August, 2014
Manchester
United Kingdom


|| Claire Montgomery

Pijn voelde ik overal in mijn lichaam. Ik zat weer opgesloten, deze keer niet in mijn eigen cel, maar in een isoleercel. Het was uitgelopen tot een gevecht en het ging er erg wild aan toe.
Ik had er een blauw oog aan overgehouden en een gebroken arm. Zij daarentegen was er slechter aan toe.
Ze lag nog op de ziekenboeg met een hersenschudding, gekneusd been en een gebroken arm.
Bij mij moest je geen problemen veroorzaken. Ze vonden mij gevaarlijk voor andere gedetineerden en daarom zat ik ook hier in een isoleercel.
Er was hier letterlijk niks: een smerig, onhygiënisch toilet en een bed, meer niet.
Voor hoelang ik hier moest zitten was mij nog niet duidelijk gemaakt.
Mijn gedachten dwaalden af naar de vreselijkste momenten in mijn leven.

"We gaan een spelletje spelen, dat vind je vast wel leuk!" zei de man enthousiast.
Ik keek op en keek de man onschuldig aan. "Ga maar op bed liggen en doe je kleren maar uit," fluisterde man zachtjes in mijn oor.
Ik weigerde en ik keek zoekend om me heen, bang voor wat me te wachten stond.
"Wil je niet?" vroeg de man. Hij greep steving mijn arm vast en sleurde mij op het bed.
Voor ik het wist, waren mijn kledingstukken uitgescheurd en lag ik daar zonder kledij om mijn lichaam.
Een rilling voelde ik door me lichaam heen gaan, worstelend en met tegenzin voelde ik dingen gebeurden die ik niet wilde.
"Je doet nu wat ik zeg of je pappie gaat eraan!" zei de man lachend, terwijl hij bovenop mij lag.
"Nee! Ik wil niet! Laat mij los!" schreeuwde ik in angst, proberend los te komen, maar de man had mij stevig vast.
Druppels voelde ik langs mijn wangen lopen, steeds meer met een snellere stroming.
Twee tellen later voelde ik iets hard en pijnlijk mijn vagina ingaan. Het voelt als een soort van mes. Schreeuwend, gillend en huilend krijste ik om hulp, maar ik merkte dat het niets opleverde.
"Niemand kan je horen, niemand zal je helpen," zei de man hijgend.


Ik werd gewekt uit mijn gedachtes als met een harde klap het luikje met een zwaai openging.
" Lunch," hoorde ik een zware, mannelijk stem zeggen en een dienblad met voedsel werd door het luikje mijn isoleercel ingeschoven.

Reacties (1)

  • Luckey

    OMG!!
    das heftig!!! wat ze heeft meegemaakt

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen