eigenlijk wou ik de ruzie nog wat langer laten duren, maar ik kon het niet aanxD


Ik kon het niet meer aan, Yusaku en ik hadden nu al even lang dit conflict als dat we vrienden waren geweest. Ik Wisselde elke nacht, ik was er niet met mijn hoofd bij en voelde me nog rotter dan ik me daar voor had gevoeld. Ik kon het gewoon niet aan, het brak me, het maakte me kapot. Ik had Yusaku nodig, maar nu voelde ik me als een alcoholist die niet mocht drinken. Als een drugsvedslaafde wiens cocaïne in beslag was genomen. En het maakte me misselijk om Yusaku met Femmie te zien. De engste gedachte was nog dat al zou ik het vertellen, misschien wou hij helemaal geen vrienden meer zijn. Misschien was ik al te laat, misschien wou hij me helemaal niet meer. Dan zou het voor niks zijn als ik het ooit zou wagen te vertellen, dan zou hij het misschien wel aan iedereen doorvertellen. Maar zou was Yusaku niet. Ik zuchtte, Yusaku was zichzelf niet meer, dus misschien was hij nu wel zo. Hij leek niet allen kil tegen mij, maar zelfs als hij rond de anderen was leek hij zichzelf niet meer. Soms betrapte ik hem er op naar me te kijken, soms met ogen vol verdriet, soms vol afschuw. Ik kon hem al inbeelden met die blik op zijn gezicht wanneer ik het hem zou vertellen. Áls ik het hem zou vertellen... Als ik nu maar de tijd terug kon draaien, dan had ik het hem meteen verteld! Maar nu was ik bang dat het het niet meer waard was... Dat ik te laat was met alles. Toch moest ik het proberen! Yusaku was het waard, hij was het meer dan waard! Ten minste, de Yusaku die ik dacht gekend te hebben was het waard... Met trillende handen legde ik die avond een briefje op zijn nachtkastje.

Kom vanacht naar buiten, ik wil je wat vertellen.

Keyon.


Dat was wat er stond. Ik weet het, het was ongelofelijk laf om het via een briefje te doen, maar wat moest ik anders? Ik zat die hele nacht buiten met een bloedneus, te vechten tegen mijn wolf. Terleurstelling en verdriet spoelden over me heen toen Yusaku niet was komen opdagen. De volgende dag had ik een nieuw briefje geschreven, deze keer met de tijd er bij zodat ik niet de hele nacht buiten moest zitten. Maar hij kwam weer niet, waarschijnlijk vond hij het even laf als ik.

'Y-Yusaku!' Mijn stem sloeg over toen ik zijn naam riep. Ik stond langs het voetbalveld waar hij jet wat jongens en zijn broertjes aan het voetballen was. Hij regeerde niet. 'Yusaku!', riep ik, deze keer ene stuk luider. Geïrriteerd keek hij op en liep naar me toe. 'Wat?' 'Zou je even mee willen komen?',vroeg ik met een kloppend hart. Ik was het nu echt aan het doen; ik ging het aan Yusaku vertellen! 'Waarom zou ik?', vroeg hij geïrriteerd. 'Omdat ik iets wil vertellen waar je denk ik wel geïnteresseerd in bent.' Ik knipperde even. 'Bedoel je....?' Ik knikte. 'Het spijt me dat ik het je niet eerder durfde te vertellen, maar als je het hoort snap je denk ik wel waarom.' We liepen een stukje het bos in waar we alleen waren en Yusaku ging tegenover me zitten. Ik haalde diep adem, maar er kwam niks uit mijn keel. Alles van de afgelopen anderhalve week kwam omhoog, en het deed pijn. En gesmoorde snik kwam uit mijn keel. Geschrokken keek Yusaku toe hoe ik in elkaar zakte en begon te huilen. 'Keyon...', mompelde hij geschrokken. Ik haalde diep adem en gooide het er toen snel uit: 'Ik ben een Wisselaar.' 'Wat?' Niet de reactie die ik verwacht had. 'Is dat niet zo'n man die in de nacht zich als een vrouw verkleedt en dan gaat optreden?' Ondanks alles moest ik lachen. 'Nee, ken je van de term weerwolf?' Yusaku's mond viel open. 'Luister, ik begrijp je volkomen als je me niet gelooft, of als je me nu verafschuwd en me nooit meer wilt zien.', zei ik met tranen in mijn ogen. Yusaku's gen stonden wazig en hij bleef nog steeds voor zich uit staren met een open mond. 'Dus jij.... ben een weerwolf?' 'Een soort van.', zuchtte ik. 'Moet ik het duidelijker voor je uitleggen?', vroeg ik. 'Ja.', zei hij met een hoge stem. 'Nou, ik ben een Wisselaar type weerwolf 3. Een Wisselaar is iemand die in een dier kan veranderen, en weerwolf betekend dat mijn gedaante een wolf is, er zijn bijvoorbeeld ook mensen die in katten of in vogels kunnen veranderen. Ik ben type drie, wat is dat ik niet alleen elke volle maan Wissel, maar ook elke nacht als ik mijn emoties niet goed onder controle heb. Bijvoorbeeld als ik boos of verdrietig ben.' Yusaku zuchtte. 'Maar dat kun ie dus niet tegenhouden of zo?' Ik schudde mijn hoofd. 'Ik kan het soms wel uitstellen, maar dat kan gevaarlijk zijn.' Yusaku fronste. 'Wat?' Ik stroopte mijn mouw op. 'Dan krijg ik zulk sloort schrammen, of een bloedneus.' 'Was dat ook wat je toen die nacht had?' Ik knikte. 'En die keer in dat hotel? Toen moest je ook Wisselen, is het niet?' Ik grijnsde schuldbewust. 'Ja, ik was toen van het balkon gesprongen en daar door was mijn enkel verzwikt.' Yusaku schoot in de lach, zo kende ik hem weer. 'Van het balkon gesprongen? Jeetje Key.' Het was even stil. 'Maar je gelooft me dus wel?', vroeg ik aarzelend. 'Ik denk het wel, mag ik er een keer bij zijn?' Ik trok wit weg. 'Yu dat is gevaarlijk.' 'Heb je wel eens mensen pijn gedaan?' 'Eh, dat weet ik niet. Ik weet niet hoe ik ben als wolf, ik kan altijd maar de eerste en laatste tien seconden onthouden van mijn tijd als wolf, de rest wordt altijd gewist.' 'Oh.' 'Weet je wat, ik ga vanacht Wisselen, dat weet ik nu al, ik zal wat voetafdrukken achterlaten op het zand, als de morgenochtend uit het raam kijkt kun je die zijn, dan kan ik het ten minste bewijzen.' 'Goed!' Het was weer even stil. 'Waarom heb je me dit niet eerder verteld?', vroeg Yusaku toen. 'Ik was bang.' 'Bang waarvoor?' 'Yu...', zuchtte ik. 'Ik ben een monster, het is al lang een verrassing dat je niet boos en verafschuwd bent.' 'Dat ben je niet, en voor mij zul je altijd Keyon blijven, wat je in de nacht ook bent.' 'Je weet waar je het over hebt hé? Een weerwolf!' 'Ja, ik weet waar ik het over heb.', zei hij uitdagend. 'Zijn we weer vrienden?', vroeg ik bang. Yusaku keek me een beetje verbaasd aan. 'Natuurlijk.', zei hij stomverbaasd. 'Kom hier.' Hij schoof naar me toe en omhelsde me. Ik knuffelde hem terug en had eigenlijk moeite met loslaten. Was alles echt weer goed. 'Het spijt me dat ik zo boos was geworden.', zuchtte Yu. 'Jij!? Ik begrijp het volkomen, ik moet sorry zeggen omdat ik te laf was het je eerder te vertellen!' 'Ja maar ik had die briefjes genegeerd.' 'Als ik niet zo laf was, was er geen briefje geweest om te negeren.' Yusaku lachte en keek me met een scheve grijns aan. 'Beloof je me nooit meer zo'n groot geheim voor me te verbergen?' 'Natuurlijk.', loog ik.

Reacties (2)

  • DeNaamIsGideon

    Die reactie van AarsvogelxD

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    GayGayGayGay
    GayGayGayGay
    GayGayGayGay
    GayGayGayGay
    GayGayGayGay
    GayGayGayGay

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen