw Lily...
De volgende ochtend werd ik uitgeput en humeurig wakker. Ik vermoedde dat ik ook een kater had, maar ik was te kapot om de verschillende pijnen binnenin me te kunnen onderscheiden van elkaar. Jim wandelde de woonkamer binnen in een sportshort en wit T-shirt toen ik op de rand van de sofa zat en vermoeid door mijn krullen woelde. Hoofdschuddend liet ik mijn onderarmen op mijn knieën rusten.
In eerste instantie zei hij niets, maar na enkele minuten wandelde hij toch naar me toe. Diep zuchtend kwam hij naast me zitten.
"Je moet je herpakken, Harry." zei hij toen. Ik reageerde niet.
"Ik meen het. Ik weet dat het moeilijk is om..."
"Fuck off." onderbrak ik hem mompelend.
"Excuseer?" Langzaam keek ik naast me, recht in zijn bruine ogen.
"Ik zei: fuck off. Je weet geen fuck. Ja?" Een tel bleef hij me ontzet aankijken, maar toen fronste hij diep en balde zijn handen tot vuisten.
"Oké, goed. Ik weet niet hoe je je voelt. Maar dat geeft je het recht niet je als een fucking klootzak te gedragen. Je bent jezelf volledig aan het laten gaan." Met een humorloos lachje vouwde ik mijn handen in elkaar.
"En Rose..." begon hij al.
"Spreek haar naam niet uit. Praat niet over haar." snauwde ik.
"Waarom niet? Omdat je te laf bent onder ogen te zien wat je met haar aan het doen bent?" Verslagen liet ik mijn hoofd vallen.
"Ik heb geen keuze, Jim." zei ik lusteloos.
"Je denkt dat je geen keuze hebt. Dat is niet hetzelfde. Ze heeft je nodig." Ik gromde gefrustreerd en liet me achterover tegen de leuning van de sofa vallen.
"Fucking hell, Jim. Niet opnieuw. Ze heeft me niet nodig." mompelde ik. Hij fronste en keek me aan.
"Je weet dat ik gelijk heb! En ik weet ook dat je haar nodig hebt! Zonder haar maak je geen schijn van kans! Of wil je jezelf helemaal verliezen in dat fucked up milieu van The Bronx, hmm? De drank, de drugs... Je kan dit niet blijven doen, Harry!" Ik haalde mijn schouders op. Ongelovig staarde hij me aan, maar toen schudde hij zijn hoofd en stond woest recht.
Hij stampte naar de keuken, maar kwam even later terug met een brief in zijn hand.
"Ik heb dit gisteren gekregen. Om me te laten weten dat ze mijn beste bokser officieel uit de competitie van dit seizoen schrappen." Ik keek hem met een ruk aan. Hij trok zijn wenkbrauw op en klemde zijn tanden woest op elkaar.
"What the fuck? Uit de competitie? Waarom? Ik ben vrijgesproken!" snauwde ik. Hij overhandigde me het blad.
"Je hebt twee wedstrijden gemist. Eén door je diskwalificatie nadat je dronken was, en de andere omdat je opgesloten zat. Je kan dat verlies niet meer ophalen, Harry." Woedend liet ik mijn ogen over het blad glijden.
"Dat is bullshit! Ze kunnen me niet zomaar..." Ik viel stil en las verder.
"Fucking klootzakken!" riep ik uiteindelijk. Razend verfrommelde ik het blad, en gooide het ruw van me weg. Hij snoof en wuifde naar me.
"Kan je zeggen, maar het maakt toch geen fuck uit. Heb je jezelf al bekeken? Je bent niet eens in staat een wedstrijd te vechten op dit moment. Denk je dat ik niet weet wat je de voorbije drie dagen hebt uitgespookt? En je conditie is sowieso al niets waard sinds je tijd in de gevangenis. Je bent jezelf kapot aan het maken, Harry!" Ik ging rechtstaan. Met een verbeten trek rond mijn mond stampte ik langs hem naar de keuken.
"Harry!" brulde hij woest achter me. Ik draaide me om en stak mijn wijsvinger naar hem uit.
"Hou je mond, Jim! Ik ben geen kleuter! Ik heb je bemoeienissen niet nodig!"
"Ik ben je fucking trainer! Het is mijn taak me met je te moeien! En je weet heel goed dat Mike zou willen dat ik voor je zorg!" Mijn bloed kookte.
"Hou Mike erbuiten!" schreeuwde ik luid. Hij gooide zijn handen in de lucht.
"Weet je wat? Los je bullshit zelf op! Maar kom nadien niet klagen dat je alles verspeeld hebt!" riep hij terug, voor hij de woonkamer uit beende en naar zijn kamer stormde. Met een luide vloek veegde ik een stapel papieren van de rand van het aanrecht in zijn open keuken. De bladen dwarrelden rond me heen, terwijl ik mijn handen hard rond de rand van het koele blad klemde tot mijn knokkels wit werden.
Uit de competitie...
Nu had ik helemaal geen fuck meer. Een tijdje bleef ik trillend staan, niet in staat te kalmeren. Jim kwam niet terug.
Na een kleine vijf minuten werd ik echter opgeschrokken door een klop op de voordeur. Verveeld keek ik over mijn schouder naar de toegang tot Jims appartement. Ik negeerde de bezoeker. Het was mijn probleem niet.
Woest trok ik mijn boxershort op, voor ik naar de koelkast wandelde en de deur opende.
"Jim!" riep ik luid, terwijl ik naar de inhoud tuurde en nadat ik een tweede klop had gehoord. Geen reactie.
Na de derde keer gaf ik het luid vloekend op.
Gefrustreerd wandelde ik naar de voordeur. Fucking Jim... Dit was mijn appartement niet eens.
"Wat is er?" blafte ik woest, toen ik de klink had gegrepen en de deur met een ruk had geopend. Ik verstrakte volledig op het moment dat ik de schoonheid voor me zag.
"Lily..." fluisterde ik ontzet. Het was drie dagen geleden sinds ik haar had gezien... Het leek langer, door de warrige herinneringen aan de voorbije achtenveertig uur vol drugs en alcohol. Shit, ik miste haar nu alweer.
Geschrokken staarde ze terug.
"Harry?" Ik rilde genietend toen mijn naam over haar volle lippen rolde.
"Ik... Ik wist niet dat je er nog zou zijn. Het is al twaalf uur. Jim zei dat je bijna nooit thuis bent." zei ze kleintjes. Ik slikte en krabde ongemakkelijk aan mijn naakte borstkas. Aarzelend opende ik mijn mond al om iets te zeggen, maar toen schudde ik mijn hoofd en zette een stap opzij. Ze slikte en stapte blozend langs me naar binnen. Ik kreeg geen adem toen ik mijn ogen over haar heen liet glijden.
Fucking hell, ze zag er subliem uit. Haar donkere jeans accentueerde haar goddelijke benen op de meest uitmuntende manier. Haar zoete geur vulde de kamer.
Ik moest alles in me ertoe aanzetten haar niet in mijn armen te nemen, zeker na mijn helse nachtmerries. Maar ze was hier, bij mij. Veilig.
Blozend draaide ze zich naar haar om, en slikte schuchter toen ze haar ogen over mijn praktisch naakte lichaam liet glijden. Met verwijdde lippen staarde ze naar mijn buik.
"Wat doe je hier?" vroeg ik. Ik wandelde voorbij haar naar de keuken. Ze volgde me langzaam, maar hield halt toen ze het rondgestrooide papier op de grond zag. Natuurlijk hurkte ze onmiddellijk om alles op te rapen. Typisch Lily.
Ik knarste met mijn tanden op het moment dat ze vanonder haar wimpers naar me opkeek en met één blik besefte dat ik dit had veroorzaakt. Ze kende me als geen ander; natuurlijk had ze het door. Ze draaide en strekte haar hand uit, zodat ik een perfecte inkijk in haar gebloemde wijde blouseje had, onder haar openstaande bomberjack.
"Shit." siste ik tussen mijn tanden door, toen ik de verleidelijke welving van haar borsten zag. Ik stond op springen.
Onwetend en onschuldig als ze was, ging ze verder. Ik kon mezelf er niet van weerhouden mijn ogen over haar heen te laten glijden. Toen ze zich echter draaide en op haar handen en knieën de laatste brieven van de grond raapte en haar perfecte achterste aan me toonde, moest ik me toch noodgedwongen afwenden. Onrustig hield ik mijn handen voor mijn harde kruis.
Ik hoorde haar weer rechtstaan achter me.
"Dus?" herhaalde ik, ietwat bot. Ik keek haar niet aan, maar bleef voor de geopende koelkast staan, in de hoop dat de koude me van mijn opgewonden toestand af zou helpen.
"Dus wat?" vroeg ze zachtjes. Langzaam keek ik haar weer aan over mijn schouder.
"Wat doe je hier?" drong ik aan, net toen Jim de keuken weer binnengewandeld kwam.
"Oh, Rose! Je bent er." glimlachte hij. Ze knikte. Jim verwachtte haar? De fucking asshole... Had hij me niet kunnen waarschuwen dat ze op bezoek zou komen?
Verlangend bestudeerde ik haar nu haar aandacht niet meer op mij gericht was en ik haar ongestoord kon aanstaren.
Ze zag er verrassend goed uit... Niet gebroken. Ik fronste.
Dat kon enkel betekenen dat ze me nog niet had opgegeven, als de vechter die ze was. Natuurlijk niet. Ze dacht waarschijnlijk nog steeds dat ze me kon redden. De wereld zou moeten vergaan voor Lily-Rose Harper ooit opgaf.
Ik had moeten weten dat mijn harde woorden geen fuck zouden helpen. Het was overduidelijk allemaal gelogen geweest; Lily had het ook beseft.
Tot mijn opluchting leek ze niet magerder te zijn dan de vorige keer. Ze had wat kleur bijgekregen; haar zachte wangen - die door haar jeugdige leeftijd nog steeds subtiel kinderlijk en rond waren - hadden opnieuw een gezonde blos. Haar ogen straalden.
Ze zag er hoopvol uit.
Zo naïef.
Zo fucking prachtig.
Zo perfect.
"Jim heeft me uitgenodigd." zei ze zachtjes. Ik trok een wenkbrauw op en keek mijn trainer aan.
"Uitgenodigd? Ik wist niet dat jullie afspraken?" snauwde ik bot. Hij zuchtte en wandelde naar zijn waterkoker.
"Waarom zo verbaasd? Je wilde toch dat ik voor haar zorg? Dat ik haar veilig naar school breng en weer ophaal?" Ik knarste met mijn tanden en keek snel weg toen ik Lily's blik ving.
"Ik bedoel daarnaast. Ik dacht dat je enkel haar chauffeur speelde?" blafte ik. Lily zuchtte afkeurend en keek me met een vertederende frons aan. Ik negeerde haar.
"We spreken geregeld af." Ik verstrakte.
"Oh ja?" gromde ik. Jim zuchtte en sloeg tegen mijn achterhoofd.
"Stop. Niet op die manier, Harry. Fucking hell. Ik zou haar vader kunnen zijn." siste hij. Lily werd volledig rood en keek me ongelovig aan.
"Je dacht toch niet...? Haz, oh my god!" stootte ze ontzet uit. Mijn hart sprong op toen ik haar onbedoelde koosnaampje hoorde. Ze bloosde nog dieper toen ze het zelf ook besefte.
Ik haalde mijn schouders op en liep langs hen, op weg naar de woonkamer.
"Whatever. Doe wat je niet laten kan. Het kan me niet schelen." loog ik staalhard, terwijl ik naar mijn sofa stampte en zoveel mogelijk afstand tussen mij en Lil creëerde, voor ik nog volledig gek werd van verlangen naar haar.

--
Nieuw hoofdstukje!
@NicoleStyles: Ik heb de grote lijnen van het plot al een tijdje in mijn hoofd! De rest van mijn inspiratie komt wanneer ik mijn hoofdstukken aan het schrijven ben! Of soms zit ik ergens en vormt zich opeens een volledig dialoog in mijn hoofd. Muziek geeft me ook wel inspiratie!
xxx

Reacties (6)

  • Smexy

    Hij is echt de grootste klootzak ooit. Krijg je sh*t together Harry.
    Zo kan je toch niet blijven leven man.
    Top geschreven, zoals altijd. Ben benieuwd hoe dit verder gaat.

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Hoe lang denk je dat je het verhaal nog gaat maken?
    (zo lang mogelijk plzz(blush))
    Het is echt goed geschreven!

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    (Dankje voor je antwoord 🤗
    Harry is zoo conflicted, sad. Snel verder!
    (flower)(H)

    1 jaar geleden
  • aylatjuhh

    Omggg sprakeloos.. Xxx

    1 jaar geleden
  • JoTOMLINSON

    Oh god, zo mooi geschreven xx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen