Beste Lezers,
Hierbij wil ik jullie laten weten dat ik gister 02-02-2018, dit verhaal al zijn chapters heb geschreven.
Vanaf nu hoef ik het alleen nog maar te activeren.
Ja, ja, na 10 soorten chapters, mag het ook wel is zo zijn dat het eindigd.
Ik hoop dat jullie het tot nu toe nog steeds een goed verhaal vinden om te lezen.
Het is en blijft mijn eerste OP verhaal, dus ook wel een klein beetje mijn trots.
Al hoop ik natuurlijk met de tijd, betere, leukere OP's te kunnen schrijven.
Al doende leert men, en nooit geschoten is altijd mis.
Wier niet waagt wier niet wint.
Nou voor nu alvast ENJOY this chapter...
Omdat Serie 10, de laatste is......
Zeg maar nog zo'n 40 chapters.....

2020



Hoofdstuk 9.1

We zouden vertrekken in een grote gecamoufleerde speciale bus, de bus had ruimte voor dertig personen. Het voorste gedeelte was het zit gedeelte, verschillende stoelen waren zo geplaatst dat het maar weinig ruimte in beslag nam, maar ze toch op een gezellige, veilige manier vervoerd kunnen worden. Er kan ook een tafel precies in het midden van de speciale opstelling worden geplaatst om er aan te eten, spelletje te spelen of iets dergelijks. Het middelste gedeelte van de bus, was het deel van de keuken, toilet, douche en opslag ruimtes. Het achterste gedeelte is omgebouwd tot slaapruimte, hier kunnen precies dertig personen te gelijkertijd slapen, rusten, tijdens de lange rit.
Seppe, Rosá, Sebastiaan, Wendy en ik waren tot een conclusie gekomen.
De verhuizing kon alleen goed gaan als we met zekerheid iedereen tegelijk zouden meenemen.
Sebastiaan had woord gehouden, hij had iemand die een grote bus zou kunnen rijden en in bezit had.
Vannacht rond klokslag half drie zouden we vertrekken.
Het was dan nog donker, we zouden de eerste file's voor wezen en we zouden op het tijdstip dat de meeste kinderen wakker zijn bij een of andere standplaats rust kunnen houden. Ontbijten, speeltijd gunnen en eventueel zou de bestuurder kunnen wisselen met een tweede chauffeur voor de verdere rit. We moesten in ons achterhoofd houden, dat de kinderen vervelend / zeurderig / huilerig onderweg konden gaan woorden.
Door een lange zit, in een kleine ruimte waar ze maar beperkt kunnen bewegen.
Bij aankomst konden we ze wellicht speeltijd geven, door met ze naar de speeltuin te gaan. Iets wat ze nog niet eerder gezien hadden en op gespeeld hadden. Het zou erg zwaar gaan woorden, de eerste dagen, uitpakken, inruimen, wennen aan de omgeving, de ruimtes, de vrijheid. Daarna, na de eerste weken zal het makkelijker vergaan. De kinderen waren aan de omgeving gewent, hadden het structuur terug net zoals wij.
Het enige verschil wat het zou maken was de vrijheid die we hadden op de 16 kilometer stuk grond.
'Izzy' was de trillende stem van Wendy.
Verbaasd, onbegrepen keek ik haar aan.
'Sebastiaan wilt de weekendtassen nu hebben, net zoals de tassen voor de kinderen' sprak ze wijzend naar een ruimte waar de man zich moet begeven. 'Voor' vroeg ik niet begrijpend, ze haalde haar schouders op. Begon licht te kleuren in haar waren waarop ik haar naar de speelkamer van de kinderen druk. 'Als jij er nu eens voor zorgt dat ze begrijpen dat we vanavond hier weggaan, als een avontuur, ga ik wel met de heren spreken' grijnsde ik haar toe.
Het meisje verdween achter de dikke deur, voor haar gevoel: veilig.
'Sebastiaan' weerklonk mijn heldere stem door de keuken waar de man was gaan zitten.
'Izzy, zou je - je weekendtas kunnen geven' mopperde de man licht uit zijn doen.
'Alles wat al ingeladen kon woorden staat in de eerste hal bij de voordeur. De rest zal moeten wachten' sprak ik knikkend.
'Ik heb het nu nodig' bromde de man.
'Jij hebt helemaal niets nu nodig' bromde ik het zelfde terug.
'Maak de kinderen nog meer van streek' grauwde ik de man toe.
Verbaasd keek hij mij aan, 'van streek' vroeg de man onbegrepen.
'Ja, ze vinden verhuizen eng. Je rent het huis in en uit met spullen, tassen, dozen, de kinderen zien dat. Denk er een beetje om, je kan het krijgen zodra het klaar is met inpakken' knikte ik. Een zucht rolde over mijn lippen, waarom begrepen mannen niet dat, kinderen gevoeliger konden wezen dan een volwassene, het was iets waar ze in zijn geboren, deels zijn opgegroeid. Dat laat je niet zomaar achter, naar iets wat voor jouw onbekend is.

Reacties (1)

  • Luckey

    Sebastiaan heeft echt geen gevoel voor kinderen
    Activeer er snel nog 1 !!!
    Story is nog steeds leuk

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen