2021



Hoofdstuk 9.16

Weken vlogen voorbij, Sebastiaan, Jaimy vertrokken voor een aantal maanden naar de andere kant van de wereld. Zaken. Spraken ze beide mysterieus, ergens voelde het naar onraad. Naar gevaar, alsof er nog meer stond te wachten, en straks als een klap op ons pad zou belanden. Tirza zou over enkele weken haar kleine te wereld brengen. Ze wist echter het geslacht al, ze zou een prachtige dochter krijgen.
Wendy had de zoveel weken echo gehad en alles was in orde. Ze wist zelfs al dat het een meisje was. Ze was druk aan het nadenken voor een naam voor haar prinses. Als een trotse pauw, was ze niet te houden.
Emma, was nog steeds erg onwennig, maar stak haar handen goed uit de mouwen, voor mijn 15 kinderen, was ze een erg grote hulp en een erg sterke snelle tante. Af en toe moest ik er wel om lachen, maar in werkelijkheid was ze nog helemaal geen tante van de kinderen. Misschien omdat ik ze dat probeerde wijs te maken. Want vanuit bloed, waren ze niets, van elkaar.
Rosá was maar druk, in haar gastenverblijf, nu ze wist dat als er iemand in ons midden wegviel zij de kinderen onder zich zou krijgen. Ik en Rosá hadden ook gesprekken gehad, over Sebastiaan en Jaimy die erg mysterieus bezig waren de afgelopen jaren, ze vaak rondom ons hing. Het was mij ergens duidelijk. De heren hadden ergens nog een geheim adres, waar ze verschillende meisjes hadden zitten.
Jaimy was er wat vaag over, maar Sebastiaan liet gewoon niets los.
De angst, dat mijn vermoedens, die van Rosá waar zouden zijn, waren gewoon niet te verdragen.
Dit konden we niet met de andere meiden bespreken.
Zelfde gold voor het verzwijgen van de brief die wij naar huis mochten zenden. Weliswaar via een grote omweg. Een omweg van zo'n 9 landen, waardoor het maar erg lastig te traceren was, waar nu exact de brief vandaan kwam. Zodat ze echt niet konden gaan zoeken, het niet eens in hen hoofd zouden gaan halen.
Ik moest er niet aan denken, dat mijn eigen moeder, vader, broer of ander familielid mijn gezin maar ook iets in gevaar zou brengen.
Dit was een goede beslissing geweest.
De heren wisten er niets vanaf, alleen wij.

"Ik ben bang dat het telefoontje dat Jaimy kreeg, foute boel was" was Rosa haar hese stem. Ze was erg vermoeid, de kinderen trokken erg veel energie uit ons. Waardoor we soms gewoon een uur nadat we de kinderen in bed gestoken hebben, zelf ook in slaap sukkelen. Het brak ons op de tijd op, maar klagen zouden we niet. Zeker niet. Wij waren sterk en konden dit, zodra de kleinste ouder zijn konden ze net als de oudere kinderen helpen.
Van helpen zouden ze niet dood gaan en daarbij zouden ze gelijk leren dat het niet uit zichzelf verdwijnt, schoon raakt en of opgeruimd wordt.
Op een gegeven moment zullen Rosá en ik waardeloos zijn om te baren.
Dan zijn wij de gene die de pubers in het gareel mogen houden, terwijl de jongere kroost, zoals Tirza, Wendy en Emma, het broeden mogen voortzetten. Iets wat op de tijd ook het lichaam zal opbreken. Ook was dan nog maar de vraag, hoelang de heren, hen sperma, nog zo vruchtbaar was, dat ze kinderen op de wereld konden zetten. Want Seppe, Flynn en Sebastiaan waren niet de jongste meer en ook Bjorn was niet een van de jongste meer.
Jaimy zou dan wellicht zijn wens in vervulling kunnen laten gaan.

Reacties (1)

  • Luckey

    omg!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen