Foto bij Beestje 2

Wit, veel wit. Mijn rug deed ******* veel pijn en dat stom wit verblindde me. Waar was ik? Was ik in de hemel of wat? "... om...", hoorde ik vaag en het wit verzachtte. Ik zag vage contouren van een gezicht, maar ik herkende hem of haar niet. Dacht ik. "... om? Tom, bij ons blijven, niet terug wegvallen...", hoorde ik nu duidelijker en ik zag dat het een man was die tegen mij sprak. Hij droeg een witte doktersjas en keek me bezorgd aan. "Hij is wakker mensen, hij heeft het gehaald", zei hij en ik hoorde opgelucht gepraat.

"Tommie, je bent terug", hoorde ik een huilende stem zeggen en ik kende maar één iemand die mij zo noemde. "Mam? Wat... hoe... huh?" "Tom, jongen, je weet niet half hoe bang je ons hebt gemaakt", hoorde ik mijn vader dan weer zeggen. "Pap? Maar ik was toch ontvoerd? Wat is er gebeurd? Waar ben ik?" vroeg ik aan hen en ze fronsten. "Je... je weet er niets meer van?" Ik schudde mijn hoofd en ze keken elkaar bezorgd aan. "Je bent enkele maanden weggeweest, ontvoerd. Een chauffeur vond je langs de weg en heeft je naar het ziekenhuis gebracht en...", zei mijn moeder, maar ze stopte met praten en keek met grote ogen naar iets naast me. "Wat... wat is dat?" vroeg ze met afschuw in haar ogen en toen zag ik ook iets naast me bewegen. Ik keek ernaar. Er lag een wit doek over en wanneer het bewoog, voelde ik ook pijn in mijn rug. Ik hoorde een zucht en keek de dokter aan, wie die zucht liet. "Dit moest ik jullie ook nog meedelen: ze moeten proeven met Tom hebben gedaan want... wel... zien jullie zelf maar...", zei hij en trok het doek weg. Ik slaakte een schreeuw en ook mijn moeder gilde even. "Oh mijn god", zei mijn vader ademloos.

Naast mij lag een vleugel, maar dan echt een gigantische vleugel die bijna even groot was als mij. Ik keek naar de andere kant en daar lag nog een doek, maar ook die haalde de dokter weg. Daar lag weer een vleugel, identiek als die aan de andere kant. Ze leken op drakenvleugels, zoals in de boeken van mijn zus, wie een echte draken fanaat was. "En dat is nog niet alles", zei de dokter en hij haalde mijn handen uit de windels waar ze inzaten en trok het deken van mij af. Ik gilde even van de schrik dat ik naakt zou zijn, maar dat was gelukkig niet het geval. Nou ja, gelukkig... ik was liever naakt dan dit.

Mijn handen hadden geen nagels meer, maar echte klauwen. En om het nog gênanter te maken, was er een staart naast mij op bed dat van mijn kont leek te komen. "Dokter, ik vind dit een zeer ongepaste grap...", zei mijn moeder boos, maar de dokter keek ernstig. "Dit is geen grap mevrouw... Die vleugels, klauwen en staart zitten echt aan Tom vast. We hebben al bekeken of we het met een operatie zouden kunnen verwijderen, maar dan zouden we onherroepelijk enkele vitale plaatsen raken. Ze zijn nog redelijk 'nieuw', maar de spieren, botten en weefsels rond de ledematen zijn al volgroeid", vertelde de dokter en om het te testen, kneep mijn vader in de staart naast mij. Meteen voelde ik een pijnscheut doorlopen naar mijn achterwerk en ik gromde pijnlijk. "Sorry", zei mijn vader en nu keek mijn moeder mij niet opgelucht, maar met afschuw aan. "Walgelijk...", hoorde ik haar zacht zeggen en ik slikte een brok weg. Ze had gelijk: ik was nu een walgelijk iets geworden...

Reacties (3)

  • Slughorn

    Is hij nu een halve draak geworden? Wauw.

    2 jaar geleden
  • artinandwritin

    Dat zusje van hem lijkt een beetje op mij. (Draken!) Arme Tom...

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    auch.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen