2021



Hoofdstuk 9.18

In de ochtend was het zoals gewoon een drukte. De kinderen moesten hen ontbijt zo snel ze konden opeten, hen tas stond zoals iedere morgen op volgorde ingepakt met lekkers. Aangekleed en wel, af en toe gehaast, moesten ze naar school gebracht woorden. Vaak waren we dan als moeders erg blij dat ze niet op een openbare school zaten. Dan zouden we iedere dag een berisping hebben gekregen.
Dat we ons kind op tijd moesten afleveren.
Helaas was dat dag in dag uit een gevecht. De oudste kinderen werkte mee, Zylina, Larkin, Juno, Vajén, Mirre, Nick, Mick, Ruthy, Aslan en Beau, hielpen de jongere kinderen met hen schoenen en jas aan te trekken. Terwijl Tirza, Rosá en Wendy zich klaar maakte om de kinderen veilig en wel op school te krijgen. Kon ik de lange afstanden op het moment niet meer maken.
Ik was 30 weken zwanger, een erg goede zwangerschap, de eerste maanden was ik misselijk, heb ik wat gebraakt, maar verder verliep het voorspoedig goed. OP heden had ik nog steeds geen gezwollen enkels, opgezette kuiten en of andere pijntjes. Vandaag zou Jaimy met een weeskindje komen, het had dringend onderdak nodig en Rosá zou opnieuw moeder worden. Papieren waren al getekend, alleen Rosá moest haar handtekening plaatsen, en dat kon zonder toezicht. Ik begon mij zorgen te maken, omtrent ons goede wil.
Dat straks Jaimy en Sebastiaan, wellicht misbruik van ons konden gaan maken.
Het was niet dat we ieder wild vreemd kind maar tot ons familie lieten komen.
Maar het was ook niet zo dat we het kind buiten zouden laten staan. We zouden zeker met een oplossing komen. En tot op heden, bleef onze mening uit.
We hadden er niets over te zeggen, het was al unaniem gemaakt door Sebastiaan en Jaimy.

Na schooltijd zouden de oudste meiden met hen eerste paardrijles beginnen. De oudste jongens met hen eerste voetballes en de baby's zouden dan in stilte en alle rust hen middagslaapje houden. Met de meiden zou ik rond de tafel kunnen gaan zitten. Meningen uitwisselen, gesprekken voeren, en spreken over de verdere opvoeding aangezien sommige kinderen van ons al langzaam aan beginnen te tieneren.
Puberen, al kon ik het nog niet echt puberen noemen, ze waren net 7 en 8.
Baldadig, en soms wat pushend.
Het huis begon langzaam aan stiller te woorden, op enkele geluiden dat inmiddels al routine was, na. De huishoudelijk hulp, was aan het stofzuigen, de butler zat in de studeerkamer en de kok stond met zijn hulp in de keuken. Ons avondmaal voor te bereiden. Tuinmannen liepen in de voor en achtertuin, het onkruid ver te wieden. De nanny's die we hadden ingehuurd, hielden hen oog op de jongste telgen van de familie.
Terwijl de andere alle hen werkzaamheden oppakte, staarde ik naar het landgoed, naar buiten.
Het was al zo lang geleden dat ik mijn familie gezien had. Niet zozeer mijn moeder, maar mijn broer, vader. Ik wilde graag weten wat hen gedachtegang was op het moment dat ze te horen hadden gekregen dat ze opa en oom waren geworden, meerdere malen. Ik wilde hen gezicht zien, de uitdrukking, die ze trokken. Hen omhelzen maar het kon gewoon niet.
Te gevaarlijk, Flynn, Seppe, Sebastiaan, Bjorn en of zelfs Jaimy hoeft er maar achter te komen dat ik die gedachte had.
En het was gedaan met mij en of zelfs wel met mijn kinderen.
Hoofdschuddend, drukte ik die gedachtegang zo spoedig mogelijk weg, een schop van de baby vertelde mij dat ik mij is niet zo zorgen moest maken.

Reacties (1)

  • Luckey

    Iets zegt me dat er nog wat gaat gebeuren

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen