2021



Hoofdstuk 9.21

Jaimy was zoals afspraak terug gekomen van zijn reis. Hij zou daar met een lokaal bureau om tafel zijn gegaan. Er is daar een groot overschot aan weeskinderen, kinderen die dringen geplaatst moesten worden. omdat er gewoonweg geen plek meer voor ze was in het weeshuis. De weeshuizen dat overvol en konden geen kinderen meer een slaapplek, voedsel, veiligheid en of zelfs scholing bieden.
Te beginnen, bleek Jaimy in de jaren dat Rosá en ik afwezig geweest zijn, een aantal kindjes tijdelijk onder zijn hoede heeft gehad.
Niet zijn eigen kinderen en of andere kinderen, nee weeskinderen vanuit Nigeria. Nadat dokter Mertens vertrokken was, zijn laatste check up gedaan had bij mij, hoeveel ontsluiting ik had en of wellicht mijn vliezen al gebroken konden worden. Hij had verschillende apparatuur om mijn lichaam geplaatst, om zo het hartje, hartslag, en meer te meten.
Wendy mocht tot op heden de kamer nog niet verlaten.
Ze was teveel bloed verloren, had een erg grote baby gekregen, dat ook best zwaar was, erg uitzonderlijk.
Voor alle zekerheid wilde de man, dat ze een nacht hier bleef, net zoals haar pasgeborene.
"Dus, je bent nieuwsgierig naar het kindje" was Wendy haar tinkelende stem. Ze had een aantal uur geslapen, en was gelijk een stuk energieker, dan tijdens haar bevalling. "Ja, dat ben ik zeker. Aangezien Rosá de eerste is die er eentje vanuit dat land zal adopteren. Ik hoop maar dat het klikt, hoe oud denk je dat het kindje zou wezen" ik fronste mijn wenkbrauw op.
"Het zal niet ouder als 10 wezen" ze schudde haar hoofd.
"Jaimy was erg strikt, aangezien Rosá haar oudste uit 2015 komt" opperde Wendy.
Ze had duidelijk meer opgelet dan dat ik had gedaan. Want deze gesprekken zouden vast en zeker vaker plaats gevonden hebben. Iets wat ik mij maar weinig kan heugen, omdat ik wellicht te druk bezig was met de kinderen.
"Maar zoals ik vernomen heb, is het een jongen" ze draaide zich wat meer op haar zijde, zodat ze Tessa in haar wiegje kon zien liggen.
"Ben je zeker dat het een jongen is" was mijn verbaasde stem.
"Niet voor de 100%, maar Jaimy vond dat er maar weinig jongens waren" lachte ze grijnzend.
"Nou, misschien kunnen ze wel gewoon geen jongens maken" kwam er bijdehand over mijn lippen, iets te sarcastisch. Waarop Wendy in de lach schoot, haar hoofd begon te schudden, "dat kunnen ze wel, alleen niet constant, blijkt, gewoon" grijnsde ze knipogend.
"Tjaaaa, zaad heeft zijn eigen wil, wie het eerst bij het eitje is" lachte ik sarcastisch.
Luid, giechelend, van pret dat we eindelijk iets hadden gevonden wat best gemeen was, vergaten we het probleem dat we in de verloskundige kamer lagen.
Geklop op de deur, deed ons gelijk het gelag doen staken.
Alsof er een spelt gehoord kon woorden. Spraken we in koor "binnen".
Niet veel later stond daar Rosá, een twijfelende blik op haar gezicht. Liep ze schuifelend door naar Wendy, feliciteerde haar en gaf haar tevens een kleinigheidje. Daarna stapte ze op mij af en gaf ze mij een kus.
"Dames" was haar dringende stem.
"Mijn zoon is aangekomen" sprak ze wantrouwend.
Verbaasd keken we Rosá aan, ze was anders erg nerveus, en toch wel teruggetrokken.
"Hij is 5 jaar oud, spreek totaal niet de taal, en is erg mager" verzuchtte ze, verschrikt slikte ik mijn woorden in die ik wilde plaatsen.
"Het gaat een groot karwei woorden" knikte ze.
"Heb al bijlessen geregeld met de lerares, en heb ook met dokter Mertens afgesproken dat hij Guy, dat is zijn naam, zal helpen zo spoedig mogelijk onze taal te spreken, schrijven, en bij zal zijn met scholing" sprak Rosá, licht gebroken.
Waarschijnlijk was het een en ander toch mis gegaan. Jaimy had gezegd, dat het kindje onze taal zou beheersen, of toch, de meeste.
"En er is nog iets" stamelde ze.
"Jaimy heeft met het weeshuis uit dat land afgesproken dat over 2 maanden een ander jongetje van de leeftijd 3 wordt overgevlogen. Die wordt toebedeelt aan Tirza, en als alles op rolletjes blijft lopen over een kleine 5 maand, komt er een tweeling van 6 nog eens over" knikte Rosá, best van haar stuk gebracht.
Ook mijn ogen werden even groot, Wendy leek nog net niet flauw te vallen.
"Jaimy zegt dat als, wij ieder op Molly na, minimaal één kind adopteren, wij hem zeer zullen helpen" fluisterde ze, haast zo stil dat ik het niet verstaan had.
"Dus je beweerd nu, dat wij ieder nog een kind erbij krijgen, zonder te beslissen aan leeftijd, geslacht" was Wendy haar opmerking, nog voor ik hem kon plaatsen.
"Ja, en voor mij heeft hij in gedachten, nog een kleine over te laten komen, maar wanneer weet de man nog niet. Hij wilde eerst zien hoe ik het met Guy doe, wat ik hem kan bij brengen, leren, hoe ik erin zal slagen, of hoe ik zal gaan falen. Dat wilt hij voor Emma, Tirza, Wendy en jouw ook. We moesten onze grenzen nog maar is extra verbreden. We hebben toch genoeg ruimte volgens de man" Rosá had de smaak te pakken.
Ze stortte haar hart uit.
Eigenlijk op een moment, dat belabberd was.

Reacties (1)

  • Luckey

    Gaat lekker daar
    Straks vallen ze allemaal neer
    En E is nog steeds niet bevallen?!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen