August, 2014
Manchester
United Kingdom



|| Claire Montgomery

Flashback
"Papa! Papa!" riep ik door de kamer. De man stond daar emotieloos. Wat de reden van dit alles was, wist ik niet.
Een heftig gevecht vond plaats. Er was maar weinig wat ik kon doen.
Angstig zat ik achter de bank, glurend toe te kijken wat er gebeurde.
Voorzichtig pakte ik de huistelefoon, op het tafeltje schuin achter de bank. Snel kroop ik weer achter de bank, en belde het alarmnummer.
"Hello, what is your emergency?" zei de vrouw van de hulplijn. "Mijn vader..." zei ik zacht. "Wat is er met uw vader? Is er iets aan de hand?" vroeg de vrouwelijke stem.
"Mijn vader en een man vechten. Er is zo veel geweld! Please help," zei ik huilend. "Rustig aan, wat is het adres?" vroeg de vrouw.
Ik gaf de straatnaam. Ik zag dat de man een mes uit zijn zak haalde. Van schok wist ik niet wat ik moest doen. Ik moest papa helpen. Ik liet de telefoon vallen en sprong achter de bank vandaan.
"Nee, doe het niet! Alsjeblieft!" schreeuwde ik en probeerde er tussen te komen. Met een snelle beweging van de man zag ik dat de man het scherpe mes in de borst van mijn vader had gestoken.
Mijn vader schreeuwde het uit van de pijn en viel neer op de grond. Huilend en schreeuwend hoopte ik dat er iemand zou komen.
Ik zag de woede in de ogen van de man. Hij staarde naar me. Hij was iets van plan. Angstig keek ik hem aan. Tranen rolden nog steeds over mijn wangen. Snel ging ik naar mijn vader en probeerde het bloed tegen te houden. Het mes zat nog steeds in zijn borst. "Papa, nee! Je moet blijven vechten. Hou vol, papa!" schreeuwde ik luid.
"Dit is jouw schuld! Nu ben jij aan de beurt!" zei de man met een enge en luide stem. Hard begon ik te gillen en ik probeerde weg te rennen. Net voordat ik het huis wilde verlaten, had de man mij te pakken. Worstelend probeerde ik los te komen.
Ik probeerde weg te komen met al mijn kracht. Bijna lukte het om weg te komen, maar de man sneed diep in mijn arm. De wond begon de bloeden, een stekende ontstond in mijn arm. Ik deed de deur open en rende zo snel als ik kon weg. Ik wou weg van het huis, zodat ik niet alleen met de man zou zijn. Roepen om hulp van de buren was mijn redding.
De man vluchten zo snel als hij kon uit ons zicht. Huilend liet ik mij vallen op de rand van de stoep.
Buren in de straat hadden mijn gegil van der net gehoord. Snel kwamen ze naar buiten, ze troffen mij aan op de stoep een stukje verder in de straat
Al snel waren de agenten en de ambulance broeders aangekomen. "Meisje, hoe oud ben je?" vroeg de agent, die op zijn hurken ging zitten. "Mijn vader is binnen! U moet hem helpen!" riep ik huilend.
"Rustig maar, je vader is in goede handen. Hoe oud ben je?" zei de man. Zijn stem voelde vertrouwd. "Ik ben negen," zei ik huilend.


Ik schrok wakker van een hard geluid om mij heen. Ik zag beveiligers bij me in de isoleercel staan.
"OPSTAAN, HANDEN TEGEN DE MUUR," Hoorde ik de beveiliger met een zware en luide toon roepen. Ik deed wat de man zei. Handboeien werden strak om mijn polsen gedaan.
Met een ruk duwde de man mij in de richting van de gang.



Haaii. Sorry dat ik gisteren geen hoofdstuk geplaatst had. Door omstandigheden kon ik niet op Quizlet komen.

Hier een nieuw hoofdstukje voor jullie Enjoy it!


Reacties (1)

  • Luckey

    Omg!!!!
    Das heftig!!
    Snel verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen