2021



Hoofdstuk 9.17

Het gehuil van Tirza deed mij doen ontwaken, met gefronste wenkbrauwen stapte ik naar haar kamer. Waar ik gelijk het licht aan klikte, een kronkelende jongedame met haar armen rond haar buik geslagen zie ik haar pijn proberen te verbijten. Nat bevlekte lakens vertelde mij, dat haar vliezen gebroken waren. Gelijk rende ik naar beneden, waar de huistelefoon op een tafeltje stond. Drukte het telefoonnummer van dokter Julian Robert Wells. Die deze nacht dienst doende arts was. Waarbij het niet lang duurde eer de man opnam.
"Tirza is begonnen, haar vliezen zijn gebroken, vruchtwater is al gelopen" ratelde ik door de telefoon.
"Kasteel, achterdeur van de keuken onder de plantenpot ligt de sleutel" voordat ik de telefoon erbij neergooide. Met een glas drinken naar boven liep, en gelijk bij Tirza de kamer binnen stapte. "De arts is onderweg" glimlachte ik. "Een beker water, voor mocht je dorst hebben" ratelde ik verder. De kussens in haar rug opstapelend, en de vuile dekens van het bed trekkend, begon ik het te verschonen.
Het zou nu niet erg lang duren of het meisje zou meegenomen worden naar de verloskunde kamer, de kamer waar ze zou moeten bevallen. Als ze dat achter de rug had, kon ze in een schoon, opgemaakt, fris bed stappen. Genietend van haar pasgeboren wonder, waarvan ze nog steeds niet de naam wilt verklappen.

Al snel was dokter Wells aangekomen, hij onderzocht Tirza en commandeerde mij de kamer te verlaten. Na een paar uur in vreugde gewacht te hebben, was het huilende geluid daar van een pasgeboren baby. Het geluid ebde al snel weg, waarna de dokter de kamer van Tirza uit kwam stappen.
"Ik kon haar niet meer verplaatsen, ze had al volle ontsluiting. De bevalling is best goed verlopen, volgens mij was dit niet haar eerste" lachte de man.
"Maar ze heeft een kerngezonde dochter, te wereld gezet. Ze heeft nu rust nodig, en over een paar dagen kom ik nog eens controleren. Voorlopig mag ze het bed nog niet verlaten. Zal ze bedrust moeten houden. Ze heeft teveel bloed verloren" ratelde de man, voor hij zijn tas dicht drukte en mij een of ander papiertje in de hand drukte.
Een zucht rolde als volgt over mijn lippen.
Met een grote pot thee een glas en wat te eten stapte ik de kamer van Tirza binnen.
Glunderend zat ze met haar prachtige parel in haar armen op bed. Vermoeid, verlept, zoals ik niet anders had verwacht.
"Ik zou zeggen, neem een warme douche, pas ik wel even op" grinnikte ik.
Tirza drukte haar dochter in mijn armen.
"Ze heet Zuley, en ja dat is goed" ze gaapte een keer en stapte vervolgens recht. Wankelend stapte ze naar de badkamer waar ze de kraan aanzette. Het water kletterend op de grond, de damp van de hitte uit de badkamer zien komen. Wist ik dat het niet lang zou duren voordat Tirza weer terug in haar bed wilde kruipen. Zuley legde ik in haar wiegje, waarop ik het bed van Tirza maar is begon te verschonen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Nog een kleine spruit
    Hoe lang gaat dat nog door?!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen