Foto bij O18 • Bullied

Autumn Castle

Ik zit buiten op de stoeprand voor mijn huis. Ik heb eerlijk gezegd helemaal geen zin om naar binnen te gaan. Ik weet dat er toch geen eten klaarstaat en dat pap toch weer boos op me gaat reageren. Bovendien weet ik niet of school hem gebeld heeft omwille van wat er vandaag gebeurd is. Ik heb geen zin in zijn boze reacties en ik wil ook niet de kans lopen dat hij me nog eens gaat slaan.
Ik kijk twijfelend naar mijn gsm. Zou ik Aiden bellen? Ik vind het alleen een beetje zielig als ik hem ga bellen omdat ik anders geen eten heb. En dadelijk denkt hij dat ik hem alleen maar wil opzoeken omdat ik een schouder nodig heb om op uit te huilen, want ik heb eigenlijk totaal geen voorstel gedaan om eens een keer met elkaar uit te gaan of zo.
Het lijkt me alleen nogal moeilijk om met hem uit te gaan omdat ik hem anders misschien valse hoop geef. Ik vind hem leuk, maar ik wil nog niet te snel een relatie hebben. Ik wil hem niet het idee geven dat ik hem weer wil kussen, hoewel dat misschien juist wel zo is. Ik mis zijn zachte aanrakingen, zijn arm om mijn schouder en zijn borst waar ik tegen uit kan huilen.
Alsof Aiden mijn gedachten kan raden, gaat opeens mijn mobiel af en ik merk dat ik zwakjes glimlach als ik zijn naam op de display zie verschijnen. Snel open ik het berichtje zodat ik kan lezen wat hij naar me stuurt.

Hallo daar, prinses. Hoe gaat het met je? Als ik de geruchten moet geloven, moest je vandaag nablijven door een paar tuthola’s die hun bek niet konden houden. Ik zweer dat als ik ze vind…

Ik glimlach nog breder als ik zijn dreigement in zijn sms zie staan en veeg de tranen van mijn wangen. Ik vind het lief van Aiden dat hij zich zorgen om me maakt en dat hij me contacteert als hij weet dat me zoiets is overkomen. Ik open snel een nieuw bericht en typ hem een antwoord terug.

Hé, Aiden. Ik moest inderdaad nablijven… Ik voel me echt zo kut. Zou ik misschien kunnen langskomen?

Het antwoord laat niet lang op zich wachten.

Natuurlijk, prinses! Ik kom er direct aan! Xx

Ik merk dat mijn hart ietsje sneller klopt als ik zie dat hij kusjes in zijn sms’je heeft gezet. En even overweeg ik om kusjes terug te sturen, maar ik weerhoud mezelf ervan. Dadelijk geef ik hem alsnog een verkeerd idee. Ik wil het rustig aan doen, maar ik merk in elk geval wel dat ik hem steeds leuker begin te vinden.
De tranen zijn inmiddels al opgedroogd als Aiden’s auto vlak voor de stoeprand stopt. Aiden stapt uit, loopt naar hem toe en steekt zijn hand naar me uit. Ik neem zijn hand aan en hij trekt me hard omhoog zodat ik tegen hem bots.
“Ik vind het zo irritant dat ik niet bij jouw in de klas zit. Ik had ze echt iets aangedaan,” zegt hij zuchtend terwijl hij met zijn hand langs mijn wang wrijft.
“Ik heb in elk geval van me afgebeten,” zeg ik zuchtend.
“Ik ben trots op je,” zegt hij glimlachend tegen me. “Het wordt tijd dat die domme mensen eens op hun plaats gezet worden. Jammer dat de leerkrachten altijd het slachtoffer de straf geven.”
Hij opent het portier voor me zodat ik kan gaan zitten en ik kijk nog één keer over mijn schouder naar het huis terwijl mijn mondhoek lichtelijk naar beneden trekt.
“Hé,” zegt Aiden, mijn aandacht proberend te trekken. “Hij draait wel bij, echt wel. Op een dag zal hij zich een stuk beter voelen en gaat het allemaal weer stukken beter tussen jullie.”
Ik hoop echt dat hij gelijk heeft, want ik kan me niet voorstellen op dit moment dat het ooit nog goed tussen ons zal gaan.
“Ik heb honger,” zeg ik snel om over een ander onderwerp te beginnen.
“We kunnen pizza’s bestellen? Ik heb nog niet gegeten en ik begin onderhand ook wel honger te krijgen.”
Ik knik snel ten teken dat pizza’s prima zijn en laat me een stuk relaxter naar achteren leunen tegen de passagiersstoel terwijl Aiden naar zijn huis rijdt. Ik hou van zijn rijstijl. Hij rijdt rustig, trekt niet te snel op en heeft zijn radio op een goed volume staan; hard genoeg om van de muziek te kunnen genieten, maar zacht genoeg om met elkaar te kunnen praten zonder last te hebben van de muziek.
Ik ben zachtjes mee aan het zingen met een liedje als ik merk dat Aiden me zijdelings aankijkt. Ik houd meteen op met zingen en voel het bloed naar mijn wangen stijgen.
“Niet alleen mooi, maar je kan ook nog eens goed zingen. Damn. Waarom ben je pas zo laat in mijn leven gekomen?”
En opeens merk ik dat ik aan het giechelen ben. Het klinkt echt als het afschuwelijkste en stomste geluid ooit, maar Aiden blijkt het wel leuk te vinden. Dat merk ik aan de manier waarop hij breed naar me grijnst en vervolgens me een tikje op mijn neus geeft.
“Dat zie ik veel liever,” zegt hij tevreden zijnde. “Je bent veel mooier als je lacht.”
En op dit moment ben ik echt zo blij dat ik Aiden heb leren kennen en dat hij er voor me is in moeilijkere tijden, dat hij me zelfs kan lachen na zo’n lange, vervelende dag. En opeens twijfel ik of ik het nog wel langer moet tegenhouden, of ik Aiden niet gewoon toe moet laten. Ja, ik rouw nog steeds om mijn moeder en ik heb het heel lastig, maar ik voel me gelukkig bij Aiden. Waarom zou ik dat geluk langer ophouden?
Tijd om daar langer over na te denken heb ik echter niet echt, want opeens parkeert Aiden zijn auto voor zijn huis en staan we niet veel later binnen in de hal. Terwijl Aiden telefoneert naar de pizzeria, geeft hij een teken dat ik naar boven kan gaan.
Ik ben nog niet eerder boven geweest, maar ik moet niet veel moeite doen om zijn kamer te vinden.
“Ik ga nog even naar de wc, prinses!” hoor ik hem beneden roepen. “Ik kom zo naar boven!”
“Oké!” roep ik terug.
Ik neem aan dat ik al wel naar binnen mag gaan en open de deur van zijn kamer. Ik glimlach als ik zie dat zijn muren volhangen met posters van bands waarvan ik er slechts enkelen kan. Dan wordt mijn aandacht getrokken door een zwarte laptop die op zijn bureau staat. Ik merk dat zijn Facebook openstaat en ga op zijn bed zitten, welke zich vlak langs zijn bureau bevindt.
Mijn blik wordt automatisch getrokken naar de laptop en ik zie op het eerste zicht niet echt iets bijzonders. Zijn Facebook staat open en ik zie dat hij een stuk of vijf meldingen heeft. Ik wil mijn aandacht net op iets anders richten als ik zie dat hij een gesprek met iemand heeft. En ik weet dat ik het niet mag doen, maar ik buig me lichtjes naar voren zodat ik de naam van de persoon kan lezen.
Lucas! Mijn hart schiet in mijn keel en net als ik de eerste regels van het gesprek wil lezen, hoor ik opeens dat de deur opengaat. Ik draai mijn hoofd naar de deur en leun weer naar achteren, maar de boze blik in Aiden’s ogen laat me realiseren dat hij allang gezien heeft dat ik zijn berichten aan het lezen was.
“Wat heeft dit te betekenen?”

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy!!!
    Hoe loopt dit af!!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Sorry voor de cliffhangers, maar daar ga je bij mij aan moeten wennen....:PBedankt voor je reactie tho!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen