2021



Hoofdstuk 9.20

Zoals voorspeld, was Wendy zover. Ze kon eindelijk beginnen met persen, ze had volledige ontsluiting en daarbij had ze om de zoveel minuut een wee, en niet zo'n zachte, vriendelijke. Maar hevig, zo hevig, dat ze de drang voor persen had gekregen. En van dokter Mertens dus mocht gaan persen. Ik lag toe te kijken vanaf mijn bed, hoe Wendy vermoeid, probeerde te persen.
Ze was al een uur bezig, de arts was niet gemakkelijk, steng en zeker bot in zijn opmerkingen.
Wendy voelde zich totaal niet op haar gemak en voelde zich gespannen en gestrest, iets was slecht is tijden een bevalling. Zelfs gevaarlijk kan zijn.
En ik kon niets doen, alleen maar toe kijken af en toe mompelen dat ze het goed doet.
"We pakken even een korte pauze" bromde dokter Mertens.
Hij drukte zich recht en Wendy liet zich vermoeid terug in het kussen zakken. Ademhalend, probeerde ze rustig te woorden, krachten op te sparen voor de grote daad. Ze wist dat ze met heel erg veel kracht haar kindje te wereld moest zetten. Dat ze toch echt wel een grote beloning er voor terug zou krijgen.
Na een glas drinken, wat gegeten te hebben, leek Wendy wat meer kracht te hebben.
Ze greep haar benen vast en begon te persen zodra er weer een wee kwam opzetten. Dit keer leek ze met al haar kracht het hoofdje eruit te persen.
"Een grote baby" was de brommende stem van de arts.
"Nog even, als je straks een volgende zware hevige wee voelt komen, moet je door persen tot de schoudertjes eruit zijn" sprak hij knikkend. Zijn bril terug op zijn neus drukkend. Begon hij te schrijven in zijn multomap.
"Je bent er bijna, je doet het vol treffelijk" knikte hij tevreden.
Wendy pakte opnieuw haar benen vast, ze nam een hap lucht en begon te persen. Persen alsof ze heel erg nodig moest, een plof wat te horen en zoals ik kon zien was het eerste schoudertje eruit, dokter Mertens begon het baby-tje vervolgens te helpen, en na nog een keer persen was de kleine geboren.
"Gefeliciteerd" riep ik, enthousiast.
"Een knappe dochter" dokter Mertens pakte de baby nadat hij de navelstreng had doorgeknipt op en begon haar te wegen.
"Ze is bijna 4 kilo, dus een erg zware grote baby, want ze is wel 63 centimeter, haar longen zijn gezond, score 8" sprak de man alles noterend.
"Wat voor naam mag ik noteren" ratelde de man gelijk verder.
Wendy was gewoon nog te verbluft, van de grote en zwaarte van haar baby.
"Tessa, haar naam is Tessa" stamelde Wendy, haar haar uit haar gezicht strijkend.
"Het zit erop, ik dacht dat er geen eind aan kwam" was haar fluisterende stem. "Het was zo zwaar" verzuchtte ze.
Na enkele minuten die verstreken, kreeg ze haar dochter die was ingewikkeld in dekens op haar buik gedrukt. Als volgt een flesje met warme melk, die ze haar pasgeborene moest geven.
De man begon zijn handen te wassen, verder notitie's te maken in zijn rapport en bekeek Wendy en haar dochter kritisch.

Reacties (1)

  • Luckey

    Das 1 nu de andere nog
    En een grote baby!!
    Dat ze nog ligt

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen