2023



Hoofdstuk 10.0

De jaren kropen hard voorbij, de weken, maanden leken wel op de een of andere manier in een sneltrein voorbij te razen. In de afgelopen twee jaar is de heel erg veel gebeurt, zoveel dat het gewoon weg te veel was om op te noemen. Enkele adoptiekinderen vanuit Nigeria, Japan, Azië, Somalië en Sri Lanka waren in ons gezin opgenomen. En er zouden nog een aantal kinderen in de loop de jaren toegevoegd woorden.
In het begin was het wat lastig om met de kinderen om te gaan, ze vertrouwde je totaal niet en je was voor hen een totaal onbekend persoon. Een wild vreemde, die ineens jouw moeder werd. Je in een vreemd land was, waarvan jij zo hard en heel erg nodig de taal van moest leren. Sommige kinderen, jongens het was ook duidelijk te merken aan welk kind, had meer lessen gehad dan de ander. Kwam uit een wat rijker dorp dan de ander, sommige leken helemaal niet eens de taal geleerd te hebben, omdat ze in hen ogen nog te jong waren. Zoals pas geboren baby's, en peuters van bijna een jaar tot een jaar of drie.
Ze meldde dan dat ze dat wel op school konden leren.
Maar het hele eiereten was, ze kregen in die landen geen school.
De klap van Molly was voor ons allemaal het grootst, Bjorn was zijn zelfbeheersing verloren, dus danig zo verloren dat de man niet meer stopte met kloppen, stompen, schoppen, trappen, stampen, op het in elkaar gekropen lichaam van Molly. Die naderhand, niet meer bewoog, hij haar letterlijk doodgeslagen en geschopt had. Ze was in zijn ogen te ver, veelte ver gegaan. Na meerdere waarschuwingen dat ze beter, normaler, vriendelijker en liefdevoller met haar kinderen moest omgaan, ze dit dus ook meerdere malen niet aangenomen heeft. Heeft ze het voor haar zelf zo verkloot, dat het haar de dood in heeft gejaagd. Wij alle hadden er eerder over gesproken, dat een van haar actie's omtrent de kinderen en of het baren er van, haar dood zou worden.
En wij hadden er overduidelijk gelijk naar. Bjorn heeft haar dood geklopt.

De kinderen deden het fantastisch op school en zelfs hen score's deden sommige van ons doen verbazen. Zoals de kinderen van Rosá, die voor haar gevoel bovennatuurlijk slim waren. Cherry P.O: Heeft stijl blond/rood gekleurd haar net zoals haar moeder Rosá, een bleke huidskleur zoals haar vader, ze heeft dunne blond/rood gekleurde wimpers en dikke brede matchende wenkbrauwen. Ze heeft bruin gekleurde ogen en heeft een mollig, breed figuur, ze is erg lang voor haar leeftijd. Ze heeft donkerrode volle lippen en heeft lichte flaporen.
Scoorde met haar toets een gemiddelde van een 8, als ze zo voort bleef doen zou ze naar het Havo-Vwo kunnen.
Guy Parker: Heeft een erg donkere huidskleur, donkerbruine spoelen, is erg mager en best klein van stuk. Het jongetje komt uit Nigeria, en is geadopteerd door: Rosá Parker. Het ventje is geboren in het jaar 2016, en is het één jaar, jongere adoptiebroertje van Cherry.
Zijn score was een dikke voldoende, een beste 7, als het ventje zo bleef doorgaan, zo zijn best zou doen, zou het ventje naar Vmbo-K kunnen.
Wij alle waren erg verrast, Emma, die op het moment nog maar één schoolgaand kind had, Tirza, die op het moment vier kinderen naar school had, Wendy, met haar twee dochters. Maar geen van de, waren zoals de kinderen van Rosá en mij.
We hadden de oudste kinderen van de groep, en een van onze eerste kinderen zouden tussen nu en een paar jaar naar het voortgezet onderwijs gaan. De basisjaren achter zich latend. Hoopte wij onze kinderen meer kennis te hebben meegegeven, dan dat ze op de normale openbare scholen zouden krijgen. Zodat ze in ieder geval een goede start konden maken.

Reacties (1)

  • Luckey

    Wat heeft ze nu gekregen ?!?!
    Snel verder!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen