Foto bij O19 • Bullied

Autumn Castle

Kil. Alles is kil aan hem. De blik in zijn ogen, de manier waarop hij naar me kijkt, zijn toon als hij tegen me spreekt. Het zorgt ervoor dat ik een verschrikkelijk gevoel van ongeluk door mijn binnenste voel verspreiden. Een gevoel dat ik zo snel mogelijk kwijt wil raken. Ik weet alleen niet hoe.
Ik bijt op mijn onderlip terwijl ik een goed excuus probeer te verzinnen. Ik wil hem bijna zeggen dat ik naar de tijd op zijn laptop aan het kijken was, maar ik weet ook wel dat dat excuus niet gaat helpen. Zeker niet als je je bedenkt hoe verschrikt ik nu wel niet naar hem moet kijken.
Het jaagt me nog meer schrik aan dat hij zijn handen gebald heeft tot twee vuisten. Als hij me op elk moment een klap gaat verkopen. Het doet me denken aan mijn vader. Ik pak zijn dekens die op zijn bed liggen krampachtig vast terwijl ik mijn ogen voor heel even alleen kan fixeren op zijn vuisten.
Ik zie dat Aiden zijn vuisten ontspant en laat mijn blik snel weer naar zijn ogen glijden. Hoewel zijn blik ietwat verzacht lijkt te zijn, is zijn mond nog altijd naar beneden getrokken en zie ik aan de frons in zijn wenkbrauwen dat hij echt oprecht boos op me is. En misschien ook wel een beetje teleurgesteld, wat ik goed genoeg kan begrijpen. Ik ben immers ook best teleurgesteld in mezelf.
“Ik, ehm… S-Sorry. Het spijt me, Aiden.”
Ik richt mijn blik naar de grond.
“Sorry? Daar ben ik niets mee, Autumn. Vind je het soms normaal om in mijn berichten te kijken? Ik pak jouw telefoon toch ook niet en ga toch ook niet in jouw berichten kijken? Ik doe àlles voor je. Ik probeer je met alles te helpen en haal je op zodat we samen kunnen eten en over jouw problemen kunnen praten. En dit is dan wat ik ervoor terug krijg.”
Bij elk woord die hij zegt heb ik het gevoel alsof ik steeds meer en meer in elkaar krimp. Ik voel tranen opkomen in mijn ogen, maar klem mijn kaken zo hard mogelijk op elkaar om te voorkomen dat ik in huilen uitbarst. Ik wil dit niet weer doen. Ik wil niet de zielige uithangen zodat hij misschien medelijden met me krijgt en niet meer boos op me is.
“Het gebeurde vanzelf,” zeg ik met een zachte stem. “Ik dacht er niet bij na. Het spijt me. Het zijn inderdaad mijn zaken niet.”
“En denk maar niet dat ik mezelf aan je ga verklaren,” zegt hij kwaad zijnde. “Ik spreek met wie ik wil en wanneer ik dat wil. Ik kan je echter wel vertellen dat de naam die je op mijn scherm hebt zien staan daar staat voor een reden. En als je het dan toch per se wilt weten: ik vertelde die klootzak dat hij op moest houden met je lastig te vallen.”
Ik voel me steeds verdrietiger, wanhopiger en vooral schuldiger bij elk woord wat hij tegen me zegt, elke zin die hij tegen me uitspreekt. Het liefste wil ik onder de grond verdwijnen en zo ver mogelijk weg zijn van al dit gedoe, maar ik weet wat ik gedaan heb en ik weet dat ik zijn vertrouwen terug moet winnen.
“Het spijt me, Aiden. Ik had je gewoon moeten vertrouwen. Ik beloof dat het niet meer gebeurt.”
Maar Aiden staat bij de deur, opent deze en wijst naar buiten.
“Ik wil dat je gaat, Autumn. Je hebt me echt teleurgesteld en ik wil je vandaag even niet meer zien. Ik… ik heb tijd nodig om dit te verwerken.”
Tranen verzamelen zich in mijn ogen, maar Aiden heeft zijn blik de andere kant op gericht en ik zie dat hij op zijn onderlip aan het bijten is. Misschien doet hij momenteel ook wel moeite om niet te huilen. Het idee dat ik hem misschien wel aan het huilen maak, laat me nog verschrikkelijker voelen.
“Het spijt me, Aiden,” fluister ik, maar ik merk aan zijn houding dat hij onverbiddelijk is.
En dus sta ik op van zijn bed, loop traag naar hem toe en wil zijn hand vastpakken. Aiden houdt zijn hand echter van me weg en ik voel een traan langs mijn wang naar beneden glijden.
“Dan zie ik je morgen?” vraag ik schor.
Maar Aiden antwoordt niet. Hij kijkt me niet eens aan. Ik zie dat hij moeite doet om zijn strakke blik vol te houden en besef me dat hij het hier zelf ook echt moeilijk mee heeft. Maar ik heb zijn vertrouwen natuurlijk geschaad en dat moet ik weer goedmaken. Ik heb in zijn Facebook gekeken, zijn berichten proberen te lezen en misschien zelfs wel vermoed dat hij een spelletje met me speelde.
Het is echter zo duidelijk voor me dat hij geen spelletje met me speelt. De emotie die hij nu in zijn ogen heeft, kun je gewoon niet faken. En dat laat me nog schuldiger en ellendiger voelen, maar ik weet dat het geen zin heeft om hier te blijven. En dus loop ik langs hem, ga de trap af en doe de voordeur vervolgens open om naar buiten te gaan.
Ik voel de tranen over mijn wangen stromen terwijl ik zijn huis achter me laat. Gelukkig duurt het niet al te lang eer dat ik thuis ben omdat ik een binnenweg kan nemen. Dan moet ik echter wel langs weer langs dat ene park waar ik ben lastiggevallen door die jongens, maar dat kan me even niks schelen.
Ik pak mijn mobiel vast en probeer hem te bellen, maar hij neemt niet op. Ik merk dat hij me steeds afdrukt en na de vierde keer schakelt mijn telefoon snel over naar de voicemail. Ik bijt op mijn onderlip om te voorkomen dat ik begin te schreeuwen van het huilen. Hij heeft zijn mobiel afgezet. Dan maar een sms typen.

Het spijt me echt, Aiden. Ik hoop dat je nog met me wilt praten…

Terwijl ik naar huis loop, probeer ik mezelf af te vragen hoe ik zou reageren in zijn plaats. Waarschijnlijk hetzelfde. Waarschijnlijk zou ik ook heel erg boos zijn, zeker als ik van te voren al zo veel voor hem gedaan zou hebben en keer op keer zou hebben laten blijken dat ik écht wel te vertrouwen ben.
Ik ben gewoon dom. Ik duw de enigste persoon die ook maar een fuck om me geeft van me af. Ik had niet zo mogen reageren. Ik had me vanaf het begin direct van zijn laptop weg moeten keren en rustig moeten wachten tot hij binnen zou komen. Ik had… Ach. Wat maakt het ook uit? Het heeft geen zin om te speculeren over wat ik had moeten doen. Het is nu gebeurd en ik kan er niks aan veranderen.
De voordeur slaat met een harde klap dicht als ik naar binnen ga. Ik hoor mijn vader snurken en zie dat hij op de bank ligt. Een paar lege flessen liggen naast de bank en ik rol met mijn ogen terwijl ik de trap opga. Ik bal snikkend mijn vuisten, sla één keer hard tegen mijn kast en laat me dan op het bed vallen.
Het helpt niet echt dat mijn achterhoofd met een klap tegen de muur terechtkomt. Een beetje verdwaasd zijnde kijk ik om me heen. Dan zie ik het mesje op mijn bureau liggen. Het mesje waar ik me gisteren nog mee gesneden heb. Het mesje dat me haast uitnodigt om het op te pakken en het opnieuw op mijn huid te zetten.
Ik snik terwijl ik opsta en langzaam naar mijn bureau wandel. Aiden’s afwijzing en het feit dat hij mijn oproepen heeft afgedrukt en op een gegeven moment zijn mobiel zelfs heeft afgezet, gaan door mijn hoofd heen. Ik gris het mesje van het bureau en voel opeens een vlaag van wanhoop en woede opkomen.
En dan gebeurt het opeens weer zonder dat ik controle erover heb. Want hoewel ik mezelf vanmorgen nog figuurlijk voor mijn hoofd sloeg omdat ik het deed, voel ik dat ik het mesje opnieuw op mijn huid zet. Een gevoel van wanhoop, teleurstelling, verdriet en voldoening gaan als een storm door mijn binnenste terwijl ik zie dat het mesje een rode kras achterlaat over mijn arm.
Rode druppeltjes wellen op uit de verse wond. Voordat ik het echter opnieuw kan doen, kom ik opeens uit mijn trance en smijt het mesje met kracht door de kamer heen. Het topje van het mesje breekt af en valt op de vloer. Een klein spoor van bloed en staal blijft op de grond achter en ik ga weer terug op mijn bed zitten.
Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar dan laat ik mijn lichaam naar achteren leunen zodat ik niet veel later op bed lig. Ik ga op mijn zij liggen zodat ik in foetushouding lig en sluit mijn ogen. En terwijl het bloed langzaam opdroogt op mijn huid, vallen mijn ogen dicht en val ik niet veel later in een diepe, onrustige slaap.

Reacties (1)

  • Girlicious

    Oke stille lezer gaat zich er even mee bemoeien, haha
    Ben ik de enige die Aiden niet helemaal vertrouwt?
    Natuurlijk helpt hij haar en heeft ze veel steun aan hem maar iets in me zegt dat hij niet 100% eerlijk is..
    Ik weet niet wat het precies is maar hij doet verdacht. En oke het is niet netjes dat ze in zijn laptop heeft zitten neuzen maar come on
    Gelijk zo'n kille blik en haar naar huis sturen, wetende hoe ze in het leven staat..
    Die zet vind ik erg jammer van hem
    Ik hoop natuurlijk dat het onderbuikgevoel onterecht is maar iets vertrouwt dit niet
    Zelf denk ik dat Aiden ook een hele andere kant heeft, een wat minder aantrekkelijke kant
    Je zorgt in elk geval voor allerlei complottheorieën dus ik blijf zeker door lezen haha
    Al wil ik die arme meid echt adopteren en knuffelen..

    4 jaar geleden
    • Dragonrage

      Dit is echt zo'n heerlijke reactie, haha. Ik zou zeggen: blijf zeker weten lezen om erachter te komen. Super bedankt voor je reactie!:)

      4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen