Foto bij Chapter seven

Door de enorme explosie, ontstaat er een grote steekvlam en word ik door de impact van de explosie naar achter geblazen. Ik maak een harde klap tegen de grond en klem pijnlijk mijn armen om mijn lichaam. Ik laat schreeuwend mijn rechterarm los als deze hevig aan het branden is en kijk naar de enorme brandwond die zich gevormd heeft. Ik duw mezelf moeizaam overeind en tast rond op zoek naar mijn tas. Mijn zicht is wazig en de pijn is ondragelijk. Met moeite weet ik mijn tas te signaleren en schuif er moeizaam naar toe. De warmte die van de vlam af komt maakt de pijn aan mijn arm alleen maar heviger. Maar ik moet mijn tas hebben. Ik wil de wond koelen. Terwijl mijn zicht alleen maar waziger word, laat ik mezelf terug op de grond zakken en staar naar de plek waar mijn tas ligt. Het is dichtbij, maar ik krijg mijn lichaam niet zover om dichterbij de warmte te komen. Een zacht zuchtje verlaat mijn lippen en sluit mijn ogen. Vroeg of laat komen er mensen naar buiten en dan komt de ambulance. Tot die tijd moet ik wakker blijven, hoe moeilijk het ook is. Met mijn vrije hand wrijf ik zachtjes in mijn ogen om wakker te blijven, maar het werkt niet. Een koude vlaag langs mijn lichaam, laat me mijn ogen open. Ik kijk wazig op naar de persoon die naast me staat, maar kan geen onderscheid meer maken in mijn omgeving. Het is een grote wazige vlek. Een ijzige kou om mijn arm wil me laten schreeuwen, maar het lukt niet. Mijn stem is weg. Ik voel hoe mijn lichaam van de grond getild wordt en ik weggedragen word. Er wordt niets gezegd. Het enige dat ik hoor is de hartslag en de voetstappen van de persoon die me draagt. Het geluid wordt steeds zachter, tot het volledig weggevaagd is en ik omringt word door stilte en duisternis.

Een aangename warmte omringd mijn lichaam en woel met een glimlachje even heen en weer. Zodra ik me herinner wat er gebeurd is, sper ik mijn ogen wijd open en schiet ik overeind. Met grote ogen kijk ik mijn kamer rond en knipper even verward. Hoe kom ik hier? Hoe ben ik thuis gekomen? Het laatste dat ik mij kan herinneren is een explosie en een enorme brandende pijn. Ik kijk meteen naar mijn rechterarm en leg zachtjes mijn hand op het verband. Zodra het steekt laat ik het meteen los en stap uit bed. Een blik op de klok verteld me dat het half 10 in de ochtend is. Maar het was middag toen ik naar huis ging vanaf Raimon. Ik wrijf nog even in mijn ogen om er zeker van te zijn dat ik me niet vergis en loop dan naar beneden. Onderaan de trap blijf ik staan als ik de televisie hoor. Aan het commentaar te horen staat er een voetbalwedstrijd op. Ik sluip heel zachtjes langs de woonkamer, naar de keuken om wat te drinken te pakken. Zodra de naam ‘Raimon’ mijn gehoorgangen binnendringt, draai ik me met een ruk om en hol de woonkamer in. Op dat moment is te zien hoe Endou de bal met een hissatsu tegenhoudt en de bal terug het veld in werpt. ‘Wat is dit!?’ schreeuw ik luid. Mijn moeder draait zich geschrokken om door mijn geschreeuw en duikt meteen op me om me te knuffelen. ‘Je bent ongedeerd!’ roept ze opgelucht en kijkt me bezorgt aan. ‘Hoe voel je je?’ vraagt ze bezorgt en veegt een pluk haar uit mijn gezicht. ‘Ik voel me prima,’ mompel ik terwijl mijn blik op de televisie rust. ‘Dat is het tournament niet waar? Hoe lang heb ik liggen slapen?’ vraag ik mijn moeder. Ze knikt even als bevestiging dat het echt het tournament is en kijkt me aan. ‘Het valt mee, je hebt twee volle dagen liggen slapen. Maar ik was wel enorm ongerust,’ zucht ze diep en drukt een kus op mijn kruin. Ik glimlach even naar haar. ‘Je hoeft je geen zorgen om mij te maken, dat weet je,’ stel ik haar gerust. Ik plof neer op de bank en kijk naar de tv. ‘Het is de eerste wedstrijd voor Raimon. Er liggen al vijf teams uit,’ zegt mijn moeder als ze naast me komt zitten. Ik knik even haastig en kijk gefocused naar de wedstrijd. Zodra Kazemaru de bal aangespeeld krijgt, rent hij op topsnelheid langs de middenvelders en verdediging en speelt de bal door naar Gouenji. Een vlammen tornado volgt zodra hij met de bal de lucht in springt en een schot op het doel maakt. De bal raast op hoge snelheid het goal in, wat voor een positieve score voor Raimon zorgt. Op het moment dat ik aan mijn moeder wil vragen hoe lang de wedstrijd al bezig is, wordt er afgefloten en eindigt de wedstrijd met een schampere 2-1 voor Raimon. Het houdt ze gelukkig in de run.
Met een diepe zucht loop ik richting de rivier. Ik hoorde van Endou dat ze hier altijd naar toe gaan als ze een wedstrijd gespeeld hebben, wat dus de uitgelezen kans is voor mij om mijn gezicht te laten zien. Volgens mijn moeder was het niet verstandig om al naar buiten te gaan, maar ik verzekerde haar dat het goed met me ging en ben daarom ook gewoon gegaan. Een beetje frisse lucht zal me zeker goed doen. Als ik een stukje naar de rivier wil joggen, zak ik na de eerste stap al met een schreeuw op de grond en grijp ik naar mijn been. Ik trek moeizaam mijn broekspijp omhoog en kijk verbaasd naar het verband. Ben ik daar ook verbrand? Ik doe zuchtend mijn broek weer goed en loop brommend naar de rivier. Dat kan nog eens een probleem worden als ik in het tournament wil spelen. Momenteel zijn de laatste wedstrijden bezig van de eerste rondes. Daarna zullen de kwart finales beginnen. Volgens mijn moeder speelt Raimon overmorgen de eerste wedstrijd in de kwartfinale. Omdat de teams random gekozen worden, weten we pas wie onze tegenstander is zodra de laatste wedstrijden zijn afgelopen. Teikoku moet als laatste, maar ik ga er niet vanuit dat zij in de eerste ronde af zullen vallen. Zeus is al door, ze hebben geen volledige wedstrijd hoeven spelen omdat hun tegenstanders na 15 minuten al niet meer konden spelen. Er loert een grotere bedreiging dan Teikoku op het veld en het team is daar nog niet klaar voor. Als we geluk hebben, zien we ze pas in de finale.
Na een wandeling van 15 minuten kom ik aan bij de rivier. Het hele team is er. De helft ligt uit te rusten in het grasveld en de andere helft is aan het voetballen. Ik fluit op mijn vingers en zwaai glimlachend naar de jongens als ze omkijken. ‘Milou!’ hoor ik ze luid en opgewekt roepen. Ik moet zachtjes grinniken door hun enthousiasme en loop naar de groep toe. Ik neem plaats naast de jongens in het grasveld en kijk ze glimlachend aan. ‘Gefeliciteerd met het halen van de eerste ronde!’ roep ik opgewekt. Iedereen begint vrolijk en trots door elkaar te praten. Het winnen van de eerste wedstrijd heeft ze duidelijk gemotiveerd. ‘Milou?’ Ik kijk verbaasd op naar Endou en glimlach naar hem. ‘Wat is er?’ vraag ik nieuwsgierig en grinnik door het moeilijke gezicht dat hij trekt. ‘Zou je in de kwartfinale willen spelen?’

Reacties (2)

  • Duendes

    Maar... wat is er nou precies gebeurd, HUH! Gelukkig is ze in orde! Maar twee dagen slapen klinkt niet heel.gezondxD

    3 jaar geleden
  • Luckey

    wow!!!
    heftig
    bryce/gazel of hoe die ook heet heeft der gered!!
    dat kan niet anders!!!
    gaat ze mee spelen?!?!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen