Foto bij Twenty-two

Rosemary Olivia Williams

Ik keek angstig op naar Harry, die een stukje boven me uit torende. Zijn ogen spuugden vuur en een grote frons stond op zijn voorhoofd.
'Rosemary!' zei hij opnieuw, dit keer nog dwingender dan eerst.
En dat was wat me het meeste angst aanjoeg. Dat hij mijn naam zei. Mijn volledige naam. De naam die hij nooit, nóóit gebruikte. Nooit.
Tranen verschenen in mijn ogen. 'Harry, ik...'
Ik sloeg mijn ogen neer.
'I'm sorry,' zei ik zacht, mijn stem brak aan het eind van de zin.
'You had a baby?' vroeg Harry verontwaardigd. 'A fucking baby!'
Hij bleef mijn pols stevig vasthouden en ik bleef zijn blik ontwijken.
'Twee,' mompelde ik zacht.
Nu liet Harry wel mijn pols los. Hij stommelde ongelovig achteruit. Ik keek op en zag dat hij me gebroken aankeek.
'Kom mee,' zei ik tegen hem. Hij deed de deur achter zich dicht en liep in de stilte achter me aan, naar mijn kamer.
Ik ging op de bureaustoel zitten en Harry op het bed. Een tijdje staarde hij naar alle foto's die op het bed lagen. Enkel foto's van mij met een dikke buik lagen op het bed. Andere foto's die met de zwangerschap te maken hadden bewaarde ik ergens anders.
'Wie is de vader?' vroeg hij plotseling.
Ik wist dat deze vraag eraan zat te komen.
Harry draaide zijn hoofd naar me toe en keek me vragend aan. 'Ik ben het toch niet? Alsjeblieft, zeg dat ik niet de vader ben!'
'Harry.' Alweer verschenen er tranen in mijn ogen. Hoe kon ik dit ooit aan hem vertellen zonder zijn hart te breken? 'Wie zou het anders kunnen zijn?'
'Nee!' Tranen verschenen in zijn ogen. 'Nee, nee nee!'
Hij legde zijn hoofd in zijn handen en ik hoorde hem zachtjes snikken. Snel stond ik op en ging op mijn knieën voor hem zitten. Hij keek naar me op met betraande ogen.
'Ik had daar voor je moeten zijn!'
'Nee,' antwoordde ik met een verstikte stem. 'Ik had naar je toe moeten komen.'
Ik begon te vertellen. Zonder te weten of hij 't wel wilde weten, maar ik moest het kwijt. 'Ik kwam erachter dat ik zwanger was in november. Toen was ik bijna tien weken zwanger. Ik had het al eerder kunnen weten, want ik werd niet ongesteld, maar ik was zo'n wrak dat niets meer tot me doordrong. De baby's werden geboren op twintig april 2011, drie weken te vroeg. Ik heb ze opgegeven voor adoptie.'
Harry's ogen werden groot. 'Je hebt wat?!'
Tranen rolden langzaam over mijn wangen. 'Ik kon niet voor ze zorgen, Harry, dat moet je begrijpen. Ik kon bijna niet voor mezelf zorgen. Hoe kon ik dan ooit twee kleine baby'tjes in leven houden?'
Harry bleef stil, dus praatte ik verder. 'Het waren een jongetje en een meisje. Ik..-'
'Waar zijn ze nu?'
'Weet ik niet.'
Harry wreef met zijn grote handen over zijn gezicht. Hij keek me aan, voor het eerst in een lange tijd. Bij het zien van de tranen, tilde hij me op en zette me op zijn schoot. Ik sputterde wat tegen, maar hij suste me tot ik stil was en hij vroeg: 'Mocht je ze een naam geven?'
'Ja,' antwoordde ik. Harry's hoofd schoot naar me toe en hij keek me nieuwsgierig aan. 'Het meisje heet Olivia, met als tweede naam Sienna en de jongen
heet Edward, met als tweede naam Ashton.'
Harry trok me dichter tegen zich aan en fluisterde: 'Dat zijn de mooiste namen ooit.'
Voor een tijd was het stil en zaten we allebei in onze eigen wereld.
'Maar ehh, wie is Ashton?' vroeg Harry. Aan zijn stem was te horen dat hij deze vraag eigenlijk al eerder had willen stellen, maar had gewacht.
'De naam van mijn vader.'
'Oh,' klonk het.
Plotseling stond ik op. Harry keek me fronsend aan en ik liep naar mijn bureau toe, om vervolgens een mapje uit een lade te halen.
Ik liep terug naar Harry toe en gaf hem het mapje. Aarzelend nam hij het aan.
'Het zijn de foto's van de geboorte,' vertelde ik hem. Harry stond op het punt om het mapje te openen, maar bij het horen van wat ik net zei, klapte hij het snel weer dicht. Angstig keken we elkaar aan. Hij was bang voor wat hij zou zien en ik bang voor wat hij ervan zou vinden. Want als hij eenmaal foto's van de geboorte en van de baby's zelf had gezien, zou het echt zien. Zou hij helemaal beseffen dat ik geen grapje maakte. Dat hij vader was en dat ik dat voor hem geheim had gehouden.
'Je... je hoeft het niet te bekijken,' zei ik zachtjes tegen hem.
De blik op zijn gezicht veranderde en resoluut opende hij het mapje. Zwijgend ging ik naast hem zitten op het bed. Samen keken we naar de eerste foto. Een foto van Olivia en Edward. Beiden waren ze nét geboren en lagen in mijn armen. De één droeg een roze mutsje en de ander een blauwe, waaraan je kon zien wie wie was.
Ik zag er verschrikkelijk uit op de foto. Maar wat kon je ook verwachten als je op zestienjarige leeftijd twee baby's ter wereld brengt? Op de foto moest ik huilen, en ook nu rolden er stille tranen over mijn wangen.
De vorige keer dat ik deze foto had gezien was toch wel een hele lange tijd geleden.
Harry keek sprakeloos naar de foto, daarna sprakeloos naar mij en toen weer naar de foto.
'You were right,' zei hij tegen me, en sloeg troostend zijn arm om me heen. Vragend keek ik hem aan. 'Ik heb geen enkel idee waar jij doorheen bent gegaan. Terwijl jij mijn kinderen ter wereld bracht, kon ik alleen maar aan mezelf denken. Sorry.'
Ik trok hem in een knuffel. Verbaasd sloeg hij zijn armen om me heen. Ik legde mijn hoofd op zijn borst en sloot mijn ogen, genietend van het moment.
Plotseling sprong Harry op, na de foto's op het bed te hebben gelegd. 'Ik heb een idee! Wat nou als we naar ze op zoek gaan?'
Een enthousiaste blik was verschenen op zijn gezicht, maar het verdriet in zijn ogen was gebleven.
Ik dacht even na, maar schudde daarna mijn hoofd. 'Dat kunnen we ze niet aandoen. Waarschijnlijk weten ze niet eens dat ze geadopteerd zijn. En ik heb gekozen voor een gesloten adoptie. Sorry Harry.'
Verslagen kwam Harry weer naast me zitten op het bed. Dit keer sloeg ik een arm om hem heen. Teleurstelling was af te lezen van zijn gezicht.
'En jij staat niet op hun geboortecertificaat,' mompelde ik zachtjes.
'Dus ze hebben geen biologische vader?' riep Harry verontwaardigd uit.
Ik knikte en hij schudde boos zijn hoofd. 'Volgens de wet niet.'
Ik beet op mijn lip en keek verslagen weg van zijn doordringende blik.
Hoe had ik 't ooit in mijn kop gehaald geboorte te geven aan Harry's kinderen, zonder hem te informeren?
Telkens maar had ik Harry de schuld gegeven van alles, terwijl ik zelf óók verantwoordelijk was voor de ellende die ik had doorgemaakt.
Ik keek op naar Harry en zag dat hij al die tijd naar me had zitten kijken.
Een teleurgestelde blik stond op z'n gezicht.
'Sorry...' murmelde ik zacht.

---
Oehhhhh
Eventjes uitleg van de namen voor de kinderen:
Rosemary
Olivia Williams
Harry
Edward Styles

Ik weet het, op dit moment is 't nogal saai, maar dat zal snel veranderen!
Waarschijnlijk wordt het volgende hoofdstuk weer een flashback, hebben jullie iets van ideeën voor "momenten" die jullie leuk zouden vinden tussen Harry en Rose? In het verleden zal binnenkort ook de spanning tussen de 2 oplopen...
xx

Reacties (3)

  • Renate1983

    Jouw woorden dat het saai is maar eigenlijk hoort het erbij en behalve dat moet Harry een keer de waarheid horen.
    Kraak niet je eigen werk af want je zet het, met een tevreden gevoel, toch op Q.

    En een gesloten of open adoptie, in je tienerjaren kun je je vaak genoeg van gedachten veranderen.
    Al denk ik dat de tweeling dichterbij is dan ze denken.
    Eerlijk gezegd is het wel vergezocht dat ze een tweeling had. De kans om een tweeling te krijgen, bestaat als je
    zelf een tweeling bent of als het in je familie voorkomt. Dat wilde ik even kwijt.

    xxx
    P.s. had ik gelijk met een vermoeden van adoptie XD

    2 jaar geleden
  • Maim

    Verder!!!

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    HET IS HELEMAAK NIET SAAI! GA VERDER AUB OP DEZE MANIER! I LIKE THIS STORY SO MUCH!

    2 jaar geleden
    • heikoricky

      Alles behalve saai..!! Snel verder.. ik love it

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen