Foto bij 359. Severus Snape

Back to old times... 's nachts niet kunnen slapen dus maar een stukje typen ...:)

Ik was hier niet klaar voor. Het was een van de meest prominente gedachten die constant door mijn hoofd raasden. Ik was hier niet klaar voor. Het spookte door mijn hoofd... Sinds... Sinds Yasmin me verteld had dat ze in verwachting was. Yasmin. Baby. Onze baby. Yasmin en Severus baby. Het leek soms nog zo.... Onrealistisch? Te goed om waar te zijn? En alhoewel ik mezelf nooit echt proberen klaar te stomen voor het vaderschap -wie had gedacht dat een alom scheef bekeken ex-death eater ooit een betekenisvolle relatie zou hebben...- was dat niet eens hetgeen waar ik me het meest zorgen over maakte... Vreemd genoeg dan... Het feit dat Yasmin moest onderduiken om ons veilig te houden, en zo natuurlijk in niet-veilige omstandigheden terecht zou komen, zat me meer dwars. Ik was enorm snel gewoon geworden om Yasmin in mijn buurt te hebben, ook al zagen we elkaar de laatste tijd heel wat minder... Ik was niet klaar om haar los te laten, ook al was het maar een tijdelijke oplossing. Ook al was het niet echt loslaten. Het feit dat ik absoluut geen weet meer zou hebben over hoe het met haar ging, met de baby, dat ik hen niet meer kon beschermen... Ik leek een beetje gek te worden door het idee alleen al. En Yasmin was nog niet eens ondergedoken.... Nog niet. Ik zou eerst naar Malfoy Mannor vertrekken om te zorgen dat ik niet op school was, dat ik niet de volle lading kreeg over het feit dat Yasmin had kunnen ontkomen. Al zou ik natuurlijk de dans niet helemaal kunnen ontkomen... Maar daar hoefde Yasmin zich geen zorgen te maken. Ik was nog steeds in Voldemorts inner circle, En dicht genoeg bij the man himself om voornamelijk uit het gevaar te blijven.

Ik hield haar nog even in mijn armen, en wou haar eigenlijk niet loslaten. Wie weet wanneer we elkaar weer zouden zien wanneer we alleen waren. Wanneer het rustig was. Ze leek zich ook aan mij vast te houden. Haar afscheidskus was lief en passioneel, in tegenstelling met de plaats waar ik zo heen ging.
"Ik ga je missen.." mompelde ze stil. Het ergste was dat ze het grootste deel van de tijd nog in mijn buurt zou zijn, maar dat ik haar gewoon niet kon zien.
"Ik jou ook, konijntje" mompelde ik tegen haar haren. Ze giechelde licht.. ik probeerde het geluid in mijn geheugen te etsen..
"Pas goed op jezelf" fluisterde ze. Die was goed.
" Says who?" Vroeg ik met een glimlachje. Om te vervolgen met "pas goed op Baby..." Misschien zouden we eens moeten beginnen denken aan namen.. aan de andere kant. Alsof we niet genoeg andere dingen aan ons hoofd hebben...Yasmin leek er geen enkel probleem mee te hebben om ons kind gewoon 'Baby' te noemen, alsof dat de naam was waarover we beslist hadden.
Ze kuste me vluchtig en liep mijn kantoor uit. Ik verzekerde mezelf ervan dat ik de Carrows deze morgen duidelijk verteld had dat ik nu ongeveer zou vertrekken naar headquarters En dat zij daarom verantwoordelijk waren voor Yasmin. Daarna vertrok ik ook. Deels om mezelf in veiligheid te stellen, deels omdat ik niet nog meer afscheid wou nemen van Yasmin.

Het is niet zo dat mijn bezoek aan Lucius Malfoy een sociaal engagement was. De dark lord had me opgedragen hierheen te komen, ik was gewoon iets vroeger... Lucius leek bijna een levend lijk. Hij zag er bleek uit, moe, en leeg .. en ook behoorlijk onverzorgd, zeker voor zijn standaard. Voldemort in je huis speelde enige waanzinnigheid in de hand. Met andere woorden: mijn oude schoolgenoot zag er belabberd uit en voelde zich waarschijnlijk nog erger.
"Lucius" zei ik ter begroeting. De man kromp meteen ineen. En ik had mijn best gedaan om voorzichtig en kalm te klinken.
"Severus" kraakte de man voor me uit. Ik nam plaats op de bank tegenover hem.
"Firewhiskey?" Ik richtte mijn ogen even op de klok... Half elf. Nee bedankt, wat vroeg voor mijn smaak.
"Thee" mompelde ik. Hierna moest ik voor de dark lord verschijnen, het leek me verstandiger om te zorgen dat ik mezelf volledig in de hand had. Een huiself bracht een ketel stomende thee en maakte zich ook meteen weer uit de voeten ..
"Zo ...Severus... Hoe gaat het met je...huisdiertje?" Vroeg Lucius met een grijns.
"Dus ...Lucius... Hoe zat het met je manieren?" Pareerde ik de man. Hij haalde onbezonnen zijn schouders op, alsof het hem allemaal niet meer kon schelen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen