( ̄3 ̄)/

♡♪

Mijn gympen op de zachte grond van het bos maakten een snel ritme terwijl ik langs de bomen rende. Ik zou gaan Wisselen, dat wist ik, maar er was iets vreemds, iets wat niet leek te kloppen. Op het moment dat ik in een wolf zou veranderen, voelde het niet zoals ik hoorde. Mijn lichaam veranderde niet, het verplaatste. Niet zoals rennen, nee, ik reisde door tijd en ruimte en in de plaats van op wolvenpoten verder te rennen lag ik ergens binnen op mijn buik op de grond. Ik was niet Gewisseld van gedaante, maar wel zeker van plaats. Waar was ik? Ik krabbelde overeind en keek verbluft om me heen. Ik zat in een klein, rond huis. Bijna alles was van hout, en het zag er een beetje ouderwets uit. Geen gasfornuis, geen tv. 'Hallo jongen.' Geschrokken sprong ik op. Er stond een oude dame voor mijn neus. Haar haar zat opgestoken in een grijze knot en tot mijn verbazing leek ze helemaal niet verast dat er zomaar een vreemdeling in haar huisje lag. 'Kom zitten Keyon, kom zitten.', zei ze, en ze bood me een stoel aan. Ongemakkelijk ging ik zitten en ik vroeg me af hoe dit mens mijn naam wist. 'Oh wat ben je groot en knap geworden.', zei de vrouw, en ze zette een kop thee voor mijn neus. 'Ehm.', zei ik ongemakkelijk. 'Sorry, maar wie bent u?' De dame lachte. 'Natuurlijk, sorry, ik had mezelf moeten voorstellen. Jij kent mij misschien niet, lieve jongen. Maar ik ken jou maar al te goed.' Dat maakte me een beetje ongemakkelijk. 'Ik ben Mara, ik ken je al sinds je geboorte.' Ik trok een wenkbrauw op. 'Maar... maar hoe? En waar ben ik?' 'Hoe vraag je? Jeetje, je weet echt niks. Ik ben je oma! Je bent nu op Ban, ik heb je hier heen gehaald om met je te praten, en je wat welverdiende uitleg te geven.' Dit was allemaal te veel. Ik was een paar minuten geleden nog in Yuki geweest, maar nu was ik in Ban en zat ik tegenover mijn oma?! 'Ik dacht dat al mijn familie dood of weg was.', zei ik zacht. 'Dan heb je het fout dus, en jeetje wat lijk je op je pa.' Een beetje ongemakkelijk nam ik een slok thee. 'Ik denk dat ik maar begin met je ouders, daar ben je vast al zestien lange jaren nieuwsgierig naar, is het niet?' Ik knikte. 'Nou, jou vader is dus mijn zoon. Hij heet Edward, voor het geval je dat niet wist. En toen ontmoette hij Emilie, jou moeder. Ze waren zeventien toen, en nou ja...' Ze keek me een beetje spijtig aan. 'Ze gingen samen naar een feestje, werden dronken, gingen naar een goedkoop hotel en hadden seks zonder voorbehoedsmiddelen. En daar kwam jij dus uit, de arme knul. Je ouders konden totaal niet voor je zorgen, maar ze besloten je pas weg te doen toen ze achter je Wisselen kwamen.' 'Wat?', vroeg ik in de war. 'Maar ik ben pas begonnen met Wisselen toen ik acht was.' 'Dat weet ik,' Ik vroeg maar niet hoe ze dat wist. 'Maar ze zagen je Teken, het Teken van de Wisselaar.' 'Teken?' 'Mijn God, je gaat me toch niet vertellen dat je dat Teken nog nooit gezien hebt!?' Mijn oma liep naar me toe en stroopte mijn mouw op. Ze wees naar de pigmentvlek die altijd al op mijn rechterschouder gezeten had. 'Die vlek, die driehoek, die heb je toch wel gezien?' 'Ja.', zei ik aarzelend. 'Kom op zeg, iedereen weet toch dat een kind een weerwolf is als ze zo'n driehoek op zich hebben. En laat me eens naar je vingers kijken.' Een beetje verbaasd stak ik mijn hand naar haar uit. 'Je middelvinger en ringvinger zijn even lang, dat is ook een teken, en je ouders waren niet achterlijk. Of nou ja, eigenlijk wel, maar je snapt wat ik bedoel.' Ik grinnikte even. 'Ik ben een heks, dus ik vond het niet erg, en je ouders hebben jou eerst een tijdje naar mij gestuurd.' Een heks? Oh dit was echt het toppunt! Dit kon ik echt even niet meer verdragen! Ik was hier op Ban, ik luisterde naar mijn oma die een heks was en ze vertelde over mijn ouders. Mijn ouders! Die mensen die altijd één groot mysterie waren geweest. 'Maar, na een tijdje kon ik het ook niet meer aan, op deze leeftijd voor een baby zorgen, en moest ik je naar een weeshuis in Yuki sturen. Achteraf was het zo dom, achteraf heb ik er zo veel spijt van. Luister, ik heb als speciale gave waarzienerij, en ik krijg vaak visioenen over jou en die zijn niet best. Ik zie hoe je problemen hebt met Wisselen, maar ook met school en astma. En thuis. Maar dat brengt me naar waarom je hier bent. Ik moet je wat vertellen over het Wisselen, maar eerst wil ik weten wat jij weet. We hebben niet veel tijd en ik wil geen tijd verspillen aan dingen vertellen die je al weet.' 'Nou,', begon ik. 'Ik ben een Wisselaar type weerwolf drie. Ik Wissel op volle maan en als ik mijn emoties niet onder controle heb. Ook vergeet ik altijd wat ik doe als wolf, alleen de eerste en laatste tien seconden onthou ik.' 'Oké, dan weet je dus alles wat je op dit moment hoeft te weten. Maar in de toekomst gaat het vreemder worden, het verbaasd me eerlijk gezegd dat het nog niet zo ver is, je bent al lang in de pubertijd.' 'Wat gebeurd er dan?', vroeg ik een beetje bezorgd. Zou alles nog erger worden dan dit dan? 'Nou, als aller eerste worden je emoties natuurlijk anders naar mate je ouder wordt, dat weet je. Je wordt snel boos, je gaat door vervelende situaties en je wordt verliefd. En dat kan allemaal vreemde effecten opleveren op je Wisselen. Naar mate je ouder wordt, gaat het makkelijker worden om tegen je wolf te vechten, om hem in je te houden zodat je mens blijft, en dat is ook nodig. Maar vechten tegen die wolf is niet altijd goed voor je, je kunt er door bloed gaan ophoesten, of je krijgt bloedneuzen. En soms vecht die wolf terug en kun je pijnlijke schrammen op je huid krijgen. Ook, als je héél sterke emoties krijgt, niet zo sterk als welke dan ook je nu gevoelt hebt. Ik heb het over bijvoorbeeld liefdesverdriet, dan is er zelfs een kans dat je overdag kunt gaan Wisselen.' Ik hield geschrokken mijn adem in. 'Maar geen zorgen jongen, jij bent een beheersde, volwassen man. Alleen echt onbeheerste personen overkomt dat. Soms kun je zelfs agressieve stemmen in je hoofd krijgen, maar zodra je jezelf onder controle houdt verdwijnen die.' Mara zag mijn geschrokken gezicht en grinnikte even. 'Maak je geen zorgen Keyon, jij bent sterk en beheerst, jij komt er wel doorheen.' 'Maar dat ben ik niet, ik ben zwak.', zuchtte ik. 'Misschien ben je inderdaad lichamelijk nou niet de grootse bodybuilder die ik ken, maar je bent mentaal echt een stuk sterker dan je misschien denkt. Als de meeste mensen van jou leeftijd in jou stituatie zouden verkeren, dan zouden ze al honderd keer gehuild hebben. Dan zouden ze al lang in een depressie gezakt zijn.' Ik zuchtte alleen. 'Het spijt me, maar ik denk dat het zo tijd is voor jou om te gaan.' Mijn oma stond op en pakte een leren armband. Ze gaf die aan me en ik schoof 'm om mijn pols. 'Hier, hiermee kun je me altijd bereiken als je me nodig hebt. Je hoeft het alleen stevig vast te grijpen en aan mij te denken.' 'Dank u wel, voor alles.', zei ik oprecht. 'Geen probleem, en ik geef je nog één tip voordat ik je terug stuur: 'Altijd een condoom gebruiken.' Ik schoot in de lach. 'Oh daar hoeft u zich echt geen zorgen over te maken hoor.' 'Dat zei je vader ook jongen, en ik heb geen zin om met een klein-kleinkind opgescheept te zitten. Één wild feestje en je kunt zo vader zijn hoor.' Ik schudde lachend mijn hoofd. 'Keyon ik meen het,', zei ze streng. 'Ik wil niet dat jij je kind aan doet wat je ouders jou aan hebben gedaan. Nu denk je wel slim te zijn, maar meiden zijn beter in verleiden dan je denkt.' 'Oma,', begon ik lachend. 'Ik blijf het zeggen, geen zorgen. Ik ben homo.' Ze keek me verbaasd aan. 'Sorry wat?' Ze lachte even. 'Sorry kind maar hier ben je me kwijt, wat is dat precies?' Ik schoot in de lach. 'Dat is dat ik me seksueel aangetrokken voel tot jongens.' 'Oh.', zei ze langzaam toen ze het begreep. 'Oh dan hoef ik me inderdaad geen zorgen te maken. Heb je een vriendje dan? Ben je nog maagd?' Ik schoot in de lach, mijn oma klonk nu net als een bezorgde moeder. 'Nee ik ben nog single en maagd.' 'Arme jongen.' Nu moest ik helemaal lachen. 'Ach, ik stuur je maar weer naar huis voordat ik je helemaal bang maak met mijn praatjes.' Met een glimlach zei ik: 'Dag, ik weet zeker dat ik u graag nog een keertje zal spreken.' 'Dag Keyon, goede reis terug, ik zie je snel weer. En oh ja,', zei ze wat zachter. 'Vertel het me als je een vriendje hebt, oké?' 'Oké.'

Reacties (2)

  • DeNaamIsGideon

    Die oma though.
    Ik heb een nieuw favo personage in deze storyxD

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Hij heeft dit gewoon allemaal gedroomd en hij word wakker met een band en dan snapt hij het niet want hij lag gewoon in bed, n die band is dan gewoon naar Yuki getintelvingerd en dan...........

    Sorry. Te veel fantasie.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen