2020



Hoofdstuk 9.2

Na zo'n bijna twee dagen gereden te hebben, de kinderen met heel erg veel pijn en moeite zoet weten te houden. Reden we eindelijk het gedeelte binnen richting het speciale hek van ons stuk grond. Jaimy stopte de grote gecamoufleerde bus, Sebastiaan pakte een speciale doos en liep langzaam naar de kinderen. Een voor een kregen ze net als Rosá en ik gehad hadden en speciale armband om. De armband was bestemd tegen water, kon ik het water, bestemd tegen hitte en bleef tevens dan ook nog eens koel. Het probleem echter was, je kreeg hem niet verwijderd van je arm.
Langzaam aan deed Sebastiaan de armbanden bij de kinderen om, voorzichtig. Een klik vertelde dat ze gelijk geactiveerd waren.
Na een knik, iedereen gecontroleerd te hebben op een armband, werkend, startte Jaimy de grote bus weer en reed hij langzaam het hek door.
Achter ons sloot het grote hek zich weer in zijn sloten. Jaimy reed verder, we moesten nu zo'n 2 kilometer reiden voor we bij de oprit kwamen, bij de grote parkeerplaats, van het kasteel. Sommige kleintjes leken niet de intentie te hebben om wakker te woorden. Andere leken hen ogen nu al uit te kijken, door de vele grote groene bomen dat ze zagen. Een grinnik rolde dan ook van vreugde over mijn lippen.

Zoals afgesproken met de meiden maakte we langzaam maar zeker de kinderen een voor een wakker. De bus reed een ronde over het grote parkeerterrein, draaide het grote gevaarte en liet hem langzaam uit rijden. De kinderen schoten een voor een naar het raam en keken met grote haast uitpuilende ogen, hen ogen uit. Het groen, de gekleurde bloemen, de heldere lichtblauwe bewolkte lucht met het schamele zonnetje.
Maakte het als een pracht, een welkoms gebaar. Een gift op een nieuw begin, een toekomst.
Jaimy, klikte iets in, waarbij de grote deuren van de bus open schoten, 'goed, allemaal even luisteren' sprak ik luid. 'Voordat we straks overal en nergens heen gaan rennen. Blijven we hier op de parkeerplaats, zodra de spullen binnen gezet zijn, we allemaal wat gegeten, gedronken, gezeten hebben, kunnen we verder bespreken wat te doen' sprak ik luider, als normaal.
'Rosá, neem de kinderen samen met Wendy mee naar de speeltuin in West' sprak ik cryptisch. Het meisje knikte, 'Tirza en de rest helpt mij uitladen, maaltijden bereiden' sprak ik fronsend. Waarbij Rosá met de kleinste kinderen op haar arm de bus uit stapte. De kinderen een voor een, hen moeder/oppas volgde. Na elke stoel gecheckt te hebben dat er geen achterblijvers waren. Hielp ik de andere de bus uit te laden.

Reacties (1)

  • Luckey

    Daar gaan ze dan

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen