Foto bij Chapter 29.2 ||

Nadieh Ramsey


'Damn it.' mompelde ik en gooide mijn mobiel verderop mijn bureau, waarna ik mijn handen even door mijn haar liet gaan. Ik had Anne nog een paar keer geprobeerd te bereiken, maar viel te bereiken viel er niet. Ik wendde me weer af en keek naar buiten, maar het hielp niet.
'Nadieh, what are you doing?' in de deuropening stond Jesy. Ik rolde mijn ogen. Natuurlijk, dit kon er ook nog wel bij.
'My work.' antwoordde ik en wendde me af, maar ze ging door. Ze kwam voor me staan en keek even rond.
'Make sure it's done by today.' zei ze voordat ze zich weer omdraaide. Ik zuchtte nogmaals en keek naar één van de marketing assistentes die me medelevend aankeek.
'Tough day?'
'Kinda yeah.' zuchtte ik terug. 'How do you reach a person who doesn't want to be reached?' De assistente haalde zijn schouders op.
'Maybe it's for a reason.'
'I guess you're right.' zuchtte ik en probeerde toen Theo te bellen, maar die nam ook niet op. Die stond vast te zweten op het trainingsveld. Ik besloot me maar op mijn werk te concentreren en dat hielp, bij het einde van de dag had ik bijna alles af en reed meteen door naar Theo's appartement.
'Honey I'm home.' riep ik plagerig door de kamer. Theo's hoofd stak om de hoek van de keuken en hij glimlachte naar me.
'How was work?' vroeg hij nadat hij me een kus had gegeven. Ik plofte op de bank, ging meteen achterover liggen en zuchtte diep.
'Not good. I couldn't concentrate. Anne is supposed to be in at Colney tomorrow right?' Theo knikte. 'Could you do me a favour and look if she's there? I mean, she's gotta be there. If she isn't we have a real reason to worry about here.' Theo knikte en glimlachte.
'Absolutely. Now lie down and I'm gonna finish dinner.'
'Sounds good. Love it when the wife cooks.' knipoogde ik. Theo liet zich dat geen twee keer zeggen en sprong bovenop me waarna hij me begon te kietelen. 'I'm sorry, I'm sorry!' riep ik lachend en sleg zijn armen weg. 'Check on dinner, I don't want my food to be burned, you know.'

Alexis Sanchez


'Hop in!' zei ik tegen de honden en wees naar de trap die in het vliegtuig leidde. De honden sprongen vrolijk de trap op, waarna ik volgde en in 1 van de stoelen belandde. Ik beet op mijn lip en keek naar buiten. Dit was moeilijk, dat wist ik ook wel, maar ik had mijn keuze gemaakt. Ik kon nu niet meer terug en het zou zo blijven. Voor nu in ieder geval. Ik had nog steeds niets gehoord van Nadieh en dat baarde me ook zorgen. Waar was Anne? Ik had niet veel tijd om erover na te denken, want het vliegtuig steeg al op. Binnen anderhalf uur was ik in Munchen en werd ik opgehaald door iemand van Bayern, die me voor zolang het duurde in een hotel bracht, met Atom en Humber natuurlijk. Het was een heerlijke kamer met een groot bed,maar ik kon het niet laten om toch mijn mobiel te checken. Toen ik nog steeds niets van Nadieh zag, besloot ik haar maar te bellen.
'Hello?' hoorde ik aan de andere kant.
'Hey, Nadieh, it's me. Have you heard something from Anne yet?' vroeg ik meteen. Ik hoorde Nadieh zuchten.
'Hey stranger, do you even care?' Ik zuchtte nu ook en wachtte op antwoord. 'No, I haven't. She's supposed to be at work tomorrow so Theo will tell me whether she's there or not. But whatever Alexis, it's not like you can do anything about it now.'
'Doesn't mean I don't love her.' mompelde ik.
'Well, If you did you would've considered moving twice, don't you think? Bye Alexis.' Ik hoorde een pieptoon in mijn oor en gooide mijn mobiel gefrustreerd weg. Ik liet mezelf achterover vallen op bed en ging nog eens met mijn handen over mijn gezicht. Nee, ik had een keuze gemaakt en zou hier blijven, als mijn contract in orde was in ieder geval. Bovendien zou het morgen al veel beter gaan; dan was er immers training en kon ik me ergens op focussen in plaats van Anne's verdwijning. Dat was goed, toch?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen